ΑΧΙΛΛΕΑΣ Ε. ΧΕΚΙΜΟΓΛΟΥ

Janus, Clio and the poison

2012-02-11T17:48:00.002+02:00

by Achilles Hekimoglou

Greece, my homeland, is a country full of powerful contradictions.

Born in the cradle of Europe and the gate to the East, we Greeks have the rare capability to speak the same language with, practically, everybody.

We can speak with the eyes to our Balkan fellows, talk about business with a Dutch, attend an art exhibition with a German, flirt like a Spaniard and dress like an Italian or attach to the family as a Turk or an Arab.

Our tremendous Egos - a result of an ultra-conservative education system and the powerful bonds of the traditional Mediterranean family - are usually minimized by the hard work and our natural tendency to travel and fit almost everywhere.

That’s the human context of the Greek Janus.

Like all countries, Greece has a history and some burdens.

Our unfinished obligations may be hundreds or thousands and most of them are legacies from the 20th or the 19th century. Many things should have been fixed. But they weren't.

Nonetheless, during these years of the international crisis, the Greeks have paid a heavy burden, perhaps heavier than anybody else in Europe. Lives are being destroyed on a daily basis with no hope of returning back to normality. This news usually does not arrive in the front page of the international newspapers.

At the same time, the entire world has witnessed the inability of the Greek political system that lacks vision, guts and inspiration. That's our fault. We are the ones that elected them and that's something that we should fix.

But this doesn't mean that the Greeks have to be punished as an example for other black sheep or “PIGS”. And that is because the financial crisis has made every single one of us a potential candidate for poverty, misery and despair.

In the global battle between politics and the markets, who is safer? Italy? France? Belgium? Sweden? Nobody knows. And those who claim the opposite are either ignorant or liars. The only weapon that has been used against the expansion of the crisis is the good old package of fiscal measures and austerity with poor results.

Nobody is safe nowadays, not even powerful Germany. The fear of the markets and the rating agencies controls the European capitals and Berlaymont.

If the members of the European Elite believe that they would beat the crisis, save the Euro and their countries’ prosperity, if they sentence millions of Greeks to financial death they would be as successful as the doctors of the Dark Times, who healed the wounds of the crusaders, by cutting the leg or the arm of the warriors.

Greece doesn't need a punishment, but motives to produce, create and evolve.

Now, that the time of the hard choices has come and under the burden of the living history that it's being written, once again, Greeks are asked to pick a side of their Janus that will grant them a minimum hope for survival.

I hope that we’ll choose wisely.

But, do our fellow friends realise that, if they give this poison to Greece, an antidote will be necessary?

And have they considered that the absence of an antidote may condemn their children to be next?

I pray that Clio, the muse of History, will show them the way.

Η Κάμηλος στο Κάμελοτ

2011-12-22T00:50:00.001+02:00

«Έλκηθρα με καμήλες; Εξαιρετική ιδέα. Εύγε κ. Ρόθτσιλντ, μας σώσατε!» είπε ο Αϊ - Βασίλης στο σύμβουλο του υπουργείου Ελκήθρων, Καμινάδων και Χριστουγέννων, ευχαριστώντας τον για την συμβολή του «στις οικονομίες κλίμακος της εταιρίας» και τον αποχαιρέτισε.

«Που ελάφια και που καμήλες! Θα εξοικονομήσουμε τουλάχιστον 25% από δαπάνες διατροφής και υπερωρίες. Πως δεν το σκεφτήκαμε δύο χιλιετηρίδες, βρε καλικάντζαροι! Μόνον τα εκτός έδρας δεν μπορούμε να μειώσουμε. Αυτά, άλλωστε, είναι ανελαστικές δαπάνες και δεν μπορούν να κοπούν, αλλιώς θα χάσουμε την άδεια του Παρόχου Καθολικής Υπηρεσίας. Ξέρεις πόσο περιμέναμε να γίνει αυτή η ρημάδα η τροπολογία; Πέντε αιώνες! Δουλεύαμε ακάλυπτοι πέντε αιώνες!» είπε ο Αϊ-Βασίλης και άνοιξε ένα παλιό Σκωτσέζικο ουίσκι, που του είχαν χαρίσει στην Γλασκώβη πριν από 400 χρόνια.

Η αλήθεια είναι ότι ο Άγιος Βασίλης δέχθηκε την πρόταση του (απογόνου του συνεπώνυμου βαρόνου) Ρόθτσιλντ χωρίς αντιρρήσεις, διότι, απλώς, δεν είχε τίποτε άλλο στα χέρια του. «Έχουν γίνει δεκάδες εισηγήσεις στην εταιρία την τελευταία χρονιά χωρίς να καταλήξουμε κάπου. Παρά τρίχα γλιτώσαμε το άρθρο 99 του Κανόνα του Αγίου Πνεύματος περί Προστασίας από την Κόλαση. Η κατάσταση είναι κρίσιμη. Οι παραγγελίες των Χριστουγέννων έχουν μειωθεί δραματικά» εξήγησε σε στενούς του συνεργάτες καλικάντζαρους.

Βασικό εμπόδιο στην σεπτή δραστηριότητα της Αϊ-Βασίλης ΕΠΕ είναι το γεγονός ότι οι στρογγυλές τράπεζες των Χερουβείμ δεν δανειοδοτούν πλέον τις ιερές ΔΕΚΟ και τα εποπτευόμενα αμόλυντα νομικά πρόσωπα. Φίλος υπάγγελος μου εξήγησε ότι οι γραμμές χρηματοδότησης των τραπεζών από την Εδέμ έχουν κοπεί. «Πρακτικά, η Επουράνια Βασιλεία κρέμεται από τους δανειστές της. Την Σταυροφορική Ένωση, το Διεθνές Χριστιανικό Ταμείο και την Παπική Τράπεζα. Δηλαδή, την Αγία Τρόικα» συνέχισε.

«Η Αγία Τρόικα, όμως, απαιτεί διαρκώς θυσίες και ταπείνωση. Άλλωστε, απαρτίζεται σχεδόν αποκλειστικά από ετεροδόξους, καθολικούς και προτεστάντες καλόγερους, που πιστεύουν ότι μόνο ο (εκνευριστικά) ασκητικός βίος οδηγεί στη Θέωση. Που η καθ’ ημάς επιείκεια!» κατέληξε με τα φτερά του μαζεμένα ο υπάγγελος, ο οποίος τυγχάνει διευθυντής γνωστής στρογγυλής τράπεζας, ελεγχόμενης σήμερα από το διαβόητο Τάγμα των Μαυροπετριτών, ένα Σώμα Λογιστών που παράτησε την εγκόσμια ζωή, έβαλε τα φράγκικα ράσα κι έκτοτε ελέγχει εξονυχιστικά τα ιερά λογιστικά βιβλία.

Έφυγα απογοητευμένος από την Στρογγυλή Αγγελική Τράπεζα του φίλου μου και κατηφόρισα στην κεντρική πλατεία. Εκεί, δίπλα από την Μητρόπολη, κοντοστάθηκα στο πλακόστρωτο, άνοιξα μια μπύρα και, ξαφνικά, είδα ένα όραμα. «Λεφτά υπάρχουν! Θα τα βρεις στην Άσπιλο Στρογγυλή Τράπεζα. Ξέρεις που είναι. Δεν χρειάζεται να σου πω παραπάνω, γιατί ο Βελζεβούλ έχει βάλει λυτούς και δεμένους να παρακολουθούν όλες τις αγίες οπτικές ίνες» μου είπε το ολόγραμμα του Αϊ-Γιάννη κι εξαφανίστηκε.

Στην αρχή νόμιζα ότι είχα παραισθήσεις, πιστεύοντας ότι έφταιγε η μπύρα. Άλλωστε όλοι πλέον πίνουν αυστηρά και μόνο Εφές Πίλσεν και ακούγονται πολλά για την χημική της σύσταση. Όμως, ο Άγιος μου άφησε ένα σημάδι. Ήταν ένα Δισκοπότηρο - Μεζούρα, που μοιάζει με αυτήν που χρησιμοποιούν τα μπαρ της Βόρειας Ευρώπης. «Δεν έφταιγε η μπύρα τελικά. Ο Άγιος, όντως, με επισκέφθηκε. Και αυτό που μου άφησε θα είναι η πυξίδα μου για τον Βορρά» είπα στον εαυτό μου.

Πάνω στην αναμπουμπούλα, ξέχασα να συστηθώ. Ονομάζομαι λόρδος Αντώνιος Ντραγκάδος, είμαι διευθυντής της μοναστηριακής κοινοπραξίας «Ουρανία Οδός» κι έχω μεταπτυχιακό στην τιμολόγηση διοδίων τελών καμηλών, ελαφιών και ίππων. Και απέκτησα μία αποστολή. Να βρω το Άγιο Δισκοπότηρο – Μεζούρα, που μπορεί να ανασυστήσει την Άσπιλο Στρογγυλή Τράπεζα και να μοχλεύσει πόρους από την Αγία Τράπεζα Χριστιανικών Επενδύσεων, ούτως ώστε να χρηματοδοτηθούν εκ νέου οι δραστηριότητες του Αϊ-Βασίλη. Ωστόσο, για να γίνει αυτό, πρέπει να αλλάξουν οι Ιεροί Κανόνες, οι Τραπεζικές Γραφές και, το πλέον δύσκολο, η Σεπτή Βίβλος του Ανταγωνισμού. «Δεν έχω επιλογή. Αν τα σκατώσω, θα χρεοκοπήσουν τα Χριστούγεννα» ψιθύρισα και άρχισα να ετοιμάζομαι για το μεγάλο ταξίδι στον Βορρά.

(Συνεχίζεται…)

Η Θεία Καισάρεια

2011-12-18T12:14:00.001+02:00

Europe according to Achilles

2011-12-10T13:47:00.002+02:00

Digital Collage

Athens, 10.XII.2011

My Birthday

Ο τετραγωνισμός του κύκλου του κύβου του Ρούμπικ(ωνα)

2011-11-09T10:26:00.003+02:00

Ο τετραγωνισμός του κύκλου του κύβου του Ρούμπικ(ωνα)

Ψηφιακό κολλάζ

Αθήνα, 9.ΧΙ.2011

Το βάρος της Ιστορίας

2011-11-05T20:04:00.003+02:00

Clio. Pierre Mignard

Oil in canvas, 1689

Museum of Fine Arts, Budapest

Για τους ανθρώπους που αγαπούν την Ιστορία αυτές οι ημέρες είναι μοναδικές. Οι πράξεις που συντελούνται και σχηματίζονται τώρα, σήμερα, στον ενεστώτα χρόνο, είναι τόσο κρίσιμες, αφού τα αποτελέσματα τους θα σφραγίσουν την Ελλάδα και την Ευρώπη για τις επόμενες δεκαετίες. Η Ιστορία τώρα γράφεται. Και κανείς δεν μπορεί πια να προβλέψει τίποτα με ασφάλεια.

Το βάρος της Ιστορίας είναι εμφανέστατο και δυσβάσταχτο τόσο για εκείνους που καλούνται να λάβουν τις αποφάσεις - παρόλο που θα το κάνουν με τελείως διαφορετικά κριτήρια και προτεραιότητες - όσο και για όλους εμάς που παρακολουθούμε τα γεγονότα. «Έβλεπα Βουλή! Ποιος; Εγώ! Ποιος θα το φανταζόταν δυο χρόνια πριν;» μου έλεγε σήμερα ένας φίλος. Η Πολιτική - και μαζί της η μούσα της Ιστορίας, η Κλειώ - επιστρέφει κι εκδικείται τον «αυτόματο πιλότο» δύο δεκαετιών.

Παρακάτω ακολουθεί ένα μάθημα από τα «παλιά». Και οποιαδήποτε σύμπτωση με τη σημερινή κατάσταση δεν είναι διόλου τυχαία.

«Χρειάζεται ένα θαύμα εις την Ελλάδα»*

Ο Ελληνικός λαός έχει την δυνατότητα να εισέλθη εις μίαν περίοδο ανοικοδομήσεως και εσωτερικής ειρήνης. Αν όμως συνεχισθή η σημερινή πολιτική της αμερημνησίας και της ευκολίας, τότε θα οδηγήση εις οικονομικήν καταστροφήν δι' ολόκληρον τον λαόν της και πιθανόν να αναστείλη δια μία γενεάν τας πιθανότητας της Ελλάδος, όπως ανασυγκροτήση και εγκαθιδρύση μίαν σταθεράν οικονομίαν.

Παρά την δαπάνην 700.000.000 δολλαρίων προερχομένην εκ ξένης βοηθείας, η Ελλάς κατά τα δύο τελευταία έτη απλώς τα κατάφερε να επιζήση. Το ιδιωτικόν κεφάλαιον αντί να αφιερωθή εις το έργον της ανοικοδομήσεως και της αναπτύξεως επεδόθη εις την εξεύρεσιν μερών ώστε να κινηθή έξω των ορίων της Ελληνικής οικονομίας.

Υπάρχει μεγάλη ανομοιομορφία εις το βιωτικόν επίπεδον και τα εισοδήματα ανά την Ελλάδα. Οι κερδίζοντες, δηλαδή οι βιομήχανοι, οι έμποροι, οι κερδοσκόποι και οι μαυραγορίται, διάγουν εν πλούτω και χλιδή, το πρόβλημα δε ούτω καμμία κυβέρνησις δεν το αντιμετώπισεν αποτελεσματικώς. Αι λαικαί μάζαι περνούν μίαν άθλιαν ζωήν.

Οι δημόσιοι υπάλληλοι είναι υπεράριθμοι, κακοπληρώνονται και έχουν διαφθαρεί. Οι χαμηλοί μισθοί αυξήθησαν δια τελείως απατηλού συστήματος εκτάκτων επιδομάτων χάρις εις τα οποία ολίγοι δημόσιοι υπάλληλοι πιθανώς λαμβάνουν τετραπλάσια του βασικού μισθού.

Ο μεγάλος όγκος των δεν λαμβάνει ούτε τ' απαραίτητα δια την ζωήν. Πολλοί εξ αυτών είναι υποχρεωμένοι να συμπληρώνουν τον κρατικόν μισθό των με εξωτερικήν εργασίαν. Φαντασθείτε ποία θα ήτο η κατάστασις εις την Ουάσιγκτων, εάν οι δημόσιοι υπάλληλοι ειργάζοντο μέρος του χρόνου των, εις δικηγόρους, μεσίτας και βιομηχάνους.

Το αποτέλεσμα είναι πλήρης αποσύνθεσις. Ουδέποτε είδα διοικητικήν οργάνωσιν τόσο αποκαρδιωτικής εις αναρμοδιότητα και ανικανότητα. Ούτω ριζική μεταρρύθμισης των δημοσίων υπηρεσιών είναι απαραίτητος προϋπόθεσις, δια να γίνη οτιδήποτε άλλο εις την Ελλάδα.

Όπισθεν της κυβερνήσεως κρύπτεται μία μικρά κλίκα εμπόρων και τραπεζιτών. Η κλίκα αυτή είναι αποφασισμένη προπαντός να προασπίση τα οικονομικά της συμφέροντα, ο,τιδήποτε και αν στοιχίση αυτό εις την οικονομικήν υγείαν της χώρας. Τα μέλη της επιθυμούν να διατηρήσουν ένα φορολογικόν σύστημα, το οποίον τα ευνοεί σκανδαλωδώς. Αντιτίθενται εις τον έλεγχον εξαγωγής συναλλάγματος, διότι τούτο θα τους εμπόδιζε να εξαγάγει τα κέρδη των εις τας Τράπεζας του Καϊρου και της Αργεντινής.

Δεν θα τους περνούσε ποτέ από τον νουν να επενδύσουν τα κέρδη των αυτά εντός της χώρας των, προς όφελος της οικονομικής της αναρρώσεως. Τα εφοπλιστικά συμφέροντα έχουν ρυθμιστή κατά σκανδαλώδη τρόπον. Η ελληνική εμπορική ναυτιλία ανθεί αυτήν την στιγμήν και οι εφοπλισταί απολαμβάνουν τεράστια κέρδη. Το χρεοκοπημένον όμως ελληνικόν κράτος δεν έχει σχεδόν κανένα όφελος από την άνθησιν αυτή. Τα κέρδη των ναυτικών εξακολουθούν να εισέρχονται εις την Ελλάδα, αλλά οι εφοπλισταί εξασφαλίζουν τα κέρδη των, ως επί το πλείστον εις ξένας χώρας.

Τα μέλη της αποστολής μας θα συναντήσουν ισχυράν αντίδρασιν εις τα προσπαθείας των. Θα ακούσουν ένα σωρό αναίτιας δικαιολογίας και θα παρεμποδισθούν με παν μέσον το οποίον διαθέτει η γραφειοκρατική ανεπάρκεια. Η αποστολή μας θα υποστή και μίαν άλλην μορφήν πιέσεως, ακόμη περισσότερον ύπουλον. Το παρασκήνιο της καλής κοινωνίας - της αριστοκρατικής, κοσμοπολίτικης κοινωνίας, η οποία έχει την έδραν της εις τας Κάννας, το Σαιν Μόριτς και το Κολωνάκι- θα τεθούν επί το έργον και θα επιδιώξουν προ παντός να μετατρέψουν την αποστολή σε όργανο εξυπηρέτησης των συμφερόντων των.

Δεν δυνάμεθα να κρίνωμεν την πρόοδον εις την Ελλάδα, βάσει των συνήθως προτύπων της Δύσεως. Δεν μπορούμε να περιμένωμεν ταχείαν και εύκολον λύσιν των πολλών κοινωνικών και οικονομικών προβλημάτων που υφίστανται στην Ελλάδα. Έτσι τίθεται το λεπτόν πρόβλημα της επεμβάσεως ενός έθνους εις τας εσωτερικάς υποθέσεις ενός άλλου έθνους. Το πρόβλημα αυτό θα πρέπει να το αντιμετωπίσομεν με ειλικρίνειαν.

Εάν ένας Έλλην υπουργός αντιτίθεται ή παρεμποδίζει την λήψιν μέτρων απαραιτήτων δια την ελληνικήν ανόρθωσιν ή διαστρέφει την βοήθειαν δια σκοπούς αντιδημοκρατικούς, δεν θέλω να πιστεύω ότι η αποστολή μας θα μείνη αδρανής.

Εάν συνεχισθή η τακτική, η οποία ηκολουθήθη μέχρι σήμερον - της προασπίσεως, δηλαδή, της ανικανότητος και της απροθυμίας προς συνεργασίαν των Ελλήνων υπουργών -, η αποστολή μπορεί να χάση την πρωτοβουλίαν εις την Ελλάδαν.

Η αποστολή οφείλει να έλθη εις άμεσον επαφήν με τον Ελληνικόν λαόν και ν'απευθυνθή εις την ενεργόν υποστήριξην της δημοσίας γνώμης. Δεν βλέπω άλλον τρόπον δια την άσκησιν πιέσεως προς λήψιν των αναγκαίων μέτρων, τα οποία είναι αναποφευκτον να εύρουν ισχυράν αντίδρασιν εκ μέρους του παρόντος ελληνικού καθεστώτος.

Εάν αποτύχωμεν εις την Ελλάδα, αυτό θ' αποτελέση συντριπτικόν ηθικόν και στρατηγικόν πλήγμα. Ενώ, εάν κατορθώσωμεν να αφήσωμεν την Ελλάδα εις κατάστασιν πολιτικής και οικονομικής υγείας θα δώσωμεν νέαν ελπίδα και νέαν πίστιν.

*Αποσπάσματα άρθρου του επικεφαλής της Ερευνητικής Οικονομικής Αποστολής της κυβέρνησης Τρούμαν στην Ελλάδα, Πωλ Α. Πόρτερ, δημοσιευμένο στην εφημερίδα "Ελευθερία" στις 13 Σεπτεμβρίου 1947

The Nation Builder

2011-10-28T12:04:00.005+02:00

The Nation Builder

Digital collage

Athens, 2011

GRECOSTROIKA

2011-10-26T10:05:00.003+02:00

"GRECOSTROIKA". Unknown Thessalonian (Athens, 26.X.2011)

Drive & Lobster

2011-10-22T17:41:00.006+02:00

Driver & Lobster. Unknown Thessalonian (Athens, 23.X.2o11)

(De)Generation of the iLobster

2011-10-09T14:23:00.011+02:00

iLobster. Unknown Thessalonian (Athens, 22.X.2o11)

Η εποχή των δεινοσαύρων πρέπει να τελειώσει!

2011-09-24T16:18:00.006+02:00

Το υπουργείο Οικονομικών και στο βάθος η Ακρόπολη

(Πηγή: Ελευθεροτυπία)

Από τότε που άρχισα να καταλαβαίνω τον κόσμο, η συζήτηση είναι περίπου η ίδια. Οι φοροφυγάδες, οι υποσχέσεις των πολιτικών ότι θα τους πιάσουν, η φράση "σφίγγει το ζωνάρι", το έλλειμμα και το χρέος, οι πίνακες με των εφημερίδων με το "τι χάνουν μισθωτοί και συνταξιούχοι". Μια ζωή "έρχονται νέα μέτρα" με εξαιρετική συνέπεια και ακόμη μεγαλύτερη συχνότητα. Και, μάλιστα, αυτή την φορά δεν υπάρχει τίποτα να μας περιμένει στο βάθος του ορίζοντα των "θυσιών".

Η πηγή αυτής της πολιτικής "παράδοσης" δεν είναι άλλη από το βάρος των κρατικών χρεών. Ωστόσο, η έμπνευση των εκάστοτε μέτρων - ανά κυβερνητικό τομέα ευθύνης - ανήκει κατά σχεδόν πάντα στους υψηλόβαθμους υπηρεσιακούς παράγοντες των υπουργείων. Και αυτό δεν ισχύει μόνο για το χρέος, αλλά γενικότερα.

Οι "υπηρεσιακοί" εισηγούνται στα υπουργικά γραφεία "ιδέες και λύσεις" για τους νόμους, τις υπουργικές αποφάσεις, τα προεδρικά διατάγματα, τις πράξεις νομοθετικού περιεχομένου, ακόμη και τις εγκυκλίους.

Κατά παράδοση, οι καλοί υπάλληλοι που έχουν γνώση του αντικειμένου τους - δεν μιλώ θεωρητικά, ξέρω δεκάδες από αυτούς - «καπελώνονται» από τους δεινόσαυρους και τους κομματικούς, που καθορίζουν την κρατική πολιτική, καθώς πουλούν φούμαρα και καθρεφτάκια για ιθαγενείς στους υπουργούς.

Και αυτό, φυσικά, διότι ξέρουν ότι κατά μέσον όρο, οι υπουργοί θητεύουν στο χαρτοφυλάκιό τους για έναν χρόνο το πολύ, οι υφυπουργοί το ίδιο και οι γενικοί γραμματείς λίγο παραπάνω. Έτσι, γνωρίζουν ότι μέχρι η πολιτική ηγεσία να τους πάρει χαμπάρι, θα έχει φύγει σε άλλο υπουργείο, στη Βουλή ή σπίτι της.

Οι δεινόσαυροι αποδεκατίζουν με συνέπεια τη χώρα, χάριν της διατήρησης των προνομίων τους. Τα παραδείγματα είναι χιλιάδες, επισημαίνονται δεόντως από τον Τύπο εδώ και πολλές δεκαετίες, με χαρακτηριστικότερο όλων αυτό του υπουργείου Οικονομικών, το οποίο αποτελεί την πλέον αποτυχημένη κρατική δομή στην Νεοελληνική Ιστορία.

Ούτε τους φόρους μάζεψε ποτέ ούτε τους φοροφυγάδες άσχετα εάν τους ξέρουμε όλοι. Το μόνο που κάνουν οι εκεί δεινόσαυροι είναι να εισηγούνται φοροκαταιγίδες κατά τους συνήθων υπόπτων, δηλαδή των μισθωτών και των συνταξιούχων. Η συνταγή είναι απλή: «Βάζουμε ένα μανδύα προστασίας γύρω από το δημόσιο και πετάμε πυρηνικά στην υπόλοιπη κοινωνία».

Ο πολτός της γραφειοκρατίας έγινε πανίσχυρος όταν συνάντησε το κόμμα και συγκρότησε μαζί του έναν «γάμο», που ταύτισε την θεσμική λειτουργία της πολιτείας με αγράμματους, ημιμαθείς και άσχετους κοπρίτες.

Συνδυαστικά, αυτός ο εσμός έγινε πανίσχυρος, διέλυσε το ελληνικό κράτος κι εξακολουθεί να αποδεκατίζει ότι υγιές απέμεινε στην Ελλάδα. Η πορεία όχι μόνο των τελευταίων δύο ετών, αλλά της τελευταίας 30ετίας εξηγείται πλήρως, μέσα από αυτό πρίσμα.

Και το χειρότερο είναι ότι την ώρα που η χώρα καλείται να αντιμετωπίσει την μεγαλύτερη πολιτική, κοινωνική και οικονομική κρίση των τελευταίων 60 ετών, οι λύσεις αναμένονται πάλι από αυτόν τον συνδυασμό που σκοτώνει!

Προτού διαλυθεί τελείως η Ελλάδα, η κυβέρνηση πρέπει να διώξει τους δεινόσαυρους, τους εγκάθετους και τα τέρατα των υπουργείων, να κλείσει αυτό το σπάταλο, άθλιο και άχρηστο κράτος, να πουλήσει στον ιδιωτικό τομέα τις υπηρεσίες που μπορεί να παράσχει καλύτερα και να αφήσει ήσυχα τα στοιχειώδη αγαθά που απολαμβάνει ο πολίτης. Έστω κι αν αυτό σημαίνει ότι θα τα βάλει με το ίδιο της τον εαυτό, δηλαδή το κόμμα.

Διότι η συμμαχία των δεινοσαύρων του κράτους και του κόμματος, αφού μετακύλησε τον λογαριασμό του πανηγυριού της Μεταπολίτευσης στη γενιά μου, κήρυξε ολοκληρωτικό πόλεμο κατά της κοινωνίας για να σώσει τον εαυτό της.

Copy Women

2011-09-10T12:45:00.003+02:00

"Εις μνήμην Θυρών, Φωτοτυπιών & Ανατύπων" (Ψηφιακό κολάζ)

Αγνώστου Θεσσαλονικέως (Αθήναι, 10.ΙΧ.2011)

Δέκα χρόνια ΜΜΕ (2001-2011)

2011-09-03T08:36:00.006+02:00

Το μικρόφωνο του 88μισό (Αχ. Χεκίμογλου, 2002).

Ασπρόμαυρο φίλμ χωρίς ψηφιακή επεξεργασία

ΑΘΗΝΑ. Ήταν ένα τέτοιο ήσυχο Σάββατο πριν από δέκα χρόνια, όταν ένας ταξιτζής, που μου έλεγε ακριβώς αυτά που ήθελα να ακούσω, με άφηνε έξω από τα γραφεία του "88μισο", πίσω ακριβώς από το "Μύλο" στη Σαλονίκη. Είχα πληρώσει, αν θυμάμαι καλά, 1.100 δραχμές από την Καλαμαριά ως τα Σφαγεία.

Τα γραφεία βρίσκονταν σε περίπου 25 μέτρα απόσταση από ένα "σπίτι", το οποίο θα μπέρδευαν με το στούντιο του 88μισό τα επόμενα χρόνια πολλοί προσκεκλημένοι για συνέντευξη, καθώς νομίζοντας ότι επρόκειτο για τα γραφεία του ραδιοφώνου, άνοιγαν την πόρτα κι έπεφταν πάνω στην "τσάτσά". Παρεμπιπτόντως, σήμερα πληροφορούμαι ότι το μπουρδέλο μετετράπη σε ένα σύγχρονο "studio", το οποίο, μάλιστα, εκδίδει και αποδείξεις!

Η πρώτη εκπομπή στον 88μισό είχε στοιχεία φαρσοκωμωδίας. Τότε ήμουν 21 ετών, δεν είχα αναπτύξει ακόμη τα αγχολυτικά αντισώματα της βιομηχανίας των ΜΜΕ και ήμουν απολύτως στρεσαρισμένος. Θυμάμαι χαρακτηριστικά ότι, λόγω άγχους, πήγα για κατούρημα τουλάχιστον 10 φορές μέσα σε ένα δίωρο, παραπέμποντας ευθέως σε άνθρωπο που έχει πέτρα στα νεφρά σε έξαρση! Εν τούτοις, η εκπομπή πήγε μία χαρά.

Ήταν 1η Σεπτεμβρίου του 2001 όταν ξεκίνησα το "Foreign Όφις" στον 88μισο. Ήταν η πρώτη μου δοκιμαστική εκπομπή στο θρυλικό ραδιόφωνο, η οποία γρήγορα από δίωρη το πρωί του Σαββάτου (10-12) μεταφέρθηκε στη βραδινή ζώνη του Σαββατοκύριακου (8-11 αν θυμάμαι καλά). Στις 29/10/01 έγινε η μεταφορά της στην καθημερινή πρωινή ζώνη του σταθμού (10-12), όπου κι έμεινε μέχρι το Φθινόπωρο του 2005 - με εξαίρεση τη σεζόν 2003-4, όταν και μεταφέρθηκε στην απογευματινή ζώνη (5-7), χωρίς να επιβεβαιώσει τις προσδοκίες.

Ήταν, κατ' εμέ, μία μακρά περίοδος μαθητείας, από την οποία έμαθα δεκάδες πράγματα κι έκανα ατελείωτα λάθη. Τα περισσότερα από αυτά τα αναγνώρισα και τα κατανόησα, προσπαθώντας σήμερα να μην τα επαναλαμβάνω.

Η ανάμνηση της περιόδου του 88μισό θα μου φέρνει πάντα χαμόγελο. Υπήρχε ένας φίλος ακροατής που με είχε βγάλει "Σαρδάμογλου", λόγω των συνεχών σαρδάμ που έκανα για κάμποσο διάστημα.

Με την πάροδο του χρόνου άρχισα να αναγνωρίζω και τις φωνές στα τηλέφωνα. Έκανα καλούς τηλεφωνικούς φίλους, έμαθα τις φωνές των ανθρώπων από τα άλλα ραδιόφωνα που υποδύονταν τους ακροατές για να μάθουν τι μετέδιδα, ενώ εκπαιδεύθηκα να αναγνωρίζω από τη χροιά της φωνής διάφορες κρίσιμες λεπτομέρειες για το πρόσωπο που κρύβεται στην άλλη πλευρά της γραμμής. Το τελευταίο προσόν τελειοποιήθηκε και απεδείχθη ιδιαίτερα χρήσιμο στην "επόμενη ζωή" μου, αυτήν της εφημερίδας, όπου η δουλειά γίνεται κατά βάση απ'το τηλέφωνο με διαδικασίες εμπιστευτικές.

Από το 2005, όταν κι έφυγα από τον 88μισό, δεν ξανάκανα ραδιόφωνο. Η μόνη επαφή που διατηρώ με τα FM είναι όταν βγαίνω στο "Βήμα FM" για να δώσω κάποια είδηση σχετική με μεταφορές, επικοινωνίες και δημόσια έργα. Και την μουσική, βέβαια, την έχω αφήσει, αγοράζω όμως κάθε χρόνο τα "χοντρά", δηλαδή κυρίως τις κυκλοφορίες της made in Greece ηλεκτρονικής σκηνής. Είναι το τελευταίο νήμα που διατηρώ με το μουσικό παρελθόν, κυρίως διότι πρόκειται για πρόσωπα με τα οποία συνδέομαι φιλικά. Α, και τα dj skills μου διατηρούνται ανέπαφα, δόξα τω Θεώ (εφόσον God is a Dj) και υπόσχομαι σύντομα να τα ασκήσω εκ νέου με την πρώτη ευκαιρία.

Αυτή η δεκαετία χαρακτηρίστηκε από το πέρασμα της Ελλάδας από τη φάση της αστακομακαρονάδας σε αυτήν του ΔΝΤ. Την ίδια διαδρομή διένυσαν και τα ΜΜΕ. Από την εποχή των παχέων αγελάδων και των μετοχοποιήσεων, σε αυτή των λουκέτων, των χρεών και των απολύσεων.

Ωστόσο, τουλάχιστον για την αρχοντιά μου τα πράγματα ουδέποτε ήταν εύκολα. Επί αστακομακαρονάδας ήμουν πολύ νέος και επί ΔΝΤ είμαι στα ντουζένια μου. Ας ελπίσουμε ότι αυτός ο ετεροχρονισμός θα οδηγήσει κάπου.

Πάντως, τη γλύκα και τη μαγεία του ραδιοφώνου δεν στη δίνουν ούτε 50 αποκλειστικά!

Η φωτορεπόρτερ, Αλεξάνδρα Αβακιάν σε μία αδημοσίευτη συνέντευξη

2011-08-27T21:02:00.003+02:00

Συνεντευξη και Φωτογραφία: Αχ. Χεκίμογλου (29.XII.2009)

Ανατολικά Πυρηναία, Περπινιάν. Ο Γιασέρ Αραφάτ την αποκαλούσε «δικτάτορα». Η ίδια πέρασε ένα μεγάλο κομμάτι της ζωής της σε πεδία μαχών, εξεγέρσεων και επαναστάσεων, ανά τον κόσμο, καλύπτοντας με τον φακό της δραματικά γεγονότα. Είναι η φωτορεπόρτερ Αλεξάνδρα Αβακιάν, με Αρμένικες καταβολές και με πλατύ χαμόγελο, την οποία συνάντησα στον Couvent de Minimes του Περπινιάν, όπου και παρουσίασε τη συλλογή της "Windows of my Soul".

- Το φωτορεπορτάζ έχει πεθάνει;

Λένε ότι το φωτορεπορτάζ πεθαίνει από την δεκαετία του 1980. Όμως, πλέον η κατάσταση στην κάλυψη των διεθνών ειδήσεων, και συχνά και των εθνικών, έχει σκληρύνει πολύ. Τόσο στις ΗΠΑ όσο και στη Γαλλία. Δεν ξέρω τι γίνεται στην Ελλάδα…

- Είναι δύσκολα.

Το πρόβλημα είναι οι πόροι και τα χρήματα. Και πιστεύω ότι ήταν τεράστιο λάθος στις απαρχές του ίντερνετ το να μην χρεώνονται τέλη χρήσης. Τώρα είναι πολύ αργά, αφού όλοι περιμένουν δωρεάν περιεχόμενο. Έτσι αποκαλούν τη δημοσιογραφία, «περιεχόμενο». Ωστόσο, είναι μία δουλειά που απαιτεί έναν ικανό μισθό για να ζήσεις. Το διαδίκτυο αλώνει τον παραδοσιακό Τύπο και κανένας δεν πληρώνει για αυτό. Βασικά, ο κόσμος έχει κακομάθει. Αυτό είναι το πρόβλημα.

- Και πως αντιμετωπίζεται αυτό;

Ζούμε μία καινούρια εποχή. Π.χ. έχει δίκιο ο Ζαν Φρανσουά όταν λέει ότι η ζωγραφική δεν καταστράφηκε από τη φωτογραφία, απλώς άλλαξε. Το ίδιο ισχύει και στην περίπτωσή μας. Για παράδειγμα πιστεύω ότι πρέπει να βρούμε υποστήριξη από Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις. Μόλις επέστρεψα από τη Βοσνία και χρειάστηκε να κάνω δουλειά για τρεις διαφορετικούς εργοδότες (ένα περιοδικό, έναν σχεδιαστή μόδας και μία ΜΚΟ) και μόνον έτσι κατάφερα να κάνω το ταξίδι. Όλα αυτά μου θυμίζουν τις παλιές ημέρες, όταν πρωτοξεκίνησα. Όταν πήγα στην Αϊτή ήταν η πρώτη μου δουλειά στο διεθνές… όχι δουλειά ακριβώς, αφού πήγα μόνη μου. Και στη συνέχεια συγκέντρωσα σιγά – σιγά τα χρήματα. Δούλεψα για τον ΟΗΕ, το Reuters, το AP, και μετά το Newsweek… Η κατάσταση μου θυμίζει δυστυχώς τις παλιές ημέρες της δεκαετίας του 1980.

- Άρα πάμε πίσω υπό μία έννοια;

Ναι, κατά κάποιον τρόπο, όμως εξακολουθώ να κατηγορώ τους φωτογράφους γι’ αυτό, διότι είναι υπερβολικά ατομικιστές και δεν κάθισαν να φτιάξουν μία συνδικαλιστική ένωση για free lancers, όπως π.χ. έκαναν οι ηθοποιοί και οι σεναριογράφοι, για να προστατέψουν τους εαυτούς τους. Αυτό δεν το έκαναν, ο καθένας είναι μόνος του. Και ξαφνικά βρίσκονται σε κίνδυνο;

- Εάν ένας νέος φωτογράφος, που επιθυμεί να σταδιοδρομήσει στο φωτορεπορτάζ, σας ζητούσε την άποψή σας, τι θα του λέγατε;

Εάν θα πέθαινες και θα ένοιωθες πληγωμένος, σε περίπτωση που δεν θα έκανες φωτορεπορτάζ, τότε να γίνεις φωτορεπόρτερ. Όμως, εάν μπορείς να γίνεις κάτι άλλο, να γίνεις κάτι άλλο (γελάει…).

- Τα ίδια λένε και για τη δημοσιογραφία..

Τα ίδια λέει και η μητέρα μου που είναι ηθοποιός (γελάει…). Όμως είναι φοβερή η ζωή του φωτορεπόρτερ και δεν έχω μετανοιώσει καθόλου. Γεννήθηκα για να γίνω φωτογράφος και ξεκίνησα πολύ νέα, εννέα – δέκα ετών. Αυτή είναι η ζωή μου και μου αρέσει.

- Πως μπορούμε να ανατρέψουμε αυτήν την κατάσταση στον Τύπο. Το διαδίκτυο αποτελεί λύση ή παγίδα;

Μένει να αποκαλυφθεί. Εγώ δεν έχω ιδέα ακόμη και νομίζω ότι όλοι αυτό ψάχνουν. Είναι μία καινούρια εποχή και τόσο εγώ όσο και οι συνάδελφοί μου μαθαίνουμε να προσαρμοζόμαστε σε μία νέα κατάσταση. Τα περιοδικά δεν θα σε στείλουν πια σε μία χώρα για εβδομάδες, μήνες ή χρόνια, όπως συνήθιζαν. Όμως, αυτό συμβαίνει αργά αλλά σταθερά εδώ και πάρα πολύ καιρό. Από την άλλη, οι φωτογράφοι δεν ανεβάζουν τις τιμές τους κάθε χρόνο, ενθαρρύνοντας τα περιοδικά να πούνε «τι ωραία!». Βέβαια, δεν συμπεριφέρονται όλα τα περιοδικά έτσι. Π.χ. το National Geographic δεν λειτουργεί έτσι. Όμως, πολλά περιοδικά πληρώνουν τα ίδια ή και λιγότερα από ότι πλήρωναν 15 χρόνια πριν. Αυτό είναι τρελό! Ένας εργάτης στις οικοδομές θα το ανεχόταν αυτό; Σε καμία περίπτωση! Τότε, γιατί οι φωτογράφοι το αποδέχονται; Νοιώθουν ότι υποχρεούνται να το κάνουν, διότι φοβούνται ότι την επόμενη μέρα θα εμφανιστεί κάποιος άλλος και θα εργαστεί για πολύ λιγότερα.

- Είναι άσχετη με όλα τούτα η ανάμειξη μη δημοσιογράφων σε επιτελικές θέσεις του Τύπου;

Δεν μπορώ να μιλήσω γενικά επί τούτου. Ίσως κατά περίπτωση.

- Τι θα θυμάστε περισσότερο από την πορεία σας;

Πολλά πράγματα είναι εντυπωσιακά για διαφορετικούς λόγους. Π.χ. Οι επαναστάσεις είναι τρομερά συγκινητικές. Όταν φτάνεις σε μία χώρα, που βρίσκεται στο peak της ιστορίας της, τα πράγματα είναι ιδιαίτερα δραματικά. Όμως, υπάρχουν και άλλες πάρα πολύ ενδιαφέρουσες στιγμές. Αυτό που λατρεύω είναι να πηγαίνω πίσω στο χρόνο, να ψάχνω τις αιτίες των προβλημάτων και να ανακαλύπτω τις κουλτούρες. Μου αρέσει να δουλεύω εις βάθος. Έχω εργαστεί στη «σκληρή» ειδησεογραφία επί πάρα πολλά έτη, όμως εδώ και αρκετό καιρό κάνω διεσδυτικές παρουσιάσεις από προβληματικές χώρες. Όμως, με ενδιαφέρει να εντοπίζω, πέρα από τη σκληρότητα και την ομορφιά σε έναν τόπο.

- Μείνατε για χρόνια σε μία σειρά χωρών. ¨Όταν ο Αραφάτ σας αποκαλούσε «δικτάτορα», δεν ήταν περίεργο για αυτούς να βλέπουν μία γυναίκα – φωτορεπόρτερ;

Εξαρτάται. Με τον Αραφάτ, σε καμία περίπτωση δεν συνέβαινε αυτό, διότι πολλές φωτορεπόρτερ τον κάλυπταν. Ανταποκρινόταν θετικά στις ισχυρές γυναίκες. Τον χειρότερο σεξισμό που βίωσα, δεν ήταν στον Μουσουλμανικό κόσμο, αλλά σε δύο μέρη της Αμερικής. Ένας διευθυντής μου είχε μιλήσει με ιδιαίτερα άσχημο τρόπο, στο γραφείο του, μπροστά από άλλους 30 δημοσιογράφους. Αυτό είναι σοβαρό, γιατί πρόκειται για πρόσωπο που θέλει να βλάψει την καριέρα σου. Όμως, πέραν τούτων, το να είσαι γυναίκα στο φωτορεπορτάζ άλλοτε βοηθάει και άλλοτε είναι εναντίον σου. Το ίδιο ισχύει και για τους άνδρες. Π.χ. στο μουσουλμανικό κόσμο, εάν είσαι γυναίκα μπορείς να δουλέψεις στενά τόσο με τους άνδρες όσο και με τις γυναίκες. Σε μία συντηρητική ισλαμική κουλτούρα, εάν είσαι άνδρας δεν θα δεις τις γυναίκες και πολύ.

- Αισθανθήκατε ποτέ τον θάνατο κοντά σας;

Ναι! Σίγουρα. Στο Ναγκόρνο Καραμπάχ ήμουν μαζί με έναν Αρμένιο διοικητή και δεχόμασταν διαρκώς πυρά από την Αζέρικη πλευρά και μία σφαίρα έξυσε το αυτοκίνητό μας. Και έγινε τόσο γρήγορα που δεν μπόρεσα να το πιστέψω (γελάει..). Χώρια οι ελεύθεροι σκοπευτές! Η Σομαλία ήταν τρέλα, πλήρης παράνοια. Δεν ήταν μόνο οι ελεύθεροι σκοπευτές που πυροβολούσαν στο ξενοδοχείο μας επί ημέρες. Ήταν κι έναν 12χρονο αγόρι που απείλησε να με σκοτώσει, άνευ λόγου. Δεν ήταν λάθος του. Οι στρατιώτες είναι και αυτοί θύματα. Στη Γάζα ξυλοκοπήθηκα αγρίως από τη Χαμάς, ενώ με πυροβόλησαν Ισραηλινοί στρατιώτες. Αυτά συμβαίνουν συνέχεια! Αν και δεν καλύπτω ανοιχτές μάχες πλέον, εξακολουθώ να πηγαίνω σε μέρη που το οτιδήποτε μπορεί να συμβεί. Π.χ. είχα πάει στο Νότιο Λίβανο επί οκτώ εβδομάδες. Ξαφνικά άρχισαν πυροβολισμοί μεταξύ της Χεζμπολάχ και Ισραηλινών στρατιωτών, πολύ κοντά εκεί που βρισκόμουν, μαζί με έναν δήμαρχο της περιοχής. Και εκείνος άρχισε να καταριέται, διότι προσπαθούσα να κάνω το πορτραίτο του, ενόσω έπεφταν σφαίρες.

- Έχει ζήσει στον μουσουλμανικό κόσμο. Είναι τα πράγματα όσο απόλυτα μας τα παρουσιάζουν;

Σίγουρα όχι. Σίγουρα δεν είναι μονολιθικοί, όπως τους παρουσιάζουν. Κάθε κουλτούρα είναι διαφορετική και μέσα σε κάθε κουλτούρα υπάρχει μία πανπερμία ανθρώπων και δοξασιών. Εντάξει, υπάρχουν ισλαμικές δημοκρατίες, όπως το Ιράν ή η Σαουδική Αραβία. Εκεί είναι πιο απαγορευτικά τα πράγματα. Στις εκκοσμικευμένες πολιτείες πάλι είναι διαφορετικά.

- Όταν σου λένε «φεύγεις στη Γάζα», δεν σκέφτεσαι ότι έχεις σπίτι και οικογένεια;

Βέβαια! Έχω οικογένεια και είμαι υπερήφανη για αυτό. Κάποιες φωτορεπόρτερ επιλέγουν να μην κάνουν οικογένεια, και αυτό είναι σεβαστό. Όμως, όταν νοιώθεις ότι σου λείπει κάτι στη ζωή σου, αυτό δεν είναι θεμιτό, Και νοιώθω τυχερή που το έχω αυτό στη ζωή μου. Πλέον, πάω στη δουλεία και μετά επιστρέφω σπίτι, ενώ παλιά έμενα και άλλαζα χώρες διαρκώς.

Η εργοβιογραφία της Αλεξάνδρας Αβακιάν, εδώ: http://www.alexandraavakian.com/

Ο ιδρυτής του Visa Pour L' Image, Jean-François Leroy σε μία αδημοσίευτη συνέντευξη

2011-08-24T01:46:00.008+02:00

Συνέντευξη και Φωτογραφία: Αχ. Χεκίμογλου (29.ΧΙΙΙ.2009)

Ανατολικά Πυρηναία, Περπινιάν. Είναι ο ιθύνων νους και η «ψυχή» του Visa Pour L’ Image. Βετεράνος φωτορεπόρτερ του Πρακτορείου Sipa Press, διευθυντής και ιδρυτής του διάσημου Φεστιβάλ Φωτορεπορτάζ του Περπινιάν, ο Jean-François Leroy εξηγεί τι γίνεται στον άχαρο κόσμο των ΜΜΕ.

Είχε στη διάθεσή του μόλις δέκα λεπτά. Ήταν η πρώτη ημέρα του Φεστιβάλ και έτρεχε σαν αλαφιασμένος. Ωστόσο, με πλατύ χαμόγελο και διάθεση για κουβέντα, καθίσαμε στο αίθριο του Hotel Pams (του στρατηγείου του Φεστιβάλ) όπου μου μίλησε με μεγάλη υπερηφάνεια για τα 21 χρόνια του Visa Pour L’ Image. Τα βάζει με τους «τραπεζίτες», δηλαδή τα μη δημοσιογραφικά στελέχη που έχουν αναλάβει τις μοίρες του Τύπου (με τα γνωστά αποτελέσματα), μιλά με πάθος για το φωτορεπορτάζ και τα νέα ταλέντα που αναδεικνύει κάθε χρόνο και στέκεται με απορία για το τι μέλλει γενέσθαι τελικά στον κλάδο, έπειτα από την επέλαση του Διαδικτύου.

- Πέθανε τελικά το φωτορεπορτάζ;

Όχι!

- Είναι ζωντανό δηλαδή;

Πήγαινε να δεις την έκθεση!

- Την είδα και ήταν υπέροχη.

Είναι ζωντανό τότε. Όταν βλέπεις τον Γιουτζίν Ρίτσαρντς, την Μπρέντα Άνν Κένεντι, τον Πάσκαλ Μετρ, τον Μάσιμο Μπερούτι, την Αλεξάνδρα Αβακιάν, τον Στιβ Μακ Κάρι, τον Άμπας, όλους αυτούς. Αυτό σημαίνει ότι σίγουρα παραμένει ζωντανό.. Το φωτορεπορτάζ είναι ζωντανό! Δεν ανέφερα τον Ζάλμαι. Είναι αυτό το φωτορεπορτάζ νεκρό; Τα «σπάει»! Αυτό που δεν είναι ζωντανό είναι ο Τύπος.

- Ο Τύπος πεθαίνει δηλαδή;

Ναι! Διότι δεν δημοσιεύουν τίποτε, πέρα από “celebs”. Όλοι πλέον γνωρίζουν τις εξελίξεις γύρω από την κυρία Κάρλα Μπρούνι - Σαρκοζί, όμως ποιος φροντίζει να δημοσιευτεί κάτι από το Ιράκ, το Αφγανιστάν, τη Σομαλία;

- Γιατί συμβαίνει αυτό; Φταίνε οι «τραπεζίτες»;

Μισώ τους «τραπεζίτες» με τα γκρί κουστούμια (γελάει..)

- Και τι μπορεί να γίνει για να επιβιώσει ο Τύπος;

Δεν ξέρω… Το πρόβλημα του φωτορεπορτάζ, αλλά και του ρεπορτάζ και του Τύπου γενικότερα είναι ότι ένας ηλίθιος που έχει έναν υπολογιστή πιστεύει ότι είναι δημοσιογράφος. Όλοι νομίζουν ότι επειδή κάποιος έχει ένα κινητό τηλέφωνο, με το οποίο βγάζει φωτογραφίες, αυτό τον κάνει φωτορεπόρτερ. Συγγνώμη, αλλά όταν βλέπεις τον όμορφο και εξαιρετικό τρόπο με τον οποίον «καδράρεται» μία φωτογραφία του Μάσιμο Μπερούτι αντιλαμβάνεσαι ότι πρόκειται για έναν εξαιρετικό φωτογράφο. Εγώ πάλι δεν είμαι.. Είμαι όμως ένας φοβερός editor! (γελάει).

- Άρα είναι η ποιότητα που καθορίζει το προϊόν;

Ναι. Το πρόβλημα είναι να μάθεις να ξεχωρίζεις μία καλή από κακή φωτογραφία. Έχεις τόσες πολλές φωτογραφίες, όμως οι περισσότερες είναι πολύ κακές. Αυτό είναι ιδιαίτερα σημαντικό.

- «Το κακό χρήμα εκδιώκει το καλό» λένε στην οικονομία. Ισχύει το ίδιο και στη φωτογραφία;

Υποθέτω ότι εάν ένας «τραπεζίτης» είχε να επιλέξει μεταξύ μίας κακής φωτογραφίας του ενός δολαρίου και μίας καλής των χιλίων, θα επέλεγε την κακή. Και αυτό διότι το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι πως θα βγάλει λεφτά. Δεν τον ενδιαφέρει κάτι άλλο. Αυτό είναι το πρόβλημα του Τύπου διεθνώς. Είκοσι χρόνια πριν, όταν ξεκίνησα το Φεστιβάλ, ο Τύπος ανήκε σε δημοσιογράφους. Σήμερα ανήκει σε «τραπεζίτες». Και αυτό φαίνεται, γίνεται αντιληπτό. Αυτή είναι και η βασική διαφορά.

- Και τι να κάνουμε δηλαδή; Να τους σκοτώσουμε;

Γιατί αυτοί οι τύποι εν τέλει πρέπει να ασκούν εξουσία; Είδαμε πέρυσι ότι είναι ανίκανοι να επιβιώσουν χωρίς εσένα και εμένα … χωρίς τα λεφτά σου και τα λεφτά μου. Όμως, σήμερα, κερδίζουν δισεκατομμύρια δολάρια και αυτό το κέρδος δεν έχει κάποια ανταποδοτικότητα. Ο Μπέρναρντ Μάντοφ είναι στη φύλακή (γελάει). Πιστεύω ότι πρέπει να χτίσουμε και άλλες φυλακές αποκλειστικά για «τραπεζίτες» και προδότες. Ξέρεις, ανήκω στην Αριστερά… (γελάει).

- Εάν ένας νέος φωτογράφος, που θέλει να γίνει φωτορεπόρτερ, ζητούσε τη συμβουλή σας, τι θα του προτείνατε;

Θα του έλεγα: «Μη γίνεις φωτορεπόρτερ, γίνε «προδότης», θα βγάλεις πολλά λεφτά».

- Δεν νομίζω ότι το εννοείτε αυτό..

Όχι βέβαια! Ειλικρινά, όμως, θα του έλεγα «πρόσεχε γιατί είναι τόσο πολύ δύσκολο να επιβιώσεις σε αυτόν τον κλάδο».

- Εσχάτως γίνεται πολλή συζήτηση για τον ρόλο του Διαδικτύου. Μπορεί εν τέλει το ίντερνετ να σώσει τις δουλειές μας;

Δεν νομίζω. Διότι, στην πραγματικότητα, στο ίντερνετ όλοι θέλουν να αποκτήσουν τα πάντα δωρεάν. Και μέχρι ενός σημείου τόσο οι ρεπόρτερ όσο και οι φωτορεπόρτερ χρειάζονται να βγάλουν κάποια χρήματα, προκειμένου να επιβιώσουν, να κάνουν τη δουλειά τους σωστά και να διεισδύσουν στα θέματά τους ακόμη βαθύτερα. Να εντοπίσουν, δηλαδή, κάποια αληθινά πράγματα και να γίνουν πραγματικοί δημοσιογράφοι. Αν θες να πας στο Ιράκ ή στο Νταρφούρ, χρειάζεσαι πάρα πολλά χρήματα. Στο ίντερνετ όλοι θέλουν να πάρουν τα πάντα δωρεάν.

- Μήπως το διαδίκτυο είναι μία παγίδα;

Πάλι δεν νομίζω. Λατρεύω το διαδίκτυο, διότι μπορείς να προωθήσεις τη δουλειά σου και οτιδήποτε άλλο θέλεις. Ωστόσο, πρέπει κάπως να επιβιώσεις. Πως θα το κάνεις αυτό;

- Σας ρωτώ διότι πλέον έχουμε εκατομμύρια φωτογραφίες και λιγότερους φωτορεπόρτερ.

Όντως έχουμε εκατομμύρια φωτογραφίες από τις όποιες, όμως, ούτε οι 10.000 δεν είναι καλές. Μου είπες ότι είδες την έκθεση και σου άρεσε. Γιατί συνέβη αυτό; Διότι είδες εξαιρετικές φωτογραφίες παντού.

- Ήταν η crème de la crème.

Ακριβώς! Κάθε χρόνο τα τελευταία 20 χρόνια, που συνεπάγεται 21 συναπτές εκδηλώσεις του Φεστιβάλ, παραλαμβάνω την crème de la crème. Και έτσι θα πορευτώ και θα επιβιώσω, ακριβώς για αυτόν τον λόγο. Και αυτό διότι, εάν αγαπάς την καλή φωτογραφία, θα επιστρέψεις κι εσύ στο Περπινιάν.

Σημ: Η συνέντευξη έγινε υπό κινηματογραφικές συνθήκες. Φτηνό ξενοδοχείο στη Βαρκελώνη των 35 ευρώ τη βραδιά (για "ημιδιαμονή" το χειμώνα), που σε κάνει να νομίζεις ότι πρωταγωνιστείς σε μοτέλ ασπρόμαυρης αμερικανικής ταινίας της δεκαετίας του 1960. Ο Σταθμός του Βορρά πάνω από την Αψίδα του Θριάμβου γεμάτος Μαγκρεμπίνους, Βούλγαρους και Αφρικανούς, σε σημείο να λησμονείς τα ΚΤΕΛ του Κηφισού. Με το που φτάνεις στο Περπινιάν παρανομονεύουν αλήτες πιτσιρικάδες και σου ζητάνε λεφτά, τσιγάρα και το πορτοφόλι σου. Τους λες "άντε γαμηθείτε μαλακισμένα", φεύγεις και σε βρίζουν. Παρακάτω λυπάσαι έναν άστεγο και του αφήνεις δυο ευρώ και λίγα χαρτάκια με καπνό για να στρίψει. Σ'ευχαριστεί σιωπηλά. Χαμένος μέσα στα δαιδαλώδη σοκάκια της παλιάς πόλης, αγνοείς ότι βρίσκεσαι στον πυρήνα της τσιγγάνικης γειτονιάς. Στο θυμίζει ένας μαυριδερός με μουστάκι που πλένει το αμάξι του με το εξάσφαιρο περίστροφο στο καπό, την ώρα που η κυρά του μαγειρεύει κάτι που μυρίζει ωραία κι έχει σκόρδο. Όμως οι θεσμοί, θεσμοί. Γύρω σου σημαίες του δήμου, της νομαρχίας, της περιφέρειας, των μπάτσων και των πυροσβεστών. Ίσα - ίσα προφταίνεις τον Ζαν Φρανσουά και τους ανθρώπους του Φεστιβάλ. Βλέπεις την έκθεση σε παλιές φυλακές, εγκατελειμένα μοναστήρια και εκκενωμένους στρατώνες του Πυροβολικού. Σε μια από τις παλιές φυλακές σου λένε ότι εδώ φυλακίσανε το '39 κάμποσους παρτιζάνους που πολεμήσαν στον Ισπανικό Εμφύλιο. Νωρίς το βράδυ πίνεις ένα λίτρο φτηνό, χύμα, ωραίο κόκκινο κρασί της περιοχής κι τρως εντρεκότ με σκορδαλιά, η οποία, σου λένε ότι συνοδεύει τα μισά πιάτα της τοπικής κουζίνας. Ο σερβιτόρος, όταν του λες ότι τη σκορδαλιά την τρως κι εσύ και στην Ελλάδα και ότι συνοδεύει κοτζάμ "εθνικό" πιάτο, χαίρεται και σου κερνάει λίγο κρασί ακόμη. Οι γυναίκες του Περπινιάν είναι για ταινία. Αλανιάρες και ντυμένες απλά, εντυπωσιακά όμορφες οι περισσότερες, καπνίζουν και κοιτούν προκλητικά, πίνοντας κρασί. Μία μπύρα για το σβήσιμο, ένας βαριεστημένος ταξιτζής που σε ξεχέζει γιατί κάθεσαι από συνήθεια στη θέση του συνοδηγού, ψύχρα, ένα λεωφορείο που αργεί, εσύ και δύο αγγλίδες πιτσιρίκες που κρυώνουν στη στάση. Το λεωφορείο έρχεται, γεμάτο Μαγκρεμπίνους που θέλουν να φτάσουν στο Κάδιξ και να περάσουν απέναντι στο Μαρόκο, πάνω από 1.000 χλμ δρόμος. Στα σύνορα έλεγχος διαβατηρίων από πιτσιρικάδες αστυνομικούς, που κάνουν βάρδια Σάββατο βράδυ στη μέση του πουθενά. Γύρω τους παρκαρισμένοι φορτηγατζήδες διεθνών μεταφορών. Τέσσερις το πρωί επιστροφή στη Βαρκελώνη. Ένας άγγλος έχει φάει "κουμπιά" κι έχει σκαλώσει με το ποδήλατο του δήμου, το οποίο προσπαθεί να βάλει στη θέση του και δεν μπορεί. Του φέρνεις ενισχύσεις Καταλάνους και το βάζετε στη θέση του. Ο άγγλος ευγνωμονεί, τα έχει χαμμένα και δεν μπορεί να πει ούτε ένα σωστό ψέμα. Επιστροφή στο φτηνό ξενοδοχείο, όπου ο Μεξικάνος υπάλληλος σου πιάνει κουβέντα. Είσαι ο πρώτος έλληνας που γνωρίζει και σου εξομολογείται ότι θέλει να ταξιδέψει μια μέρα την Ακρόπολη. Του λες "φρόντισε να έχει απεργία, θα έχει πλάκα". Σε καληνυχτίζει. Στο δωμάτιο αφόρητη ζέστη. Ο ανεμιστήρας στο ταβάνι δεν κάνει δουλειά. Ανοίγεις το παράθυρο και από τον δρόμο ακούγονται τα σουρωμένα αγγλάκια που δεν σ' αφήνουν να κοιμηθείς. Ξαναβρίζεις: "άντε γαμηθείτε μαλακισμένα". Μεγάλη μέρα, μεγάλη Καταλωνία, μ' έκανες να νοιώσω λίγο σαν Τομ Γουέιτς.

****To Visa Pour L'Image 2011 ξεκινά το Σάββατο 27 Αυγούστου στο Περπινιάν και θα διαρκέσει έως τις 11 του Σεπτέμβρη. Πρόκειται για το καλύτερο φεστιβάλ φωτορεπορτάζ στον κόσμο. Μου το έμαθε ο Γιάννης ο Ψαθάς.

Γιατί να επιβιώσει ο «9,58»

2011-08-21T15:53:00.002+02:00

Δεν είμαι και ούτε ήμουν ποτέ ακροατής του «9,58». Πολύ σπάνια τον άκουγα και δεν μπορώ να αναγνωρίσω τις φωνές των παραγωγών του, πλην της Εύας Κουσιοπούλου που την ξέρω από χρόνια. Προτιμούσα τον «88μισο», όπου και δούλευα μέχρι το 2005, έπειτα τον «Republic» και τώρα είμαι πλέον μεταξύ του «Off», του «Εν Λευκώ» και του «iCat», που ανήκει στην αυτόνομη κυβέρνηση της Καταλωνίας.

Τον «9,58» δεν τον θεωρώ καν ιστορία επιτυχίας. Όμως, πάντοτε τον έβλεπα να έχει μία σταθερή, διαχρονική παρουσία στα πολιτιστικά πράγματα και το εκτιμούσα. Έχοντας ξεκινήσει ως πολιτιστικός συντάκτης και ραδιοφωνικός παραγωγός, κάποια πράγματα εξακολουθούν να έχουν σημασία, παρόλη την κατοπινή παρέλαση νέων καταστάσεων κι εσχάτως ταξιτζήδων, φορτηγατζήδων, υπαλλήλων των συγκοινωνιών και όλων εκείνων που εμπλέκονται στο ρεπορτάζ Μεταφορών. Ένας τρελός ήμουν κι εγώ που έδινε όλα τα λεφτά του στα cd και μάζευε demo από υπόγεια, δισκάδικα και σπιτικά στούντιο.

Στο εύλογο ερώτημα τι δουλειά έχω με τον «9,58» (ξέρω ότι πολλοί φίλοι απόρησαν), απαντώ με μία εκλαϊκευμένη πολιτική ανάγνωση της «ανάλυσης αγοράς» της Θεσσαλονίκης, η οποία βρίσκεται υπό μετασχηματισμό εδώ και δύο δεκαετίες.

Τα περισσότερα ραδιόφωνα στη Θεσσαλονίκη είναι πλέον οικονομικά αποδεκατισμένα, φυτοζωούν και η αλήθεια είναι ότι ουδέποτε διακρίθηκαν για την ποιότητα του προγράμματός τους – πλην των γνωστών εξαιρέσεων. Η πιθανότητα η τοπική «αγορά» να ενδιαφερθεί ξαφνικά για τον πολιτισμό εν μέσω κρίσης είναι απίθανη – δεν το έκανε ούτε τις καλές ημέρες – και μάλλον θα αρκεστεί στο αναμάσημα της διεθνούς και ημεδαπής ειδησεογραφικής ύλης του ποδοσφαίρου και του life style. Μουσικά, δε, σωτηρία δεν υπάρχει, όπως και δεν υπήρξε ποτέ – με τις γνωστές εξαιρέσεις, βέβαια, σταθμών ή μεμονωμένων παραγωγών. Infotainment με λάμδα βαρύ.

Παλιότερα, η Σαλονίκη είχε και τον «Παρατηρητή» και τον «Ανατολικό», ραδιόφωνα του πολιτισμού και τα δύο. Είχε και τα πρώτα free press στη χώρα, τον «Πιλότο» και το «FanZein» του Μύλου, χώρια ο «Εξώστης», αρχαιότερος αυτός. Είχε την δυνατή πρωινή της («Μακεδονία»), τη γερή απογευματινή της («Θεσσαλονίκη) και την Κυριακάτική της («Ελληνικός Βορράς»). Είχε βιομηχανία, μία ανεπτυγμένη βιοτεχνία και ισχυρό εμπόριο. Η Σαλονίκη έβγαλε τον «Ιανό», το γκραφίτι, τον «Μύλο» και τους καλούς ραδιοπειρατές, που διαμόρφωσαν και τη μουσική κουλτούρα της.

Η αποβιομηχάνιση άρχισε να ξηλώνει σιγά – σιγά ότι δημιουργήθηκε μετεμφυλιακά. Έως τα μέσα του 2000 η πόλη πλέον ήταν κάτι άλλο, ο πήχης έπεσε, οι δουλειές σταμάτησαν. Θυμάμαι που ζητούσε ο ΟΤΕ συμβασιούχους ορισμένου χρόνου για ημιαπασχόληση και στα κεντρικά γραφεία της Σαλονίκης είχαν τιγκάρει οι γύρω δρόμοι από κόσμο. Και αναρωτιόμουν «για 300 ευρώ όλο αυτό;».

Στη μικροκλίμακα της Θεσσαλονίκης ζητείται επειγόντως μετα-Περεστρόικα. Μια πόλη μαθημένη να ζει και να βιοπορίζεται από τον ιδιωτικό τομέα, στερήθηκε τα δυναμικότερα κομμάτια του, λόγω των κατακλυσμιαίων επιπτώσεων της παγκοσμιοποίησης και όχι μόνο – τεράστια ευθύνη φέρουν και οι ίδιες οι παραγωγικές τάξεις.

Το δημόσιο πέραν των επενδύσεων σε υποδομές, στο βαθμό που αυτό έγινε ή γίνεται, απουσιάζει. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η δημιουργία νέου εκθεσιακού κέντρου της Θεσσαλονίκης, που έχει κολλήσει εδώ και 10 έτη, λόγω της κρατικής αδυναμίας να βάλει μπρος ένα Master plan. Και δεν εννοώ το αθάνατο «που είναι το κράτος;» αλλά τη στοιχειώδη εμπλοκή και υποστήριξη από τις θεσμικές λειτουργίες της πολιτείας για την οικονομική και κοινωνική ανάπτυξη, όπως συμβαίνει σε όλο τον πλανήτη.

Άρα, τι κάνουμε; Οι δυνάμεις της τοπικής αγοράς μπορούν μέχρι …καφετέρια. Στη Θεσσαλονίκη όλοι πωλούν καφέ, μπύρα και φαγητό ο ένας στον άλλον. Εάν υπάρχουν ζωντανές δυνάμεις στην αγορά, είτε περιμένουν τις καλύτερες ημέρες είτε έχουν επενδύσει αλλού. Οι,δε, λοιπές υφίστανται μαρτύριο ή έχουν αποδεκατιστεί. Τα ντόπια κεφάλαια δεν μπορούν να χρηματοδοτήσουν την (πολιτιστική) ανάπτυξη. Γι’ αυτό και τους Σαλονικιούς καλλιτέχνες θα τους βρεις από Αθήνα έως Νέα Υόρκη και Πεκίνο. Όπως και την πλειονότητα των κατόχων διδακτορικών. Πρόκειται για μία πληθυσμιακή διαρροή, η οποία αποδυναμώνει κάθε προσπάθεια της πόλης να πάρει πάλι μπρος, διότι στερείται χρήσιμους ανθρώπινους πόρους.

Ξαναρχόμαστε λοιπόν στον πολιτισμό. Στις επαρχίες του κράτους, όπως έλεγαν στα παλιά, το Ιστορικό και Λογοτεχνικό Αρχείο Καβάλας το έφτιαξε και το διατηρεί με δικές του δαπάνες ο ευπατρίδης, Νικόλαος Ρουδομέτωφ. Το Πολιτιστικό Αναπτυξιακό Κέντρο Θράκης (ΠΑΚΕΘΡΑ) ανήκει στο πανεπιστήμιο Θράκης και το «τρέχει» στην Ξάνθη ο λέκτορας του ΔΠΘ, Βασίλης Αϊβαλιώτης. Το Ίδρυμα Θρακικής Τέχνης και Παράδοσης, που φτιάχτηκε με το μεράκι της Βιργινίας Τσουδερού και το συντονίζει ο υπερήφανος Κρης, Σοφιανός Ουτατζής, αποτελεί πρωτοβουλία του ιδιωτικού τομέα. Και οι τρεις φορείς κάνουν απίστευτα καλή δουλειά με τους ελάχιστους πόρους. Η περιπέτεια του πολιτισμού θέλει κυρίως όρεξη και παρέες με πίστη στο όραμα. Και δόξα τω Θεώ υπάρχουν. Επιχειρηματίες όπως ο Γιάννης Μπουτάρης, ο Νίκος Ευθυμιάδης, ο Νίκος Στεφανίδης και ο Αλέξανδρος Μπακατσέλος έχουν πολλά ένσημα σε αυτό τον τομέα.

Το δίλημμα δημόσιο ή ιδιωτικό είναι λάθος. Ο καπιταλισμός είναι από τη φύση του ένα εκκρεμές που μετακινείται πότε από τη μία και πότε από την άλλη πλευρά, ανάλογα την κατάσταση (και ποτέ δεν ισορροπεί!). Τα παραδείγματα – ακόμη και στη χώρα μας – είναι πολλά. Ο θρύλος του σιδηροδρόμου στην Ελλάδα, οι θρυλικοί ΣΠΑΠ δεν ήταν τίποτε παραπάνω από μία σύμβαση παραχώρησης («χτίζεις κι εκμεταλλεύεσαι») μεταξύ δημοσίου και ιδιωτών επενδυτών. Το ίδιο και «γιαγιά» της ΕΥΔΑΠ, η Αμερικανική ULEN, η οποία κατασκεύασε μέσα σε 9 μήνες το υδραυλικό έπος του Μαραθώνα που εξασφάλισε νερό για την Αθήνα, την εποχή που είχε κατακλυστεί από τους Μικρασιάτες πρόσφυγες. Αντίστοιχα, το δημόσιο έχει να δώσει και λαμπρές σελίδες, όπως ο εξηλεκτρισμός της χώρας και η προστασία, συντήρηση και ανάδειξη των μνημείων – μικροχειρουργική δουλειά!. Επίσης, είχαμε και εξαιρετικά μεικτά σχήματα δημοσίου - ιδιωτικού τομέα, όπως η επιτυχημένη και θρυλική ΔΕΘ του Μεσοπολέμου, που επαναμβάνεται σήμερα στο παράδειγμα του Διεθνούς Αερολιμένα Αθηνών, την καλύτερη συγκοινωνιακή υποδομή της Ελλάδας.

Έτσι, λοιπόν, και ο 88μισο ήταν προϊόν της ιδιωτικής πρωτοβουλίας και πήγε όσο πήγε (έπεσε από τρικλοποδιά του κ. Χ. Πρωτόπαππα), ενώ ο «9,58» της κρατικής. Μια χαρά συνυπήρξαν. Όλοι οι πραγματικά καλοί χωράνε.

Οι ραδιοτηλεοπτικές συχνότητες αποτελούν δημόσιους πόρους. Γι’ αυτό και κάθε έλληνας έχει έννομο ενδιαφέρον για το εάν η τηλεόραση ή το ράδιο θα παίζει βλακείες όλη την ημέρα. Η ραδιοτηλεοπτική αγορά είναι εποπτευόμενη παντού στον κόσμο για εκατομμύρια λόγους. Και πάλι, όμως, η αποβλάκωση εξακολουθεί να είναι δύσκολα αντιμετωπίσιμη.

Ο «9,58» είναι μία δομή, ένα «σημείο διανομής» του πολιτισμού, που τροφοδοτείται και τροφοδοτεί. Αποτελεί σταθερό σημείο επαφής. Αν δουλεύει καλά ή όχι το κρίνουν οι ακροατές κάθε ημέρα. Οπωσδήποτε μπορεί να βελτιωθεί και να δουλέψει καλύτερα.

Εμπορικά μιλώντας, η λύση που προτείνει ο υπουργός Επικρατείας, κ. Η. Μόσιαλος για τα ραδιόφωνα της ΕΡΤ στη Σαλονίκη (102, 958, 3^ο στα βραχέα) είναι σαν να ενσωματώνεις στο συνεταιριστικό σούπερ μάρκετ («102») με τα τυριά, τα ψωμιά και τα σαλάμια, το κουλτουριάρικο βιβλιοπωλείο που διανυκτερεύει («9,58») και το τοπικό ωδείο («3^ο»). Και δεδομένου ότι η φυσική τους συστέγαση αποτελεί ήδη γεγονός και ότι –προς στιγμήν τουλάχιστον- ουδείς απολύεται, καθίσταται σαφές ότι εξοικονόμηση πόρων ή οικονομίες κλίμακος δεν θα υπάρξει. Άρα γιατί να χαλάσουμε το «προϊόν», αφού δεν θα κερδίσουμε τίποτα, ενώ μπορούμε να το κάνουμε καλύτερο; Ας υποθέσουμε ότι η ΕΡΤ βαρέθηκε τον «9,58».

Μία λύση θα ήταν να περάσει στον δήμο Θεσσαλονίκης και να συγχωνευθεί με κάποιο μουσικό δημοτικό ραδιόφωνο για να ενδυναμωθεί. Ή να μπει σε ένα κονσόρτσιουμ των φορέων και της τοπικής κοινωνίας, π.χ. ΕΡΤ, δήμος, ΔΕΘ (όλοι έχουν συχνότητες) και τα μουσεία, προκειμένου να φτιαχτεί ένα δυνατό πράγμα και να μοιραστούν τα κόστη. Συμβαίνει και αλλού. Η εταιρία του αρχιτέκτονα Τζουζέπ Ασεμπίγιο, που πουλάει υπηρεσίες στο κράτος για το Ελληνικό, έχει κύριους μετόχους τον Οργανισμό Λιμένος Βαρκελώνης, το Εμπορικό Επιμελητήριο, την αναπτυξιακή εταιρία της περιφέρειας Καταλωνίας κτλ.

Μία άλλη λύση, που θα είχε ενδιαφέρον, θα ήταν να ενταχθεί ο «9,58» σε μία πλήρως καθετοποιημένη επιχειρηματική μονάδα, η οποία θα στοχεύει στο κοινό του πολιτισμού και θα εκπέμπει πανελλαδικά, χρησιμοποιώντας παραγωγούς και ανταποκριτές από όλη τη χώρα. Κάτι σαν ένα ελληνικό ραδιοφωνικό «Arte».

Έτσι, θα φτιαχτεί ένα γερό «δίκτυο διανομής» πολιτιστικής ύλης, που σίγουρα θα βοηθήσει την (πολιτιστική) αγορά, αφού θα είναι σαν να δίνεις και άλλες γραμμές δικτύου στο μετρό και θα εξυπηρετεί περισσότερες περιοχές. Και αυτό είναι κάτι που χρειάζεται η χώρα εν μέσω κρίσης, αφού μπορεί να «δέσει» με συναυλίες, εκδηλώσεις, τον τουρισμό και τη γαστριμαργία και να κάνει πάσης φύσεως συνέργιες. Μάλιστα, θα μπορούσε να είναι πολύγλωσσο και πολυμεσικό για να προωθεί και τη χώρα, που είναι μία αυτονόητη υποχρέωση της πολιτείας.

Μία ακόμη ρεαλιστική λύση για την Ελλάδα του Μνημονίου θα ήταν απλώς να μείνει ένας ή κανένας σταθμός, να απολυθούν όσοι δεν χρειάζονται ή όλοι, να εκποιηθεί ο εξοπλισμός τους και το δημόσιο να πουλήσει τις συχνότητες σε τρίτους. Μάλιστα, με δεδομένη τη μεταρρυθμιστική ατονία των 4/5 της κυβέρνησης δεν βρίσκω διόλου απίθανο το ενδεχόμενο να επιβληθεί μία τέτοια λύση από τους ίδιους τους δανειστές.

Στη ζωή όλα κοστίζουν. Και τα σχολεία είναι ακριβά και θεωρητικά μπορούμε να τα κλείσουμε. Όπως και οι εκκλησίες, τα κρατικά ΜΜΕ, τα επιμελητήρια, τα ταχυδρομεία, τα αεροδρόμια, τα λιμάνια, οι εφορείες αρχαιοτήτων, οι πολεοδομίες, οι διευθύνσεις συγκοινωνιών, τα αστυνομικά τμήματα, τα μουσεία, τα τραίνα, τα λεωφορεία, τα κέντρα μεταναστών, τα νοσοκομεία, οι κρατικές εταιρίες και τα κέντρα υγείας. Η προτεραιότητα με την οποία τα βάζουμε σε μία λίστα, καθορίζει το πολιτικό στίγμα και τον στόχο μας. Στην Ελλάδα του Μνημονίου προφανώς και η λίστα θα «κουρευτεί». Μόνος ένα τρελός θα πίστευε το αντίθετο.

Το θέμα είναι, εάν μας ενδιαφέρει να μάθει και η υπόλοιπη μισή Θεσσαλονίκη – και μαζί της ολόκληρη η Κεντρική Μακεδονία, δηλαδή των 1/5 των Ελλήνων- τι είναι, που βρίσκονται και τι έχουν στις συλλογές τους τα ΜΜΣΤ και ΚΜΣΤ. Εάν μας νοιάζει, να τον κρατήσουμε τον «9,58» και να γίνουμε πολύ απαιτητικοί μαζί του. Εάν όχι, καλύτερα ας κλείσει. Τα γήπεδα και τα μπουζούκια μπορεί να είναι προτιμότερα και, ίσως, με κάποιο μαγικό τρόπο να μας βγάλουν και από την κρίση. Και ίσως τότε η Πετρούλα ξεκινήσει εκπομπή για το βιβλίο. Το 2012 θα είναι κι έτος Βρεττάκου, θα έρθει και η Γιουροβίζιον...

ΥΓ. Στο κείμενό μου στο «Βήμα» επικαλέστηκα την περιπέτεια του 88μισο, διότι το "σχέδιο Μόσιαλου" μου ξύπνησε τις μνήμες της εποχής εκείνης. Πρέπει κάποτε αυτή η χώρα να αποκεντρώσει τις λειτουργίες της. Ειδάλλως, μια ζωή θα διακινδυνεύουμε από κάποια βλακώδη ή ύπουλη εισήγηση υπηρεσιακού ή μετακλητού παράγοντα προς τον αρμόδιο υπουργό, ο οποίος κατά μέσο όρο μένει εκεί 9 μήνες και φεύγει, μην προλαβαίνοντας να μάθει τίποτα από το χαρτοφυλάκιό του.

ΤΑΞΙ: Από την μη ρύθμιση στην απορρύθμιση (1925 - 1981)

2011-07-24T14:01:00.024+02:00

(...μία ευγενικότερη διατύπωση στο ερώτημα «Πως φτάσαμε στον "μαντρά";»)

Είναι 1925, έχουμε διώξει τον βασιλιά και υπουργός Συγκοινωνιών είναι ο Α. Ταβουλάρης. Η εποχή μοιάζει πολύ με την σημερινή. Το κράτος δεν έχει μία, ο υπουργός Οικονομίας κρέμεται από τα χείλη των επενδυτών και των ομολογιούχων και η χώρα καλείται να ανασυγκροτηθεί. Οι παλιοί ταξιτζήδες λένε ότι οι Φιλελεύθεροι είχαν δώσει κάποιες άδειες ταξί σε φτωχούς, οι οποίοι μέχρι τότε έκαναν μεταφορές με γαϊδούρια. Αυτό δεν κατάφερα να το βρω. Το πρώτο νομικό σημείο ζωής για το ταξί είναι αυτό (ΦΕΚ Α' 306/1925), το οποίο παραπέμπει στο «χύμα» άνοιγμα του επαγγέλματος που εξήγγειλε ο Ι. Ραγκούσης.

Το 1930 η κυβέρνηση του Ελ. Βενιζέλου πέρασε νομοσχέδιο - σκούπα για αυτοκίνητα - ταξί - αστικές συγκοινωνίες (Ν.4841/1930, ΦΕΚ Α' 260/1930), με το οποίο τέθηκαν όροι και προϋποθέσεις για όλα τα οχήματα ιδιωτικής και δημόσιας χρήσης, όπως περίπου τα ξέρουμε σήμερα. Μάλιστα, λόγω know - how, αρμόδια αρχή ορίστηκε η υπηρεσία σιδηροδρόμων: «Πάντα τα ζητήματα τεχνικής και οικονομικής φύσεως τα σχετικά προς αυτοκίνητα οχήματα εν γένει υπάγονται εις την αρμοδιότητα της παρά τω Υπουργείω Συγκοινωνίας Διευθύνσεων των Σιδηροδρόμων».

Με τον ίδιο νόμο ορίστηκαν και τα περί Επιβατηγού Δημόσιας Χρήσης (ΕΔΧ), γνωστότερο στα καθ' ημάς ως ΤΑΞΙ

Με πρόστιμο ή/και κράτηση τιμωρούνταν μεταξύ άλλων:

«Κάτοχος ή οδηγός αυτοκινήτου θέτων εις κυκλοφορίαν αυτοκίνητον μετά μετρητού μη καλής λειτουργίας εξ αμελείας του»

«Οδηγός ή εισπράκτωρ λεωφορείου φερόμενος απρεπώς προς τους επιβάτας, διαβάτας ή τους συναδέλφους του»

Με φυλάκιση μέχρι δύο μηνών και χρηματική ποινή μέχρι 3.000 δραχμών τιμωρούνταν μεταξύ άλλων

«Κάτοχος αυτοκινήτου μετά μετρητού εν γνώσει ότι ο μετρητής κακώς λειτουργεί»

«Κάτοχος αυτοκινήτου μετά μετρητού θέτων τούτο εις κυκλοφορίας εν γνώσει της πλημμελούς λειτουργίας του μετρητού»

Το 1931 ο τότε υφυπουργός Συγκοινωνιών - και αργότερα εκτελεσθείς από την ΟΠΛΑ - Χρήστος Λαδάς εξέδωσε Προεδρικό Διάταγμα, με το οποίο εξειδικεύθηκαν οι λεπτομέρειες του Ν. 4841/1930.

Το ΠΔ ορίζει τα πάντα για το ταξί όπως τα ξέρουμε σήμερα και μάλιστα ο νομοθέτης φαίνεται να ήξερε καλά τι επρόκειτο να συμβεί τις επόμενες δεκαετίες

Ο οδηγός, έγραφε το ΠΔ, «υποχρεούται να δέχηται πάσαν μίσθωσιν ασυζητητί παρ' οιουδήποτε ζητούντος ταύτην, χωρίς να προέρχηται εις ιδιαιτέρας συμφωνίας και χωρίς να φέρεη αντιρρήσεις όσον αφορά την προτίμησιν άλλων προσώπων, τον τόπον μεταβάσεως, τον χρόνον διαμονής».

«Ο τόπος μεταβάσεως, η διαδρομή και ο χρόνος διαμονής είναι εκάστοτε εις την διάθεσιν του μισθωτού επιβάτου» αναφερόταν στο ΠΔ, το οποίο επέτρεπε την παράβαση των ανωτέρων «μόνο προκειμένου περί μισθώσεων, αιτουμένων παρά προσώπων, εν κραιπάλη μέθης διατελούντων ή υπόπτων, ή περί απαιτήσεων προς μετάβασιν εις μέρη αδιάβατα ή εκτός της πόλεως κείμενα και μη παρέχοντα ασφάλειαν εις ώρας προκεχωρημένας»

Το 1935 Αναγκαστικός Νόμος (ΦΕΚ Α' 237) βάζει «μπλόκο» στην έκδοση νέων αδειών ταξί, γιατί η κατάσταση είχε αρχίσει να ξεφεύγει.

Βέβαια, ήρθε ο πόλεμος και διαλύθηκαν όλα. Το 1946 με τον Αναγκαστικό Νόμο 1086 (ΦΕΚ Α' 92/1946) ο Θ. Σοφούλης διένημε τα αυτοκίνητα της ΟΥΝΡΡΑ (το πρώτο "πακέτο" βοήθειας που είχαμε πάρει) και ξαναμοίρασε τις άδειες, επαναφέροντάς τες στα προπολεμικά επίπεδα. «Αι άδεια αυτά ως αποβλέπουσαι επίσης εις την αποκατάστασιν των εκ του πολέμου στερηθέντων των επαγγελματιών αυτοκινητιστών» αναφερόταν στον νόμο.

Περισσότερες λεπτομέρειες δίνονται με το Ν.Δ. 1217/1949 (ΦΕΚ Α' 278/1049) επί πρωθυπουργίας Αλέξ. Διομήδη. Ο αριθμός των ταξί σε ακτίνα 20 χλμ. από την Ομόνοια καθορίστηκε στα 2.525 και διατηρήθηκε αμετάβλητος έως το τέλος του 1951. Στα 2.525 ταξί περιλαμβάνονται εκείνοι που πήραν άδειες από το υπ. Μεταφορών και όσοι πήραν τις «προπολεμικές» άδειες της ΟΥΝΡΡΑ.

Ωστόσο, όπως και στα φορτηγά, έτσι και στα ταξί, μέσα σε αυτούς βολεύτηκαν και μη αυτοκινητιστές, όπως διάφορα «μπουμπούκια» που υπηρέτησαν τον κατακτητή και εξαργύρωσαν την άδειά τους στα βουνά του Εμφυλίου. Δυστυχώς και για το ίδιο, το μεταφορικό κεφάλαιο της χώρας ταυτίστηκε με το μετεμφυλιακό κράτος, περιχαρακώνοντας σημαντικούς κλάδους της οικονομίας γύρω από την υπεράσπιση της άδειας και χάνοντας, έτσι, όλες τις ευκαιρίες εκσυγχρονισμού που προέκυψαν στη συνέχεια.

Ο Αναγκαστικός Νόμος 1795/1951 (ΦΕΚ Α' 123/1951) του Σοφ. Βενιζέλου «άνοιξε» το επάγγελμα - με εξαίρεση την ζώνη 20 χλμ από την Ομόνοια, τη Θεσσαλονίκη και την Πάτρα - και σε άλλες κοινωνικές ομάδες:

Η «καινοτομία» του Νόμου είναι ότι απαγόρευσε την μεταφορά επιβατών αντί πληρωμής κομίστρου (δηλαδή αντί εισιτηρίου και όχι ταξιμέτρου) «κατ' επιβάτην δια των επιβατικών αυτοκινήτων δημοσίας χρήσεως ...επί οιασδήποτε γραμμής όταν η εξυπηρέτησις της γραμμής ταύτης ανήκη εις υπεραστικήν ή αστικήν τοιαύτην». Έτσι, το κράτος ανάγκασε τον ταξιτζή να δουλέψει μόνο με το ταξίμετρο και να αποκλείσει κάθε άλλη μορφή λειτουργίας. Η περιχαράκωση γύρω από την άδεια έχει μόλις αρχίσει.

Άλλωστε ήδη από το 1955 (ΦΕΚ Β' 27/1955) είχαν απαγορευθεί σε Αθήνα, Πειραιά, Θεσσαλονίκη και Πάτρα «αυτοκίνητα τύπου Jeep, Staff - Car, Station Wagon δια τας δε λοιπάς περιοχάς του κράτους Jeep και Staff - Car», στις τουριστικές περιοχές επιτρέπονταν αυτοκίνητα ανοιχτού τύπου, ενώ είχε απαγορευθεί η αλλαγή της έδρας, όχι όμως και η ανταλλαγή έδρας με άλλο αυτοκινητιστή!

Βέβαια, το επάγγελμα είχε «θωρακιστεί» από την έλευση έκνομων στοιχείων, όπως οι αριστεροί, καθώς δεν επιτρεπόταν η χορήγηση αδείας (ΕΔΧ, ΦΔΧ, βενζινάδικου κλπ), «εις πρόσωπα μη διάγοντα ησύχως και νομιμοφρόνως κατά τον χρόνο εκδόσεως της βεβαιώσεως» (ΦΕΚ Β' 237/1955). Επίσης, δόθηκε το δικαίωμα σε τέκνα επαγγελματιών οδηγών αυτοκινητιστών να δύνανται «να τύχωσιν επαγγελματικής αδείας οδηγού αυτοκινήτου αμά τη συμπληρώσει του 20ου έτους της ηλικίας αυτών».

Υπουργική απόφαση (ΦΕΚ Β' 118/1960) του υφυπουργού Μεταφορών, Θ. Κονίτσα κατήργησε την επιλογή του ταξιτζή για έως και 7θέσιο αμάξι και του επέβαλε λιτές προδιαγραφές για την Αθήνα της (πρώιμης) αντιπαροχής. «Σχήματος κλειστού, τεσσάρων θυρών, θέσεων επιβατών μετά του οδηγού μέχρι πέντε, και ολικού μήκους μέχρι και 4,60 μέτρα» σημειώνεται στην απόφαση, η οποία παράλληλα διατάσσει την μείωση του τιμολογίου κατά 25%. Η ΕΡΕ, σεμνά και ταπεινά, όπως οι επιγονοί της, οδηγήθηκε εκεί από:

Στο μεταξύ, το 1961 δόθηκε το δικαίωμα σε «λεωφορεία ή επιβατικά αυτοκίνητα άνευ μετρητού ως και αυτοκίνητα - καντίναι» να χαρακτηριστούν ως τουριστικές επιχειρήσεις, με αίτηση στον ΕΟΤ. Έτσι, το 1963 ο υπουργός Συγκοινωνιών, Δ. Βρανόπουλος (ΦΕΚ Β' 156/1963) παραχώρησε το δικαίωμα σε 34 αυτοκινητιστές της Αθήνας και του Πειραιά να κυκλοφορούν «τουριστικά» αυτοκίνητα, τα οποία «χρησιμοποιούνται υπό των Δημοσίων Υπηρεσιών προς υποδοχήν ή μετακίνησιν των εκάστοτε αφικνουμένων ξένων προσωπικοτήτων».

Επίσης, όπως αναφέρεται στην απόφαση, «δια των αυτοκινήτων τούτων κατά κανόνα διενεργούνται μέσω των Τουριστικών Γραφείων εκδρομαί εις τους αρχαιολογικούς χώρους δια τους ξένους περιηγητάς τους οικονομικώς ευρωστοτέρους και μη ειθισμένους να λαμβάνουν μέρος εις οργανομένας εκδρομάς δια λεωφορείων». Έτσι, οι «ταρίφες» έχασαν και τη λιμουζίνα.

Το 1964 οι άδειες ταξί για την ακτίνα 20 χλμ γύρω από την Ομόνοια καθορίστηκαν με Βασιλικό Διάταγμα (39/1964) στις 3.150, καθώς είχε γίνει μία «μίνι» νομιμοποίηση παράνομων ταξί την προηγούμενη διετία. Βέβαια, τον Αύγουστο του 1964 «κατά παρέκκλισιν των διατάξεων» οι άδειες αυξήθηκαν κατά 600 και έφτασαν τις 3.750 σε Αθήνα και Πειραιά. Τότε, δόθηκαν και οι πρώτες άδειες σε Βορειοηπειρώτες. Βέβαια, επρόκειτο για στημένη δουλειά, αντίστοιχη των αδειών για φορτηγά που έλαβαν «πρόσφυγες» από την Ίμβρο και την Τένεδο (τελευταίο ρουσφέτι τους δόθηκε με τροπολογία του 2005!)

Μπήκαν, ωστόσο, και περιορισμοί. Το «πλαφόν» ορίστηκε σε δύο άδειες ανά αυτοκινητιστή και 3 μαζί με τα μέλη της οικογένειας του, τα οποία μπορούσαν να κληρονομήσουν την άδεια και να συνεχίσουν το επάγγελμα.

Η δικτατορία των συνταγματαρχών ήρθε για να ...μοιράσει άδειες. Το πάρτι ξεκίνησε με τον αναγκαστικό νόμο 88/1967 με τον οποίο αποφάσισαν και διέταξαν ότι η χορήγηση αδειών κυκλοφορίας ΕΔΧ «επιτρέπεται ελευθέρως και μόνον εις επαγγελματίας αυτοκινητιστάς εγγεγραμμένους και ησφαλισμένους» στο ΤΣΑ. «Δια την χορήγησιν αδείας κυκλοφορίας δεον να κατατίθεται υπό του αιτούντος παράβολον δρχ. 500 υπέρ ανεγέρσεως μεγάρου δια την στέγασιν των Υπηρεσιών αρμοδιότητος Υπουργείου Συγκοινωνιών» σημειωνόταν στο "ανταποδοτικό" κομμάτι της απόφασης.

Ωστόσο, όσοι πήραν τελικώς τις άδειες - μην ρωτάτε πως - τους απαγορεύθηκε να «απασχολούνται ως οδηγοί αυτοκινήτων και εις έτερον εργοδότην επί ποινή αφαιρέσεως της χορηγουμένης αδείας». Η απασχόλησις; «Τουλάχιστον 12ωρος» λέει το ΦΕΚ. Διότι οι άνθρωποι ήταν χαζοί. Έδωσαν άδειες ταξί και νόμιζαν ότι, έτσι, θα απελευθέρωναν θέσεις εργασίας. «Διεπιστώθη ικανός αριθμός των τυχόντων ..αδείας θέσεως εις κυκλοφορίαν επιβατηγών δημοσίας χρήσεως αυτοκινήτων , υποχρεουμένων εις την αυτοπρόσωπον οδήγησιν αυτών (να) απασχολείται με την κατ' επάγγελμα οδήγησιν και ετέρων αυτοκινήτων» λέει το κείμενο της απόφασης.

Η χούντα έφυγε, όμως οι εξυπηρετήσεις 'μείναν. Το 1975 η κυβέρνηση του Κ. Καραμανλή αποφάσισε να επιδοτήσει «εις έκαστον βενζινοκίνητον επιβατικόν δημόσιας χρήσεως (ταξί - αγοραίον) των παραμεθορίων νομών Έβρου, Ξάνθης, Ροδόπης, Λέσβου - Χίου, Σάμου και Δωδεκανήσου».

Η αρχή του τέλους για τα ταξί, που τέλος πάντως τα οδηγούσαν μέχρι οι κάτοχοι των αδειών τους όποιοι κι αν ήταν αυτοί, ήρθε με τον Ν. 588 του 1977. Με τον συγκεκριμένο νόμο ο Καραμανλής έφτιαξε την ΕΑΣ - τη "μαμή" της ΕΘΕΛ και των χρεών της- διαλύοντας την κρατική ΑΣΠΑ και την ιδιωτική ΕΚΤΕΛ και δημιουργώντας τον ΟΑΣ (ΟΑΣΑ σήμερα).

Επειδή, ωστόσο, τα λεωφορεία της ΕΚΤΕΛ πέρασαν στο δημόσιο, ο Καραμανλής έπρεπε να αποζημιώσει τους μετόχους των οχημάτων. Έτσι, για κάθε ακέραιο λεωφορείο το δημόσιο προσέφερε ή αποζημίωση 500.000 δρχ, ή άδεια ΦΔΧ ή άδεια ταξί.

Βέβαια ήταν η εποχή της «Σοσιαλμανίας» και όλα επιτρέπονταν. Παράλληλα, στις νομαρχίες και τα τοπικά συμβούλια ανετέθη να υπολογίζουν κάθε δύο χρόνια πόσες νέες άδειες ταξί θα βγάλουν - και πόσες ψήφους θα πάρουν οι αιρετοί. Γρήγορα, άρχισαν οι μπίζνες.

Κι επειδή η Δημοκρατία δεν έχει αδιέξοδα όλοι όσοι απώλεσαν τις χουντικές άδειες, τις ξαναπήραν! Όλα αυτά από το μεγαλειώδες πολυνομοσχέδιο για τις συγκοινωνίες (Ν.588/1977), λίγο πριν πείσουμε τον Βαλερί Ζισκάρ Ντ' Εστέν και τον Όσκαρ Σμιντ να στείλουν το στόλο που δεν είχαν στείλει 524 χρόνια νωρίτερα.

Λίγους μήνες αργότερα Προεδρικό Διάταγμα του υπουργού Συγκοινωνιών, Γ. Βογιατζή έλεγε ότι «ο περιοδικός καθορισμός της δυνάμεως των αυτοκινήτων» θα καθορίζει και το πόσες άδειες θα παίρνουν τα (τουλάχιστον για 5ετία) μέλη του ΤΣΑ.

Πέρα από τους έχοντες την ελληνική υπηκοότητα, το επάγγελμα άνοιξε και για ομογενείς εκ Κύπρου, Ρουμανίας, Βορείου Ηπείρου και Ηνωμένης Αραβικής Δημοκρατίας (Αιγύπτου), με την προϋπόθεση, βέβαια, ότι οι επίδοξοι «αδειούχοι» «να τυγχάνουν φιλήσυχοι (ουχί εριστικοί), να μην ρέπουν εις οινοπνευματώδη ποτά ή εις ηδονηστικάς ουσίας και να είναι ηθικά εν γένει άτομα», «να έχουν υποστή επιτυχή εξέταση υπό του Κέντρου Ψυχοτεχνικών Ερευνών» και να μην έχουν άλλη άδεια ΔΧ.

Μάλιστα, πριν φύγουν οι δεξιοί -για να εκπασοκιστούν στη συνέχεια μαζί με την υπόλοιπη χωρα - επαναδιατύπωσαν τα στάνταρ που πρέπει να έχει το ταξί, μετατρέποντάς το σε «κούρσα», όπως η δυνατότητα μεταφοράς έως πέντε επιβάτες και για τα μεν βενζινοκίνητα τα 2.000 κυβικά και τα δε πετρελαιοκίνητα τα 2.500.

Μάλιστα, ο υπουργός Συγκοινωνιών του Γ. Ράλλη, Γ. Παναγιωτόπουλος έκανε και χιούμορ, αφού ξανάγραψε στο ΠΔ αυτά που έγραφε ο μακαρίτης ο Λαδάς 50 χρόνια πριν:

Ο Παναγιωτόπουλος έβαλε ψηλά την πήχυ για τον ταξιτζή:

Η δεκαετία του 1980 άρχισε σιγά - σιγά να βάζει τις "υγιείς" βάσεις για τη δημιουργία της "βιομηχανίας" της μάντρας, που όλοι αγαπήσαμε. Τα υπόλοιπα τα ξέρουμε τόσο εμείς οι επιβάτες όσο και οι οδηγοί.

Το πανηγύρι των "μαντράδων" πρέπει να τελειώνει. Και να δοθούν περισσότερες ευκαιρίες στους επαγγελματίες ταξιτζήδες για νέα προϊόντα και υπηρεσίες, προκειμένου να επιβιώσουν.

Grecostroika

2011-07-04T22:21:00.004+02:00

Είναι πλέον εμφανές ότι ο κύκλος του μεταπολεμικού κοινωνικού συμβολαίου έκλεισε οριστικά και αμετάκλητα. Το ποτάμι δεν έχει γυρισμό.

Ο αυτόματος πιλότος εξήντλησε και τις τελευταίες του μπαταρίες και η χώρα βρίσκεται σε ελεύθερη πορεία προς το άγνωστο.

Ουδείς μπορεί να βάλει την υπογραφή του ή να στοιχηματίσει γύρω από το που βαδίζουμε.

Τα νερά είναι αχαρτογράφητα, τα χώματα απάτητα και η ορατότητα μηδενική.

Έχουμε μόνο θεωρητικές συμβουλές και γιατροσόφια, την αποτελεσματικότητα των οποίων πολλοί αμφισβητούν.

Όμως, οι περισσότεροι θεωρούν ότι άλλος δρόμος δεν υπάρχει και μπορεί να έχουν και δίκαιο.

Διότι οι παλιές, γνώριμες διαδρομές βγάζουν συνέχεια σε αδιέξοδο.

Κι εκεί στήνονται μπλόκα, αντιδράσεις, οργή και αγανάκτηση.

Λύσεις όμως δεν προτείνονται. Ελάχιστοι ψελλίζουν πραγματα χειροπιαστά.

Κι έρχεται πάλι η ιστορία, καλώντας μας διηγηθούμε στους υπόλοιπους τι κρυβόταν τελικά πισω από τον μαύρο φράχτη.

Το σίγουρο είναι ότι δεν θα πλήξουμε.

Διότι η Grecostroika ξεκίνησε...

Η Ελλάδα, το Ευρώ, το εκκρεμές της Ιστορίας και το "Γυάλινο Παλάτι"

2011-06-08T23:33:00.008+02:00

Το ρεβεγιόν του 2001 προς το 2002, όταν και εισήχθη το ευρώ στην Ελλάδα, με είχε βρει μαζί με μία παλαβή παρέα φίλων στο «Γυάλινο Παλάτι», ένα σουρεαλιστικό ελληνάδικο (με dj) της Πολίχνης, κατά κόσμον Glass Palace.

Το Glass, όπως το ξέρουν στη Σαλονίκη, είχε και εξακολουθεί να έχει έντονη βαλκανική κινηματογραφικότητα, αντίστοιχη των ταινιών του Κουστουρίτσα. Έχει, όμως, και λίγο Ταραντίνο μέσα του. Το ρεβεγιόν του 2002 το θυμάμαι ως εξής:

Γύφτοι πιτσιρικάδες με ντεκαπάζ και πορτοκαλί κολλητές μπλούζες, σαραντάρηδες γκει και τραβεστί με ολόσωμα κολάν να χορεύουν επάνω στο μπαρ, βίζιτες των δυτικών συνοικιών, πεπειραμένες σερβιτόρες και μπαργούμαν με φωνή βαριά, (σχεδόν) πυγμαίοι καυκάσιοι πορτιέρηδες, κυρές και "καλός κόσμος" και ένας αιγύπτιος επί των γενικών καθηκόντων και απανταχού παρών (τον έβλεπες ταυτόχρονα στο WC και στο πάρκιγκ). Περιθώριο, αλλά αυθεντικό και υπερήφανο, το οποίο μάλλον σε ενέπνεε (το Glass με ώθησε να διαβάσω Καστοριάδη, ιδίως δε την "Άνοδο της Ασημαντότητας").

Αν κάποιος πελάτης ξέφευγε, το αφεντικό τον "έδειχνε" πολύ διακριτικά με στιλό λέιζερ - αντίστοιχο με αυτά που χρησιμοποιούν οι συγκεντρωμένοι στο Σύνταγμα - και αναλάμβαναν οι "πυγμαίοι". «Έναν μεθυσμένο γύφτο που έτρωγε και κατάπινε ποτήρια, τον είχανε δείρει», έλεγαν τα παιδιά.

Τo Glass ήταν το πρώτο μέρος στη ζωή μου που πλήρωσα με ευρώ. Στον μεγάλο προθάλαμό του, ο οποίος ήταν εξαιρετικά οργανωμένος, άλλαζες χρήμα! Τέτοια πρόνοια! Άφηνες τις δραχμές σου στην γκαρνταρόμπα και έπαιρνες αντίστοιχης αξίας ευρώ. Το μαγαζί ήθελε μέσα στο μπαρ, στις μάρκες, τις ταμειακές να υπάρχει μόνο το ευρώ. Και γι'αυτό είχε προνοήσει και λάβει τα μέτρα του.

Παρά τον σουρεαλισμό τους τα μαγαζιά τύπου Glass, αντανακλούσαν και μάλλον συνεχίζουν να αντανακλούν την αληθινή ελληνική οικονομία. Απίστευτη φοροδιαφυγή, μεγάλη εισφοροδιαφυγή, ελάχιστοι έλεγχοι - και αν γίνουν, συνήθως δεν γράφουν, διότι πέφτει ο παράς. Παράλληλα, όμως, ακόμη και στη σκιώδη οικονομία, οι επιχειρηματίες καλούνται να ανταπεξέλθουν σε μεγάλα κόστη - γι'αυτό άλλωστε και κλέβουν και το δημόσιο, διότι υπό νόμιμες συνθήκες οι δραστηριότητές τους δεν βγαίνουν.

Η νύχτα, παρόλη την προβληματική της σχέση με την νομιμότητα, αποτελεί ίσως τον πλέον ανταγωνιστικό κλάδο της οικονομίας. Προσφορά και ζήτηση, αμείλικτος ανταγωνισμός και μεγάλες επενδύσεις που συχνά πάνε στράφι.

Ο μισθός ενός σερβιτόρου ή ενός μπαρμαν πρακτικά παραμένει ο ίδιος από την δεκαετία του 1990. Με ελάχιστες εξαιρέσεις τα μεροκάματα της δραχμής (10.000 η γκαρσόνα, 12.000 -13.000 ο μπαρμαν ή ο Dj) πέρασαν στρογγυλοποιημένα στην εποχή του ευρώ - 30, 35 άντε βαριά και 40 ευρώ, αντίστοιχα). Αυτά τα ποσά παραμένουν ίδια κι όμοια εν έτει 2011. Αυτά στην «παραοικονομία», η οποία μαύρη κι άραχνη, έκανε ότι περίπου και η Γερμανία. "Πάγωσε" τους μισθούς για την ανάκτηση της ανταγωνιστικότητας - βέβαια, η σύγκριση τελειώνει εκεί.

Πάμε, τώρα στην «πραγματική» οικονομία. Το 2002 μπήκε με κατώτο μισθό ιδιωτικού υπαλλήλου στα 469,75 ευρώ, ο οποίος την 1/1/2011 ήταν 739,65. Στο ίδιο διάστημα προστέθηκαν στην κυκλοφορία 2 εκατ. νέα αυτοκίνητα, περίπου 20.000 ιατροί, ο δανεισμός των νοικοκυριών εξαπλασιάστηκε (από τα 23,8 δισ. στα 117,8), οι ακάλυπτες επιταγές τριπλασιάστηκαν (από 0,6 στα 1,8 δισ.), η κατανάλωση ενέργειας αυξήθηκε κοντά 20%, τα κινητά που μπαίνουν στο ίντερνετ έγιναν 30 φορές περισσότερα, ενώ η ευρυζωνικότητα έγινε ο κανόνας. (Το έλλειμα και το χρέος απουσιάζουν από την συζήτηση για ευνόητους λόγους). Τα χαμηλά επιτόκια της ΕΚΤ ώθησαν την κοινωνία να πάρει τον "εύκολο" δρόμο.

Η παραγωγή κάμφθηκε, η οικονομία εστράφη προς το εμπόριο και τις υπηρεσίες και, παρόλη την γκρίνια, αρκετοί περνούσαν καλά. Η διεθνής τραπεζική κρίση, όμως, σταμάτησε αυτό το καταναλωτικό πανηγύρι που βαφτίστηκε ανάπτυξη (μεγάλο κομμάτι των μαγαζιών που κλείνουν σήμερα, είχαν ανοίξει επί επί παχέων αγελάδων). Τώρα μείναμε και αποσβολωμένοι παρόλο που όλοι (και οι μεν και οι δε) είχαν προβλέψει τη μοίρα μας.

Εάν θυμάστε, η παράλληλη κυκλοφορία ευρώ - δραχμής ολοκληρώθηκε στις 28 Φεβρουαρίου 2002. «Μετά τη λήξη της δίμηνης περιόδου παράλληλης κυκλοφορίας της δραχμής και του ευρώ, από σήμερα, 1 Μαρτίου 2002, το ευρώ αποτελεί το μόνο νόμιμο χρήμα στη χώρα μας, όπως και στις άλλες χώρες της ζώνης του ευρώ» έγραφε το δελτίο τύπου της Τράπεζας της Ελλάδος. Παράλληλα, εάν θυμάστε, «έτρεχε» και η διπλή αναγραφή των τιμών.

Βλέπω τους χιλιάδες ανθρώπους που συγκεντρώνονται στο Σύνταγμα και χαίρομαι, διότι θεωρώ πως είναι η υγιέστερη αντίδραση της κοινωνίας εδώ και πάρα πολλά χρόνια. Και αυτό διότι η κοινωνία είναι ανυπεράσπιστη από την κυβέρνηση και τα πολιτικά κόμματα και, προφανώς, αντιδρά. Και ουδόλως με ενοχλεί η διαφορετικότητα του πλήθους και η συνεπαγόμενη διαφορετική στοχοθεσία ενός εκάστου. Και, πρακτικά, αυτός που φτώχυνε ή θα φτωχύνει, χέστηκε εάν θα έχει ευρώ ή δραχμή.

Είναι σαφές ότι η κοινωνία μπολιάζει το αίτημα της αναδιάρθωσης και του κουρέματος του ελληνικού χρέους. Επίσης είναι προφανές ότι, εάν οι χιλιάδες που μαζεύονται κάθε Κυριακή πιστεύουν ότι δεν εκπροσωπούνται πλέον από τις "θεσμικές" δυνάμεις, οφείλουν να φτιάξουν κόμμα και να παρέμβουν πολιτικά.

Αρκεί να θυμούναι ότι η αναδιάρθωση του χρέους μπορεί να έρθει μόνο σε απόλυτη συνεργασία με τους ομολογιούχους - το έκανε η Wind και μηδένισε χρέη 1,2 δισ., οι Γερμανοί μετά τον πόλεμο (τους χαρίσαμε κι εμείς!), αλλά και Μεταξάς νωρίτερα. Οτιδήποτε άλλο είναι παρακινδυνευμένο, ειδικά λύσεις τύπου Ισημερινού, που οδηγούν μόνο σε υψηλότοκο, βραχυπρόθεσμο και ληστρικό δανεισμό . Και για να μας "ακούσουν", πρέπει να δείξουμε ότι ξέρουμε να παίζουμε στο χρηματοπιστωτικό champions league - καλό, κακό, στραβό κι ανάποδο, δεν γράφει ούτε το Σύνταγμα ούτε το Μαξίμου τους κανόνες αυτού του παιχνιδιού.

Ειδικά, το plan b για υποτίμηση και επιστροφή στη δραχμή απλώς θα μεγιστοποιήσει την περιουσία των αρπακολλατζήδων που έβγαλαν τα λεφτά τους στην Ελβετία. Και θα χαροποιήσει όλους εκείνους που δεν πίστεψαν ποτέ στην Ελλάδα, αφού θα μας έχουν πετάξει έξω. Πρακτικά, θα πάμε 100 χρόνια πίσω όσο κι αν πολλοί φίλοι θα υποστήριζαν το αντίθετο.

Ξέρω ότι χιλιάδες νοήμονες άνθρωποι αντιδρούν στην αποκρατικοποίηση των ΔΕΚΟ - κυρίως των "στρατηγικών"- υπό την απειλή όπλου. Ωστόσο, η ιστορία έχει διδάξει ότι το εκκρεμές της οικονομικής ιστορίας αργά ή γρήγορα θα επιστρέψει προς την πλευρά του κράτους. Σήμερα, βρίσκεται από την άλλη πλευρά. Αυτή της ιδιωτικής πρωτοβουλίας. Και δεν είναι η πρώτη φορά.

Και ιδού τι εννοώ:

ΤΗΛΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΕΣ

1892 Κατοχυρώνεται το κρατικό μονοπώλιο

1926 Το Δημόσιο υπογράφει σύμβαση παραχώρησης με τη New Antwerp Telephone & Electrical Works

1930 Η Siemens & Halske εξαγοράζει τη New Antwerp Telephone & Electrical Works
και αποκτά το δικαίωμα της ανάπτυξης και εκμετάλλευσης της τηλεφωνίας

1931 Η Siemens ιδρύει την Ανώνυμη Ελληνική Τηλεφωνική Εταιρεία (ΑΕΤΕ) και αναλαμβάνει την αυτόματη τηλεφωνία, η αγγλική Eastern Telegraph την ασύρματη και ενσύρματη τηλεγραφία, ενώ η ΤΤΤ αναλαμβάνει τη χειροκίνητη τηλεφωνία _ υπεραστική, διεθνείς και μικρές πόλεις _ και τα τηλεγραφήματα εσωτερικού

1946 Το Δημόσιο αποκτά το 75% των μετοχών της ΑΕΤΕ, επί Κ. Τσαλδάρη

1949 Ο Αλ. Διομήδης ιδρύει τον ΟΤΕ, που απορροφά τις δραστηριότητες όλων των συναφών επιχειρήσεων

1996 Ο ΟΤΕ εισέρχεται στο Χρηματιστήριο. Σταδιακά, η αγορά ανοίγει και δημιουργούνται νέες εταιρίες.

2007 Η MIG βρίσκεται με το 20% των μετοχών του ΟΤΕ, επί κ. Κ. Καραμανλή

2008 Η DT αγοράζει το ποσοστό της MIG και άλλο ένα 5% και συνδιοικεί την επιχείρηση

2009 Το Δημόσιο πουλά ποσοστό 5% στην DT, η οποία πλέον ελέγχει το 30% των μετοχών

2011 Το Δημόσιο καλεί την DT να αγοράσει ποσοστό 10%, επί ΓΑΠ. Το κράτος θα ελέγχει 6%+4% (ανήκει στο ΙΚΑ - ΕΤΑΜ), διατηρώντας δικαίωμα βέτο.

ΗΛΕΚΤΡΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΗΛΕΚΤΡΟΚΙΝΟΥΜΕΝΑ ΜΕΣΑ

1867 Ο επενδυτής Εδουάρδος Πίκερινγκ συνάπτει σύμβαση με το Δημόσιο για τη δημιουργία της γραμμής Πειραιάς - Αθήνα

1874 Η εταιρεία του περνά στη Βιομηχανική Τράπεζα

1887 Η Εταιρεία Αεριόφωτος Αθηνών υπογράφει σύμβαση με τον Δήμο Αθηναίων για τον αεριοφωτισμό της πρωτεύουσας

1888 Ιδρύεται στην Αθήνα η Γενική Εταιρεία Εργοληψιών των βιομηχάνων Βλάγκαλη και Μάτσα, η οποία κατασκευάζει εργοστάσιο ηλεκτροπαραγωγής και παρέχει φως στα Ανάκτορα

1889 Η βελγική Οθωμανική Εταιρεία Τροχιοδρόμων και Ηλεκτροφωτισμού Θεσσαλονίκης αναλαμβάνει την ηλεκτροδότηση και την κατασκευή τραμ στη Θεσσαλονίκη ως το 1957

1895 Ο διευθυντής της Ελληνικής Εταιρείας Μεταλλουργείων Λαυρίου Φωκίων Νέγρης υπογράφει σύμβαση με τον τοπικό δήμο για τον φωτισμό του Λαυρίου

1898 Ο Κωνσταντίνος Νικολαΐδης φέρνει την αντιπροσωπεία της γαλλικής Thomson Houston de la Mediterranee και ιδρύει την Ελληνική Ηλεκτρική Εταιρεία, αναλαμβάνει τα δικαιώματα της Γενικής Εταιρείας Εργοληψιών, ανοίγει εργοστάσιο στον Πειραιά και συμβάλλεται με τον τοπικό δήμο για τον φωτισμό της πόλης

1901 Η Ελληνική Ηλεκτρική Εταιρεία, η οποία έχει συνάψει συμβάσεις με διάφορες πόλεις, αναλαμβάνει την παραγωγή του ρεύματος στην Αθήνα και η Εταιρεία Αεριόφωτος Αθηνών τη διανομή του

1902 Ιδιώτες ιδρύουν μικρές ηλεκτρικές εταιρείες και συμβάλλονται με δήμους για τον ηλεκτροφωτισμό με ορίζοντα δεκαετιών

1912 Η ιδιωτική Ηλεκτρική Εταιρεία Θεσσαλονίκης συγχωνεύεται με την Οθωμανική Εταιρεία Τροχιοδρόμων, που διαχειρίζεται το τραμ

1922 Δημιουργούνται οι πρώτες ηλεκτρικές και υδροηλεκτρικές δημοτικές επιχειρήσεις

1925 Ο δικτάτορας Θεόδωρος Πάγκαλος υπογράφει σύμβαση ως το 1985 (!) με την αγγλική Power & Traction και το Συνδικάτο Μελετών και Επιχειρήσεων, μια κοινοπραξία πολλών τραπεζών. Δημιουργείται η Γενική Ελληνική Εταιρεία με τέσσερις θυγατρικές: Δύο που αναλαμβάνουν την παραγωγή και διανομή ρεύματος στην πρωτεύουσα (σε ακτίνα 20 χλμ. από την Ομόνοια), η Ηλεκτρική Εταιρεία Μεταφορών, που λειτουργεί το τραμ, και οι Ελληνικοί Ηλεκτρικοί Σιδηρόδρομοι, ο πρόγονος δηλαδή των ΗΣΑΠ

1930 Η μετοχική ομάδα του επενδυτή Πίρσον εξαγοράζει τις μετοχές των τραπεζών και ξένων μετόχων της Γενικής Ελληνικής Εταιρείας

1940 Ο Ιωάννης Μεταξάς κρατικοποιεί την Εταιρεία Ηλεκτρισμού και Τροχιοδρόμων Θεσσαλονίκης και δημιουργεί την Κρατική Εκμετάλλευση Τροχιοδρόμων και Ηλεκτροφωτισμού Θεσσαλονίκης (ΚΕΤΗΘ)

1950 Επειτα από μελέτη της αμερικανικής εταιρείας EBASCO, ο Νικόλαος Πλαστήρας εξαγοράζει περίπου 400 ηλεκτρικές εταιρείες και ιδρύει τη ΔΕΗ, η οποία αναλαμβάνει τον εξηλεκτρισμό της χώρας

1954 Το κρατικό τραμ της Θεσσαλονίκης καταργείται, επί Παπάγου

1970 Ο δικτάτορας Γεώργιος Παπαδόπουλος εξαγοράζει από την Power & Traction την Ηλεκτρική Εταιρεία Μεταφορών (ΗΕΜ), δηλαδή τα τρόλεϊ, τα οποία είχαν αντικαταστήσει το τραμ 15 χρόνια πριν

1976 Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής εξαγοράζει από την Power & Traction την εταιρεία Ελληνικοί Ηλεκτρικοί Σιδηρόδρομοι και τη μετονομάζει ΗΣΑΠ

2001 Η ΔΕΗ εισέρχεται στο Χρηματιστήριο, επί Σημίτη

2011 Η ΔΕΗ αναζητεί στρατηγικό επενδυτή, επί ΓΑΠ. Το υπουργείο Οικονομικών δέχεται προτάσεις για σύμπραξη του μετρό της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης με ιδιώτες επενδυτές (απλώς δεν μας το λέει)

ΥΔΡΕΥΣΗ ΑΘΗΝΩΝ - ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

1888 H Οθωμανική Αυτοκρατορία παραχωρεί το δικαίωμα της υδροδότησης της Θεσσαλονίκης στον Νεμλή Ζαδέ Χαμδή Εφέντη, ο οποίος φέρνει βελγικά κεφάλαια και συστήνει την Οθωμανική Εταιρεία Υδάτων Θεσσαλονίκης

1912 Με την απελευθέρωση η εταιρεία υπογράφει σύμβαση με το Ελληνικό Δημόσιο και μετονομάζεται Εταιρεία Υδάτων Θεσσαλονίκης

1925 Ο Α. Μιχαλακόπουλος υπογράφει σύμβαση παραχώρησης για την υδροδότηση Αθηνών, Πειραιώς και προαστίων με την αμερικανική ULEN & Co. Ιδρύεται η Ελληνική Εταιρεία Υδάτων με μετόχους την ULEN (50%) και την Τράπεζα Αθηνών (50%)

1939 Με αναγκαστικό νόμο ο Ιωάννης Μεταξάς κρατικοποιεί την Εταιρεία Υδάτων Θεσσαλονίκης και συγκροτεί το Ειδικό Ταμείο Υδρεύσεως Θεσσαλονίκης, το οποίο στη συνέχεια μετονομάζεται Οργανισμός Υδρεύσεως Θεσσαλονίκης (ΟΥΘ)

1953 Η Τράπεζα Αθηνών συγχωνεύεται με την Εθνική Τράπεζα και το Δημόσιο μπαίνει στην Ελληνική Εταιρεία Υδάτων, επί Παπάγου

1974 Η ULEN μεταβιβάζει τις μετοχές της στην Εθνική Τράπεζα

1980 Η Ελληνική Εταιρεία Υδάτων περιέρχεται στο Δημόσιο, συγχωνεύεται με τον Οργανισμό Αποχετεύσεως Πρωτευούσης και ιδρύεται η ΕΥΔΑΠ, επί Γεωργίου Ράλλη

1998 Ο ΟΥΘ συγχωνεύεται με τον Οργανισμό Αποχέτευσης και δημιουργείται η ΕΥΑΘ

1999 Συστήνεται η ΕΥΔΑΠ Παγίων, ενώ η ΕΥΔΑΠ ΑΕ εισέρχεται στο Χρηματιστήριο, επί Σημίτη

2001 Δημιουργείται η ΕΥΑΘ Παγίων, ενώ η ΕΥΑΘ περνάει στο ταμπλό του ΧΑ

2011 Δρομολογείται η παραχώρηση της ΕΥΑΘ και της ΕΥΔΑΠ

ΛΕΩΦΟΡΕΙΑ

1961 Ο Καραμανλής δημιουργεί τη δημόσια εταιρεία Αστικαί Συγκοινωνίαι Περιοχής Αθηνών (ΑΣΠΑ), η οποία εκτελεί λεωφορειακά δρομολόγια

1977 Ο Καραμανλής δημιουργεί στη θέση της ΑΣΠΑ την Επιχείρηση Αστικών Συγκοινωνιών (ΕΑΣ) και διώχνει οριστικά τα ΚΤΕΛ από την Αθήνα. Παράλληλα, δημιουργείται ο Οργανισμός Αστικών Συγκοινωνιών (ΟΑΣ), ο πρόγονος δηλαδή του ΟΑΣΑ

1992 Ο κ. Κ. Μητσοτάκης διαλύει και ιδιωτικοποιεί την ΕΑΣ και την αντικαθιστά με τις Συγκοινωνιακές Επιχειρήσεις (ΣΕΠ), όπου με 500.000 δρχ. αγόραζε κανείς μισή άδεια

1993 Ο Ανδρέας Παπανδρέου καταργεί τις ΣΕΠ και δημιουργεί την κρατική ΕΘΕΛ, θυγατρική του ΟΑΣΑ

2011 Ιδρύεται η ΟΣΥ, η οποία ενσωματώνει ΕΘΕΛ και ΗΛΠΑΠ. Ξεκινούν περικοπές σε λεωφορειακές γραμμές. Στα συρτάρια της ειδικής γραμματείας ΔΕΚΟ βρίσκονται πολλές προτάσεις για αποκρατικοποίηση της εταιρίας, επί ΓΑΠ.

ΣΙΔΗΡΟΔΡΟΜΟΙ

1920 Το Δημόσιο εξαγοράζει τον οθωμανικό σιδηρόδρομο της Μακεδονίας από την Jonction Salonique - Constantinople, επί Ελευθερίου Βενιζέλου

1925 Οι Σιδηρόδρομοι Ελληνικού Κράτους (ΣΕΚ) εξαγοράζουν από την Εταιρεία των Ανατολικών Σιδηροδρόμων τη γραμμή Θεσσαλονίκη - Μοναστήρι

1939 Ο Μεταξάς υπογράφει την εξαγορά των ΣΠΑΠ (Σιδηρόδρομοι Πειραιώς - Αθηνών - Πελοποννήσου), οι οποίοι κρατικοποιούνται επίσημα το 1954, επί Παπάγου, και εντάσσονται στους ΣΕΚ το 1962, επί Καραμανλή

1952 Το κράτος κατάσχει τους Σιδηροδρόμους Βορειοδυτικής Ελλάδος (Αιτωλοακαρνανίας) και τους εντάσσει στους ΣΠΑΠ

1954 Οι ΣΕΚ εξαγοράζουν τη γραμμή Αλεξανδρούπολη - Δίκαια που διαχειρίζονταν οι Γαλλοελληνικοί Σιδηρόδρομοι

1970 Οι ΣΕΚ μετονομάζονται ΟΣΕ

2011 Η ΤΡΑΙΝΟΣΕ πωλείται, η ΕΡΓΟΣΕ συγχωνεύεται με ΔΕΠΑΝΟΜ και ΘΕΜΙΣ και χιλιάδες σιδηροδρομικοί μετατάσσονται σε άλλες θέσεις του δημοσίου.

Το απόρρητο σχέδιο καταστροφής του DSK

2011-05-16T11:19:00.004+02:00

Συγκοινωνούντα δοχεία μεταξύ μυστικών υπηρεσιών δυτικών κρατών και συνδικάτων ελληνικών ΔΕΚΟ στην υπόθεση DSK, βλέπει απόρρητη έκθεση της CIA που συντάχθηκε τη νύχτα του Σαββάτου και παρουσιάζει σήμερα ο υπογράφων.

Σύμφωνα με την έκθεση, η καμαριέρα που κατήγγειλε τον DSK στις αρχές για βιασμό, αποτελεί προβεβλημένο στέλεχος της ΔΑΚΕ στο συνδικάτο Τουρισμού - Επισιτισμού της NY και, μάλιστα, όπως αποκαλύπτουν υποκλαπείσες συνομιλίες, φέρεται να έχει εκτελεί διατεταγμένη υπηρεσία, καθώς αποδείξεις της CIA, δείχνουν ότι πληρώθηκε από τη ΓΣΕΕ για να κάνει την καταγγελία, με την συνδρομή μυστικών υπηρεσιών!

Επίσης, όπως αναφέρει η έκθεση της CIA, η Γερμανική Υπηρεσία Προστασίας του Συντάγματος (η αντίστοιχη ΕΥΠ της Γερμανίας) βρίσκεται πίσω από μπαράζ των δημοσιευμάτων για τις «ροζ» περιπέτειες του DSK, καθώς η μεγαλύτερη δύναμη της Ευρώπης δεν συμφωνούσε με τον τρόπο που αντιμετώπιζε το «ελληνικό πρόβλημα» ο γενικός διευθυντής του ΔΝΤ, αλλά και με την απέχθειά του για τα γερμανικά βουρστ!

Ακόμη, η έκθεση των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών δείχνει ότι υπάρχει εμπλοκή και της ΜΙ6 στο κομμάτι που αφορά μυστικές συνομιλίες του DSK για την είσοδο ξένων επενδυτών στον ΠΑΟΚ. Όπως πληροφορείται ο υπογράφων, η βρετανική κυβέρνηση, φοβούμενη το μέλλον του αγγλικού ποδοσφαίρου ενεπλάκη στην υπόθεση, «διαρρέοντας» την είδηση της σύλληψης πανταχόθεν, προκειμένου να χτυπηθεί το ιστορικό σωματείο της Θεσσαλονίκης. Επίσης, σημαντικό ρόλο στην εμπλοκή της ΜΙ6 διαδραμάτισε το γεγονός ότι πρόσφατα ο πρωθυπουργός, Κάμερον διάβασε το βιβλίο "1.000 Years of annoying the French".

Τέλος, η απόρρητη έκθεση της CIA σημειώνει ότι μερίδα του συνδικάτου Τουρισμού - Επισιτισμού της NΥ, όπου ανήκει η καταγγέλουσα καμαριέρα, βρίσκεται υπό τον έλεγχο εξτρεμιστικών ομάδων από το «πάρτι του τσαγιού», που ελέγχονται από συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ και επιδιώκουν την ανατροπή του Μνημονίου. Οι μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ διακρίνουν μία «υπόγεια επικοινωνία» μεταξύ ΔΑΚΕ και ριζοσπαστικής αριστεράς, με απώτερο στόχο την αλλαγή των όρων της δανειακής σύμβασης της Ελλάδας, μέσω του Ζάππειου ΙΙ, αλλά και την διεθνή απομόνωση των ΗΠΑ δια της εκλογής της Σάρα Πέιλιν.

Πάντως, άλλες πηγές της CIA μιλούν ανοιχτά για «στενή συνεργασία» μεταξύ της υπό κατάρτιση Διεθνούς Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου του ελληνικού χρέους, Ελλήνων παραστρατιωτικών που πολέμησαν στη Βοσνία, Τούρκων παρακρατικών και λαθρεμπόρων, καθώς και του Χουλκ Χόγκαν, με απώτερο στόχο τη διάλυση του ΔΝΤ, την κατάρρευση της Ελλάδας και την εγκαθίδρυση καθεστώτος χάους στις ελληνικές πόλεις.

Οι Monty Python, κληθέντες να σχολιάσουν από το υπογράφοντα, επιφυλάχθηκαν να τοποθετηθούν μέχρι την εκδίκαση της υπόθεσης του DSK.

XMAS 2010, Vol. II

2010-12-29T19:52:00.003+02:00

"Ο κόμπος έφτασε στο χτένι. Ήρθε η ώρα να αντιδράσουμε". Με αυτή τη φράση αποφάσισε να πραγματοποιήσει την πρώτη στάση εργασίας εδώ και 2.000 χρόνια το Συνδικάτο των Καλικάντζαρων, αντιδρώντας στην απόφαση της "Αϊ - Βασίλης" για περικοπές με το νέο έτος.

Κατά τη διάρκεια της σημερινής τους γενικής συνέλευσης, οι «εργάτες των Χριστουγέννων» αποφάσισαν να απέχουν από την εργασία τους την μεν παραμονή της Πρωτοχρονιάς από τις 22.00 έως την λήξη της βάρδιας και τη δε Πρωτοχρονιά από την έναρξη της βάρδιας έως τις 03.00.

Πρακτικά, αυτό σημαίνει ότι οι Χριστιανοί θα πρέπει να ξενυχτήσουν έως τις 3 τα ξημερώματα για να παραλάβουν τα δώρα τους. Όμως και αυτό ίσως να αμφίβολο, διότι το σωματείο πεταλωτών και συντηρητών ελαφοστασίου Καππαδοκίας (ΣΠΕΣΥΕΚ) θα κηρύξει και αυτό με τη σειρά του στάση εργασίας τις ίδιες ώρες, σε ένδειξη αλληλεγγύης προς το "αδελφό συνδικάτο" των καλικάντζαρων.

Πηγές της αγοράς αναφέρουν ότι η "Καππαδοκία περνά τις χειρότερες ημέρες της, χειρότερες και από τη μάχη του Μάτζικερτ το 1071, τη Γενοκτονία των Αρμενίων το 1915, αλλά και από την ανταλλαγή των πληθυσμών, όταν έφυγαν οι Καραμανλήδες και ψάχναμε Χριστιανό με το κυάλι".

"Επιστρέψτε στη δουλειά"

Στο μεταξύ, σε κοινή συνέντευξη Τύπου που παραχώρησε σήμερα ο Αϊ - Βασίλης, το Επιμελητήριο Καππαδοκίας και η Μητρόπολη Καισαρείας έγινε έκκληση στους συνδικαλιστές για επιστροφή στην εργασία της μεταφοράς των δώρων, ενώ ο ίδιος ο Άγιος διέψευσε κάθε ενδεχόμενο απολύσεων.

"Καταλαβαίνουμε τις ανησυχίες των εργαζομένων, όμως η εταιρία μας έχει "πρόσωπο" εδώ και δύο χιλιετηρίδες και, σε καμία περίπτωση, δεν πρόκειται να απολυθεί κανένας" είπε. Μάλιστα, πρόσθεσε ότι "τόσο τα επιδόματα όσο και τα μπόνους θα δοθούν στους καλικάντζαρους, ακόμη και αν χρειαστεί να δουλέψουμε με ζημία".

Οι θεσμικοί φορείς της Καππαδοκίας υπενθύμισαν ότι τα πρόσφατα μέτρα της Τρόικας για θέσπιση διοδίων στις καμινάδες πλήττουν την οικονομία και αντιβαίνουν στα χριστιανικά ήθη, ενώ οι εκπρόσωποι του επιμελητηρίου χαρακτηρίζουν το μέτρο απαράδεκτο, "καθώς τόσο ο ΦΠΑ όσο και οι φόροι εισοδήματος αυξήθηκαν τρομακτικά φέτος". Επίσης, κριτική στην κυβέρνηση άσκησε και η Μητρόπολη, κυρίως λόγω της αύξησης του φόρου Μεγάλης Ακίνητης Περιουσίας. "Τα κληροδοτήματά μας μετά βίας αντέχουν να βγάλουν τον χειμώνα. Να με πει ο Παπακωνσταντίνου ποιους γέροντες να διώξω" δήλωσε χαρακτηριστικά αρμόδιος ιερέας.

Στο μεταξύ, άσχημο είναι το κλίμα Ανατολικά της Εδέμ. "Ο μεγάλος είναι πολύ εκνευρισμένος και εξετάζει τη λήψη αυστηρών μέτρων. Σκέψου ότι αυτές τις ημέρες διαβάζει και ξαναδιαβάζει την Γέννεση. Ο μικρός από την άλλη σκέφτεται να ξανακατέβει στη Γη, διότι τα'χει πάρει με τους οίκους αξιολόγησης. Ήδη αφήνει ράστα!" αναφέρουν καλά πληροφορημένα Χερουβείμ.

Επίσης, κύκλοι των Σεραφείμ επιβεβαιώνουν προηγούμενο ρεπορτάζ του blog, σημειώνοντας μάλιστα ότι μετά τους Ιππότες της Αποκάλυψης και τους Αγίους Μερκούριο, Δημήτριο και Γεώργιο και οι Απόστολοι Παύλος και Πέτρος, αλλά και ο Ιωάννης Πρόδρομος συμφωνούν στην άμεση εκστρατεία κατά του διαβόλου, χρεώνοντάς του την αναταραχή των ημερών. Μάλιστα, ασφαλείς πηγές του blog επισημαίνουν ότι με την ιδέα του ιερού πολέμου φλερτάρουν πλέον ανοιχτά και οι Αρχάγγελοι Μιχαήλ και Γαβριήλ. "Η αεροπορία είναι έτοιμη δια παν ενδεχόμενο" λέγεται ότι εκμυστηρεύτηκαν σε απόρρητη σύσκεψη της Υπηρεσίας Πληροφοριών Παραδείσου (ΥΠΛΗΠΑ)

Στον αντίποδα, η Θεομήτωρ, το Άγιο Πνεύμα, οι Απόστολοι Φίλιππος και Ιωάννης, αλλά και αρκετοί Άγιοι προσπαθούν να ρίξουν τους τόνους. "Ένας υπέρ πίστεως πόλεμος θα δημιουργούσε έντονα προβλήματα στην ναυσιπλοϊα" είπε σε ειδική σύσκεψη ο Άγιος Νικόλαος. "Έχουμε ανοιχτά πολλά δημόσια έργα, δεν είμαστε έτοιμοι από πλευράς υποδομών" τόνισε η προστάτις των μηχανικών, Αγία Αικατερίνη, ενώ η Αγία Βαρβάρα υπενθύμισε "το γεγονός ότι οι άδειες και οι κρίσεις στο Πυροβολικό δεν επιτρέπουν την διενέργεια πολέμου".

Εν τω μεταξύ, λάδι στη φωτιά έριξε μία ανακοίνωση της "Κόλασις ΕΠΕ" προς το επενδυτικό κοινό. "Σας ενημερώνουμε ότι από 29.12.2010 ο Ιούδας Ισκαριώτης αναλαμβάνει καθήκοντα διευθυντή οικονομικού στην επιχείρησή μας. Ο κ. Ισκαριώτης, πεπειραμένο στέλεχος της Silver Thirty, θα έχει διευρυμένες αρμοδιότητες στα οικονομικά και εμπορικά ζητήματα του οίκου μας" αναφέρεται χαρακτηριστικά.

Πηγές της αγοράς χαρακτηρίζουν την εν λόγω μετακίνηση στελέχους ως "την μετεγγραφή της χρονιάς!"

Xmas 2010

2010-12-26T12:34:00.003+02:00

Στο συνδικάτο των καλικάντζαρων επικρατεί αναβρασμός, καθώς η διοίκηση της "Αϊ - Βασίλης" δεν διαψεύδει τις φήμες περί απολύσεων με τη νέα χρονιά. "Είμαστε συνεπείς στο κοινωνικό μας έργο εδώ και 20 αιώνες" λένε οι καλικάντζαροι έξω από το ελαφοστάσιο της εταιρίας. "Η επιχείρηση έχει εντάξει την προμήθεια νέων ελαφιών στον αναπτυξιακό νόμο. Τώρα θα μας απολύσουν;" αναρωτιούνται.

Παράγοντες της χριστουγεννιάτικης αγοράς τονίζουν ότι η δημιουργία διοδίων στην καμινάδες των σπιτιών - που προβλέπεται από το μνημόνιο - θα ανεβάσει το εν γένει κόστος των εορτών και θα πλήξει την οικονομία. "Η Καππαδοκία δεν σηκώνει άλλη αποβιομηχάνιση" λέγεται ότι επισημαίνει ο Άι - Βασίλης στις κατ'ιδίαν συζητήσεις του. Όπως αποκαλύπτουν οι ίδιες πηγές, ο Αϊ - Βασίλης εντοπίζει τρία βασικά σημεία στο όλο πρόβλημα.

1ον το άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων θα διαλύσει μία παράδοση αιώνων.

2ον η μη επιστροφή ΦΠΑ και η αύξηση της φορολογίας στις μεταφορικές/ταχυδρομικές υπηρεσίες βάζει μέσα την εταιρία

3ον η αύξηση των τιμής των ζωοτροφών ανεβάζει το κόστος του ελαφοστασίου

"Η Lamda Partners εξετάζει κάθε επενδυτικό σχέδιο, αλλά δεν ενδιαφέρεται για την εξαγορά της Αϊ - Βασίλης" επισημαίνει η Lamda Partners του Ομίλου Λαυρεντιάδη σε ανακοίνωσή της προς το Χρηματιστήριο Αξιών Αθηνών, διαψεύδοντας τις φήμες ότι επενδυτής, κ. Λ. Λαυρεντιάδης "φλέρταρει" με την εξαγορά της ιστορικής εταιρίας της Καππαδοκίας.

Στο μεταξύ, Χερουβείμ και Σεραφείμ αναφέρουν ότι "ο μεγάλος έχει τσατιστεί με αυτήν την κατάσταση, ο δε μικρός δεν μιλιέται".

Ανατολικά της Εδέμ πολλοί πια μιλούν ανοιχτά για "Διαβόλου δάκτυλο" πίσω από την υπόθεση, ενώ, κατά πληροφορίες, οι τέσσερις ιππότες της αποκάλυψης, αλλά και οι Άγιοι Μερκούριος, Δημήτριος και Γεώργιος ζητούν "εδώ και τώρα εκστρατεία κατά του σατανά". Αντίθετα, τα πνεύματα προσπαθεί να κατευνάσει το Άγιο Πνεύμα.

Ο υπεύθυνος επικοινωνίας του Διαβόλου, κ Βελζεβούλ διαψεύδει την ανάμειξη της "Κόλασις ΕΠΕ" και επισημαίνει ότι όλα αυτά απέχουν παρασάγγας από τα οικονομικά ενδιαφέροντα της επιχείρησης.

Είναι κρίση ή κάτι περισσότερο;

2010-12-11T12:36:00.003+02:00

Πρόσφατα είχα μία λεκτική διαφωνία με έναν σοβαρό επιχειρηματία, που έχει έμπρακτη προσφορά στην κοινωνία. Επέμενε ότι το ελληνικό πρόβλημα είναι αυστηρά πολιτικό και θεωρούσε ότι "εάν ξεμπερδέψουμε με το θέμα του κράτους, τα πράγματα θα καλυτερέψουν".

Εκνευρίστηκα από αυτά που έλεγε, δεν το έκρυψα και τον ρώτησα: "Και πως εξηγείτε δηλαδή το φαινόμενο η πιο μορφωμένη - έστω και τυπικά - κοινωνία της Μεσογείου να μην μπορεί να φτιάξει ούτε μία βίδα;". "Είναι πολλά τα ζητήματα" είπε και πήγαμε την κουβέντα σε πιο light θέματα.

Πρόβλημα ποιοτικό, όχι ποσοτικό

Ομολογουμένως, το κρατικό πρόβλημα στην Ελλάδα είναι γνωστό και αναλύεται σε πολύ μεγάλο βαθμό εδώ και δεκατίες. Είναι σαφώς ένα πρόβλημα ποιοτικό και όχι ποσοτικό. Δεν εχει νόημα να λες εμείς δίνουμε "χ" τοις εκατό του ΑΕΠ κάπου και οι άλλοι "ψ". Χρειάζεται να μετρηθεί η αποτελεσματικότητα των πόρων. Ο ΟΟΣΑ το έχει κάνει 1.000 φορές. Και βγάζει ότι κατ' αναλογία η Ελλάδα δίνει για "κοινωνικό κράτος" ότι και η Γερμανία. Στη δεύτερη αυτές οι μεταβιβάσεις πιάνουν τόπο. Εδώ, ας μην το συζητήσουμε καλύτερα. Μόνο ο διοικητής του ΟΑΕΔ, ο κ. Κικίλιας τα σκέφεται και τα γράφει αυτά, όμως είναι σαφές ότι "η ηγεσία δεν ακούει".

Έλλειμμα ηγεσίας

Δύο είναι τα βασικά συστατικά για μία εμπνευσμένη ηγεσία: Το όραμα και η εμπιστοσύνη. Όραμα είναι σαφές ότι δεν υπάρχει. Κανείς δεν ξέρει που πατά και που πάμε. Η δε εμπιστοσύνη έχει πληγεί ανεπανόρθωτα. Αυτό το "μοντέλο" του ΓΑΠ τίθεται σε εφαρμογή και αλλού. Το έδαφος φεύγει σιγά - σιγά κάτω από τα πόδια μας. To 2011 θα είναι άθλιο και κατάπτυστο από κάθε άποψη. Η ηγεσία όχι μόνο δεν ακούει την κοινωνία, αλλά και την έχει χεσμένη.

Το τέλος των αυθεντιών

Ένας ωραίος τύπος (ξέρει αυτός) είχε γράψει ότι, συχνά, όταν η απόφαση ενός ηγέτη δεν μπορεί να ερμηνευτεί, η εξήγηση μπορεί να είναι η απλούστερη: Ότι η ανοησία και η βλακεία αποτελούν προνόμιο (και) των ισχυρών. Πολλοί σημαίνοντες παράγοντες σήμερα είναι υπερεκτιμημένοι. Τα media βοήθησαν σε αυτό, μην θέτοντας ερωτήματα και μην κάνοντας τον δικηγόρο του διαβόλου. Και φτάνουμε σήμερα να βλέπουμε διάφορους υποψήφιους σωτήρες της πιάτσας να αλλάζουν χώρα άρον - άρον, ακολουθώντας τους τραπεζικούς τους λογαριασμούς. Είναι σαφές ότι σε αυτή τη μάχη, οι στρατηγοί και οι ταξίαρχοι θα παρατηρούν από το Google Earth. Άντε να μείνουμε με κανά δυο ρομαντικούς συνταγματάρχες και τίποτε αριστερούς λοχαγούς, σαν αυτούς του ΕΑΜ. Οι φαντάροι και οι "λοχίοι" θα είμαστε στο μέτωπο. Τα φάρμακα, τα λιπάσματα, τα πούρα και τα funds τους θα βλέπουν τα πράγματα από μακριά.

Και η ώρα του λογαριασμού

Προχθές που εκτροχιάστηκε το τραίνο στην Αργολίδα, όλοι έγραψαν την είδηση, όμως κανένας δεν αναρωτήθηκε το εξής: Ότι στο πλαίσιο της "μεταρρύθμισης" του ΟΣΕ, με την ραγδαία μείωση των μισθών των κατασυκοφαντημένων σιδηροδρομικών, μήπως απλά ο μηχανοδηγός έχασε την μπάλα και θόλωσε γιατί δεν του έβγαιναν τα νούμερα (του μπατζετ του); Το θεωρώ πολύ πιθανόν. Μάλιστα, προς ενημέρωση αυτών που θα έχουν γράψει αύριο ξανά - μανά λίβελους κατά του σιδηροδρόμου, τους επισημαίνω ότι "εκεί κάτω" (στην κοινωνική πυραμίδα εννοώ) ενίοτε μετριουνται και τα σεντς.

H δύση της μεσαίας τάξης

Το "κοινωνικό συμβόλαιο" στην Ελλάδα, το οποίο στηριζόταν στην καθ' ημάς αντίληψη και εφαρμογή της microbusiness στον ιδιωτικό και στην βεβαιότητα στον δημόσιο τομέα, εκπνέει και αντικαθιστάται από την ζούγκλα. Από τη μία μεριά βαράνε τα ολιγοπώλια - τα γραμμάτια των οποίων πληρώνει η κυβέρνηση - και από την άλλη βάζουν το υποπρολεταριάτο να τα κάνει όλα στην μισή τιμή. Η μεσαία τάξη συνθλίβεται και μαζί της η σταθερότητα της Ελλάδας και το ειδικό της βάρος στο διεθνές προσκήνιο. Η χώρα επιστρέφει βίαια στην περιφέρεια. Μία γενιά χαντακώνεται.

Και ο χρησμός

Γιώργο, θα φύγεις με super puma - και δεν αναφέρομαι στην γνωστή διένεξη της οικογενείας Γλου.

"il y a de l 'argent!"

2010-12-04T23:09:00.004+02:00

(Ο Σπύρος Μαρκεζίνης την περίοδο της υποτίμησης της δραχμής. Φωτογραφία: http://istorikesphotografies.blogspot.com)

Τα κυριακάτικα πρωτοσέλιδα προϊδεάζουν ότι αυτό θα είναι το τελευταίο δώρο που θα πάρουμε. Σου βγαίνει και μαθηματικά: 10% μείωση, θα το παζαρέψουν λίγο και χονδρικά θα καταλήξουν εκεί.

Το αποτύπωμα των περικοπών και της ύφεσης το νοιώθεις πλέον παντού. Από τα μονόστηλα των εφημερίδων έως τις εκφράσεις στα πρόσωπα των εμπόρων και από τα άτολμα βλέμματα των επιβατών του μετρό έως τους αδειανούς δρόμους της Αθήνας. Ένας λαός που κυκλοφορεί με το κεφάλι κάτω!

Ο ενάρετος κύκλος της ανάπτυξης συρρικνώνεται σε όλο και λιγότερες ζώνες της οικονομίας. Οι ειδικοί εστιάζουν το πρόβλημα στην χαμηλή ανταγωνιστικότητα. Τι κάνεις, λοιπόν, όταν θες να την αυξήσεις; Φτιάχνεις καλύτερο προϊον; Επενδύεις στην καινοτομία; Ή ρίχνεις τα εργατικά μπας και φανεί φτηνότερο στο ράφι;

Σύμφωνα με το ΠΑΣΟΚ, κάνεις το τρίτο. Έλα, όμως, που υπάρχει ένα μικρό πρόβλημα! Το νόμισμα μας δεν είναι δικό μας, άρα δεν μπορούμε να το υποτιμήσουμε. Έτσι, υποτιμούμε εσωτερικά. Η πρόταση δόθηκε: Εσωτερική υποτίμηση έως και 30%! Όχι από εμένα, αλλά από τον κ. Ζιν. Ο κ. Ζιν είναι σε θεσμικό επίπεδο το αντίστοιχο του κ. Στουρνάρα στη Γερμανία. Άρα ότι λέει, αντανακλά μέσες - άκρες το "ζουμί" των θέσεων του βασικού μας πιστωτή, δηλαδή της Γερμανίας.

Έτσι, η "γραμμή" για το εγχείρημα στον ιδιωτικό τομέα δόθηκε "εξ αντανακλάσεως" τον Μάρτιο, όταν μειώθηκαν οι μισθοί στο δημόσιο. Η συνέχεια είναι γνωστή: Τουβλάκι - τουβλάκι το πράμα άρχισε να κλατάρει και φτάσαμε έτσι στην τραγωδία του Καστελόριζου.

Βέβαια, το σκέλος που αφορά (σ)τις μειώσεις των μισθών στον ιδιωτικό τομέα ήταν μιλημένο από τους δικούς μας. Τόσο απλά! Προφανώς και πληρώνουν πολιτικά γραμμάτια. Και αυτό διότι η τελική αξία του προϊοντος θα μπορούσε να πέσει μέσα από την εξαφάνιση μίας σειράς φόρων, κομίστρων, επιβαρύνσεων και "νόμιμων" κερδών - αυτά κάνουν την ελληνική αγορά "πανακρίβου", που λέει και μία φίλη.

Αντ' αυτού, ότι "χαλάει" την άσπιλο επιχειρηματική κοινότητα (εννοώ την γνωστή "πιάτσα" και όχι τους κανονικούς επιχειρηματίες που - άκουσον, άκουσον - ρισκάρουν) το φορτώνουμε πάνω στο Μνημόνιο (που μας έσωσε από την χρεοκοπία) και το δουλεύουμε.

Οι λόγοι είναι πολλοί και δεν είναι της παρούσης να αναλυθούν. Η Ελλάδα έκανε τραγικές καφρίλες και σήμερα πληρώνει τα σπασμένα.

Ας ελπίσουμε ότι το κακό θα σταματήσει. Το σίγουρο, όμως, είναι ότι εκτροχιαζόμαστε με τις παθογένειές μας να κορυφώνονται σε απίστευτα μεγάλο βαθμό.

Και όλα αυτά δίχως κανένας να θίγει τον πυρήνα του ελληνικού προβλήματος. Το πρόβλημά μας παραμένει, όχι ποσοτικό, αλλά ποιοτικό.

Apocalypse now!

2010-12-02T10:54:00.004+02:00

NASA REPORT (992/123/A3232/0928)
CLASSIFIED

INTERCEPTED MESSAGE
Space Station: "Houston, we've got a problem. More Extra Terrestrials are landing outside Athens, near Kastri".

Ground Control: "Did the Greeks mobilize their security forces?"

Space Station: "No, Houston. According to our readings, the Greek PM has set up a welcome party for the ETs!"

Ground Control: "Shit! Listen, Station. Let's do this by the book. Call Bob Traa. Tell him to contact Papakonstantinou. He must be forced to convince the aliens to buy Greek bonds".

Space Station: "Are you sure Houston? Cause' there is a risk here. What if Pap' guys inform Vimatodotis? The FT will hit us hard".

Ground Control: "Bob will do the job, Station. This is the last chance to save the planet".

END OF MESSAGE

Χαλιλ Μπερκτάι: Ο Τούρκος που έσπασε το ταμπού της Γενοκτονίας

2010-11-30T21:59:00.005+02:00

Ο διακεκριμένος καθηγητής Ιστορίας του Πανεπιστημίου Σαμπάντζι της Πόλης μιλά στο «Βήμα» για την εθνοκάθαρση στη Μικρασία, τον ρόλο της ιστορίας στην διαμόρφωση της εθνικής ταυτότητας και την Κρητική καταγωγή του.

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΟΝ ΑΧ. ΧΕΚΙΜΟΓΛΟΥ

Αποτελεί πρόσωπο ανεπιθύμητο για τον τουρκικό εθνικισμό. Διακηρυγμένος αντικεμαλιστής, ο Χαλίλ Μπερκτάι γεννήθηκε για να λέει ιστορίες. Ο χειμαρρώδης καθηγητής έσπασε το ταμπού της Γενοκτονίας του 1915 και τεκμηρίωσε ιστορικά, αυτό που όλοι αρνούνταν στην Τουρκία. Ότι, δηλαδή, η Γενοκτονία των Αρμενίων, των Ποντίων και των Ασσυρίων αποτέλεσε ενιαίο σχέδιο εθνοκάθαρσης και εκτουρκισμού της Ανατολίας. Το «Βήμα» συνάντησε τον κ. Μπερκτάι στη Θεσσαλονίκη, όπου ήταν προσκεκλημένος του Κέντρου για την Δημοκρατία και τη Συμφιλίωση στη Νοτιοανατολική Ευρώπη. «Αποφάσισα να εμπλακώ στο Αρμενικό ζήτημα, όταν είδα για πρώτη φορά φωτογραφίες από την Γενοκτονία. Έκλαιγα για αρκετή ώρα» διηγείται. Ο κ. Μπερκτάι μεγάλωσε στην εποχή του Μακαρθισμού, με τον κομουνιστή πατέρα του, Ερντογάν Μπερκτάι, να ανήκει στους πλέον σοβαρούς διανοητές της εποχής του. «Μεγάλωσα σε ένα περιβάλλον γεμάτο από Μαρξισμό, δικαιοσύνη, τιμιότητα και ισότητα. Ωστόσο, ήταν έναν καταπιεστικό κλίμα. Πάντα μου έλεγαν να προσέχω τι λέω και να μην μιλώ για τα πολιτικά. Η νιότη μου δημιούργησε συμπάθεια σε όποιον υποφέρει» λέει.

Κατά την διάρκεια του σπουδών του στις ΗΠΑ, έγινε Μαοϊκός, αντιδρώντας στην Σοβιετική εισβολή της Πράγας. «Τότε, ήμουν 21 ετών και διένυα μία αναζήτηση αγνότητας. Βρέθηκα σε μία αμόλυντη μορφή του Μαρξισμού, αν και αργότερα αναγνώρισα ότι επρόκειτο για ψευδαίσθηση. Η αγνότητα και το αμόλυντο αποτελούν τα υλικά κάθε διδακτορίας!» εξομολογείται. Το 1969 επέστρεψε στην Τουρκία και έγινε λέκτορας στο πανεπιστήμιο της Άγκυρας. «Το 1971 ήρθε η χούντα. Μας συνέλαβαν, βασανίστηκα και πέρασα 2,5 χρόνια στη φυλακή. Βγήκα έξω με την γενική αμνηστία του 1974. Δίδαξα οικονομική ιστορία, η οποία, όμως, γινόταν όλο και λιγότερο οικονομία και όλο περισσότερο ιστορία» τονίζει. Την δεκαετία του 1980 είχε πια αποστρατευθεί από τον ακτιβισμό της Αριστεράς. «Διατηρώ την αριστερή μου προέλευση και είμαι αντιεθνικιστής, αντιμιλιταριστής, και αντικεμαλιστής και γενικά «αντί» σε πολλά πράγματα» σχολιάζει. Ακάματος εργάτης της Ιστορίας, εισήλθε στα ενδότερα της τουρκικής εθνικιστικής ιστοριογραφίας και εξοικειώθηκε με τον «εσωτερικό κόσμο του τουρκικού εθνικισμού», ο οποίος, όπως παρατηρεί, έχει πολλά παρατσούκλια: «Μαύρο Κουτί, Άγιος των Αγίων και άλλα πολλά!»

Η αποκάλυψη της Γενοκτονίας

Ο κ. Μπερκτάι διέκρινε το αποτύπωμα της Γενοκτονίας μέσα στις εσωτερικές δομές της εθνικιστικής ιστοριογραφίας και το 2000 παρουσίασε την έρευνά του στις ΗΠΑ. «Ήξερα ότι αυτό που θα έλεγα, θα είχε επίπτωση. Ο αρνητισμός έσπασε και δημιούργησε μία ακαδημαϊκή σχολή ειλικρινείας και διαλόγου. Όταν γύρισα στην Τουρκία, η κοινή γνώμη είχε μετατραπεί σε σιδηρούν παραπέτασμα. Όλοι επαναλάμβαναν τα ίδια κλισέ για την «αρμενική συκοφαντία» και την «δήθεν γενοκτονία» και έλεγαν ότι «δεν μπορούν να προσβάλλουν την καθαρή παιδεία του έθνους μας»» διηγείται. «Το τουρκικό κατεστημένο μέχρι τότε μπορούσε να ανεχτεί πράγματα που λέγονταν στο περιθώριο, όχι όμως στο προσκήνιο. Έγινα ο πιο διαβόητος εγκληματίας. Η διάλυση του μύθου της «Άσπιλης Σύλληψης» του τουρκικού έθνους – κράτους δεν ήταν ΟΚ! Δημιουργήθηκε μία τρέλα, με καμπάνιες για την απόλυσή μου από το πανεπιστήμιο. Έλαβα απειλητικά email και παράλογα μηνύματα για την καταγωγή της μητέρας μου. Δεν μπορείς να φανταστείς τι μπορεί να βγάλει το μυαλό ενός ακραίου» σημειώνει ο καθηγητής.

Όπως λέει, η ομαλοποίηση της συζήτησης για την Γενοκτονίας, θα επιλύσει οριστικά το αρμενικό ζήτημα. «Η αλήθεια δεν είναι διαπραγματεύσιμη, όμως μπορεί να διδαχθεί. Τα τελευταία 10 χρόνια η συμπεριφορά γύρω από την Γενοκτονία έχει μαλακώσει» εξηγεί. Ωστόσο, σημειώνει ότι η κατάχρηση της λέξης Γενοκτονίας, την αποδυναμώνει και προκαλεί αγανάκτηση. «Ο όρος είναι δύσκολος και επικίνδυνος» σχολιάζει. «Πιστεύω ότι υπήρχε μόνο μία Γενοκτονία και δεν εννοώ ότι αυτό που συνέβη στον Πόντο δεν ήταν Γενοκτονία. Αντίθετα, λέω ότι οι Ενωτικοί, δηλαδή η ηγεσία της επιτροπής Ένωσης και Προόδου, κυρίως δε ο Ταλάτ, είχαν ένα μαζικό σχέδιο για τον εκτουρκισμό της Ανατολίας. Και αυτό εφαρμόστηκε στους Αρμενίους, τους Ποντίους και τους Ασσυρίους. Προτιμώ να το βλέπω ως ένα ενιαίο σχέδιο, που και το κάνει και πιο εύκολα συζητήσιμο και κατανοητό» υπογραμμίζει.

Με παππού και γιαγιά από την Κρήτη

«Υπάρχει ένα οικογενειακό ιστορικό, για το οποίο, όμως, έχω αμφιβολίες και ερωτήματα. Η οικογένεια ήρθε στη Σμύρνη από την Άνω και την Κάτω Βιάννο. Η παράδοση λέει ότι όταν οι Οθωμανοί ξεκίνησαν την κρητική εκστρατεία το 1645, οι πρόγονοί μας ήταν σπαχήδες τιμαριώτες από το Ικόνιο και την Καππαδοκία και συμμετείχαν στον πόλεμο. Η οικογενειακή μυθολογία λέει ότι ο πρόγονός μας ερωτεύτηκε μία ντόπια Κρητική, παντρεύτηκαν και έκαναν δύο γιούς, τον Μεχμέτι Τσελεμπί και τον Γέρος Τσελεμπί. Σύμφωνα με αυτή την ιστορία, ερχόμαστε από την πλευρά του Γέρος Τσελεμπί» διηγείται. Όπως εξιστορεί, λίγο πριν την Κρητική επανάσταση του 1896, η οικογένεια έφυγε στην Τουρκία. Με τη λήξη του ατυχούς πολέμου του 1897, γύρισαν πίσω στην Κρήτη, όμως το 1900 επέστρεψαν οριστικά στη Σμύρνη. Ο κ. Μπερκτάι αμφισβητεί την «ευγενή» καταγωγή της οικογένειας. «Το σίγουρο είναι ότι οι θείοι μου είχαν εμπλακεί στον πόλεμο και είχαν επιτεθεί σε ένα ελληνικό χωριό, όπου σκότωσαν γυναικόπαιδα. Υπάρχουν και φονιάδες στην οικογένειά μου. Ποιος ξέρει πόσοι τέτοιοι σκελετοί κρύβονται στις ντουλάπες μας;» λέει.

«Να γράψουμε μαζί την Ιστορία»

Τι θα γινόταν εάν γράφαμε από κοινού τα βιβλία ιστορίας; «Αν γράφαμε όλη την αλήθεια και μόνο την αλήθεια και αλλάζαμε την διδασκαλία της ιστορίας, η επίπτωση θα ήταν τεράστια! Η αλλαγή στην τουρκική κουλτούρα και παιδεία, στον εθνικό χαρακτήρα, την κοινωνία, θα ήταν ευρεία. Εγώ συμφωνώ με τον Κέυνς, ο οποίος μίλησε για το βάρος των παλιών ιδεών. Υπάρχει αυτό το νεκρό φορτίο του παρελθόντος που κρατά ομήρους πολλές κοινωνίες» παρατηρεί. Όπως σημειώνει, η Τουρκία έχει ένα διαφορετικό είδος ιστορίας, που δεν εστιάζει στην ιστορική γνώση, αλλά στην κατήχηση και ερμηνεία των εθνικών μύθων. «Εάν τα παιδιά δεν μάθαιναν ότι έχουμε εχθρούς, ότι ήμασταν πάντοτε σωστοί, δίκαιοι και ένδοξοι, ότι ποτέ δεν θέλαμε να καταπιέσουμε κανέναν και ότι πολεμούσαμε μόνο για άμυνα, θα ήταν αλλιώς. Μία ιστορία αποεθνικοποιημένη θα απελευθερωνόταν από την αιώνια υποδούλωσή της στους εσωτερικούς» εχθρούς» σημειώνει. Όπως συμπεραίνει ο κ. Μπερκτάι, η αλλαγή του βιβλίου και της διδασκαλίας της Ιστορίας θα οδηγούσε αδιαμφισβήτητα σε μία κοινωνία, ειρηνική, λιγότερο επιθετική, πιο ανεκτική, πολυπολιτισμική και δημοκρατικη.

ΤΟ ΒΗΜΑ, 30.11.2010

The return of the Jedi

2010-11-15T00:11:00.004+02:00

Αγνώστου Θεσσαλονικέως. Αθήναι, 15.ΧΙ.2010

Η μίζα της Τρόικας!

2010-09-24T13:13:00.003+03:00

Μία προμήθεια μαμούθ άνω των 550 εκατ. ευρώ θα έχουν λάβουν οι δανειστές της Ελλάδας, όταν αποπληρωθεί το «πακέτο» των 110 δισ. ευρώ, σύμφωνα με την δανειακή σύμβαση που υπέγραψε η χώρα μας με την Τρόικα.

Πέραν των παχυλών και χρυσοφόρων τόκων που αναμένεται να φτάσουν ή και να ξεπεράσουν τα οκτώ ψηφία, οι συμβάσεις μεταξύ της Ελληνικής Δημοκρατίας και των δανειστών της προβλέπουν και ένα «τίμιο» 0,5% που θα καταβάλλει το κράτος ως προμήθεια.

Το ΔΝΤ, το οποίο χρηματοδοτεί εντόκως την Ελλάδα με 30 δισ. ευρώ, θα λάβει με την αποπληρωμή του ποσού προμήθεια της τάξης των 150 εκατομμύρια ευρώ. Αντίστοιχα, οι χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που θα δανείσουν εντόκως 80 δισ. στη χώρα μας, θα μοιραστούν συνολική προμήθεια 400 εκατ. ευρώ.

Σύμφωνα με την απόφαση έκδοσης του πρώτου δανείου του Ελληνικού Δημοσίου με τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που δημοσιεύθηκε στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως (ΦΕΚ Β’ 1407/2010) και αφορά το Ευρωπαϊκό σκέλος της πρώτης δόσης (ήτοι τα 14,5 από τα 20 δισ. ), «για την έκδοση του δανείου αυτού το Ελληνικό Δημόσιο καταβάλλει εφάπαξ προμήθεια ίση με 0,50% επί της ονομαστικής του αξίας».

Πέραν των κυμαινόμενων τόκων, το δημόσιο θα καταβάλλει προμήθεια που θα κυμανθεί στα 72,5 εκατ. ευρώ. Η αποπληρωμή της θα γίνει παράλληλα με την αποπληρωμή του δανείου, στο χρονικό διάστημα μεταξύ 14 Ιουνίου 2013 και 13 Μαρτίου 2015, όταν και το δημόσιο θα κληθεί να καταβάλλει 1,8 δισ. ευρώ κάθε τρίμηνο στους δανειστές του. Δηλαδή, το οικονομικό επιτελείο θα χρειάζεται για το εν λόγω διάστημα 600 εκατ. ευρώ κάθε μήνα.

Αντίστοιχα, ίδιο είναι και το ποσοστό της προμήθειας που θα λάβει το ΔΝΤ, το οποίο, σύμφωνα με την επίσημη ιστοσελίδα του, «χρεώνει» 0,5% σε κάθε δανειακή συναλλαγή του. Το ποσό διαμοιράζεται μεταξύ των κρατών που απαρτίζουν το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, ανάλογα με το ποσοστό συμμετοχής του.

Καλά πληροφορημένες πηγές αναφέρουν ότι κατά παράδοση το ελληνικό δημόσιο καταβάλλει – πέραν των τόκων- προμήθειες για τον δανεισμό του, οι οποίες υπολογίζονται με βάση τις εκάστοτε συνθήκες της αγοράς.

Η προμήθεια των 550 εκατ. ευρώ είναι ίση με τα χρέη των ασφαλιστικών ταμείων προς τους φαρμακοποιούς και αρκεί για την μελέτη και κατασκευή μίας γραμμής τραμ σε οποιαδήποτε ελληνική πόλη.

Σημείωση: Ο υπολογισμός προκύπτει από το ποσό που αναλογεί σε κάθε χώρα, βάσει του δανείου που εκχωρεί η κάθε μία στην Ελλαδα
* Η Σλοβακία αρνείται προς στιγμήν να συμμετάσχει στο δανειοδοτικό «πακέτο»
Πηγή: Επεξεργασία στοιχείων Εφημερίδας της Κυβερνήσεως και Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου

Αυτό το παιδί πως υπέγραψε;

2010-09-18T16:19:00.005+03:00

Μια φορά κι έναν καιρό, σε μία μακρινή και παράξενη χώρα που λεγόταν Ελλάδα, για να αποκτήσουν οι υπουργοί δικαίωμα υπογραφής, έπρεπε πρώτα ο πρωθυπουργός να τους αναθέσει τις πολυθρύλητες αρμοδιότητες.

Ήταν που λέτε Σεπτέβρης του 2010, όταν ο πρωθυπουργός έκανε ανασχηματισμό και ανέθεσε νέα χαρτοφυλάκια για τα μέλη της κυβέρνησης. Όμως, τα εν λόγω στελέχη μάλωναν για το ποιος θα πάρει τι και, τελικά, η κατανομή των αρμοδιοτήτων πήγε πίσω.

Αυτό το παιδί, που δεν είχε πάρει ακόμη τις αρμοδιότητές του, πως υπέγραψε;

Βγάλτε διαβατήρια

2010-09-13T12:04:00.001+03:00

Απόσπασμα από τη συμφωνία για το πρώτο δάνειο ΔΝΤ, ΕΚΤ, ΕΕ

Η αλήθεια για την ΔΕΘ

2010-09-11T15:56:00.013+03:00

Αφίσα της 31ης ΔΕΘ του 1966. Είνα η εποχή που η σύγχρονη Ελλάδα διδάσκει στυλ και ύφος

Αποτελεί κοινή διαπίστωση εδώ και πολλά χρόνια ότι η Γενική Έκθεση του Σεπτεμβρίου έχει χάσει την δυναμική της και βρίσκεται σε μία καθοριστική αναζήτηση προσανατολισμού.

Και αυτό διότι η ΔΕΘ δεν αποτελεί παρά έναν «καθρέφτη» της Ελληνικής Οικονομίας, αλλά και έναν θεσμό για τον οποίο η πολιτική παράδοση του 20^ου αιώνα επέλεξε να έχει ρόλο τελετάρχη ο εκάστοτε πρωθυπουργός.

Vintage αφίσα της 1η ΔΕΘ του 1926

Η ΔΕΘ έχει υποστεί την φυσιολογική φθορά του χρόνου και το «κόστος» της ανάπτυξης των κλαδικών εκθέσεων, όπως άλλωστε ομολογούν ο πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της HELEXPO, κ. Π. Μαυρίδης και ο πρόεδρος της ΔΕΘ ΑΕ, κ. Ι. Κωνσταντίνου. Αυτό, βέβαια, αποτελεί και μία διεθνή τάση, καθώς οι Γενικές Εκθέσεις φθίνουν διεθνώς, με εξαίρεση τις EXPO, δηλαδή τις Ολυμπιάδες των Εκθέσεων.

Ένας βασικός παράγοντας αυτής της φθοράς είναι η ίδια η πορεία της ιδιωτικής οικονομίας της χώρας μας. Σε όλη την πορεία της ΔΕΘ μέχρι και την δεκαετία του 1980 κυριαρχούσε το βιομηχανικό, το βιοτεχνικό και το αγροτικό προϊόν, ειδικά της Βόρειας Ελλάδας, που είχε – και εξακολουθεί να το κάνει – τα ηνία των εξαγωγών.

Στιγμιότυπο της 3ης ΔΕΘ του 1929. Είναι εποχή ραγδαίας εκβιομηχάνισης

Τα τελευταία 30 χρόνια η Βιομηχανία και η Βιοτεχνία, όμως, αποψιλώνονται συστηματικά, καθώς το ελληνικό προϊόν δεν είναι ανταγωνιστικό και δεν έχει θέση στις διεθνείς αγορές. Τα ίδια συμβαίνουν και στον πρωτογενή τομέα και την μεταποίηση. Αυτή η εξέλιξη αντανακλάται de fact και στην Γενική Έκθεση.

Εκ των πραγμάτων το εκθεσιακό κενό που άφηνε πίσω της η ελεύθερη αγορά καλυπτόταν από την ευρύτερη παρουσία των κρατικών φορέων και των ΔΕΚΟ. Ωστόσο, αυτό δεν ήταν κάτι καινούριο. Ανέκαθεν, η ΔΕΘ υποστηριζόταν εκθεσιακά από τους δημόσιους φορείς, σε εποχές μάλιστα που το κράτος παρήγαγε σημαντικό έργο. Δεν είναι τυχαίο ότι η πρώτη τηλεοπτική μετάδοση στην Ελλάδα έγινε στη ΔΕΘ και διοργανώθηκε από την ΔΕΗ. Η αναλογία «δύο προς οκτώ», δηλαδή 20% δημόσιο και 80% ιδιώτες αποτελεί παράδοση δεκαετιών.

Ότι δεν στέρησε η αποβιομηχάνιση από την ΔΕΘ, το πήραν οι κλαδικές εκθέσεις. Η ανάπτυξη νέων σημάτων, κάποια εκ των οποίων απεδείχθησαν ιδιαίτερα επιτυχημένα, έλκει σταθερά τους εκθέτες εδώ και μία εικοσαετία. Έτσι, οι δυναμικοί κλάδοι προτιμούν να συμμετάσχουν απ’ ευθείας στις κλαδικές διοργανώσεις και να παρακάμψουν την γενικού ενδιαφέροντος Γενική Έκθεση.

Τουριστικός οδηγός της Θεσσαλονίκης που σχεδίασε η ΔΕΘ το 1933

Το υπόλοιπο μερίδιο ευθύνης ανήκει στην πολιτεία. Ο μέτοχος των ΔΕΘ – HELEXPO ορίζει τις διοικήσεις, οι οποίες χαράσσουν την πολιτική τους στην βάση της κυβερνητικής γραμμής. Μία ανορθόδοξη πολιτική παράδοση που προέκυψε στα χρόνια της ΕΡΕ ήθελε τις διοικήσεις να αποτελούν θώκο ρουσφετολογικών διευθετήσεων. Αυτή η παράδοση έσπασε από το Κέντρο με πρόεδρο κύρους τον δημοσιογράφο, Ιωάννη Βελλίδη και διευθυντή τον Παύλο Ζάννα, οι οποίοι έφεραν την ΔΕΘ στο απόγειο της. Όμως, η Δικτατορία έβαλε στον «γύψο» αυτές τις διαδικασίες.

Δεν είναι τυχαίο ότι «παιδί» της ΔΕΘ είναι το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, το οποίο αναπτύχθηκε υπό την αιγίδα του Υπουργείου Βιομηχανίας. Και αυτό διότι ο Κινηματογράφος αποτελούσε έναν στιβαρό κλάδο της Οικονομίας, όπως μαρτυρούσαν και οι ταινίες της δεκαετίας του 1960. Μάλιστα, υπουργείο Πολιτισμού δεν υπήρχε. Συστάθηκε μόλις το 1971 από την Χούντα!

O ιδρυτής και πρώτος Γενικός Διευθυντής της ΔΕΘ, Νικόλαος Γερμανός

Η δεκαετία του 1980 στιγματίστηκε από την μετάβαση προς την αποβιομηχάνιση και η ΔΕΘ απέκτησε δευτερεύουσα σημασία, καθώς ξεκίνησε η ανάπτυξη των κλαδικών εκθεσιακών προϊόντων. Αργότερα, η επιχείρηση έσπασε στα δύο, με την ΔΕΘ ΑΕ να κρατά τις εγκαταστάσεις και να καθίσταται ο εκθεσιακός σύμβουλος της πολιτείας και την HELEXPO να διοργανώνει το εκθεσιακό σκέλος. Αυτή η εξέλιξη, που αποψίλωσε από προσωπικό τις δύο εταιρίες, δεν έφερε τα αναμενόμενα αποτελέσματα, καθώς μία δεκαετία αργότερα, παραμένει συγκεχυμένο το πλαίσιο συνεργασίας τους.

Όλα αυτά και σε συνδυασμό με την αδιαφορία του κεντρικού κράτους, έχουν αποτρέψει τις απόπειρες διεθνοποίησης των δύο φορέων. Είναι ενδεικτικό ότι οι κυβερνήσεις εδώ και μία δεκαετία εξαγγέλλουν νέο εκθεσιακό κέντρο στην Σίνδο, για το οποίο δεν έχει γίνει τίποτα πέρα από διαβεβαιώσεις, συσκέψεις και μία μελέτη σκοπιμότητας το 2001. Συν τοις άλλοις, η ίδια η επιλογή της τοποθεσίας αποτελεί σημείο προστριβής και σηκώνει πολλή συζήτηση για τις σκοπιμότητές της.

Μακέτα της αρχιτεκτονικής μελέτης Καλατράβα για τη ΔΕΘ

Οι προσπάθειες της προηγούμενης διοίκησης της ΔΕΘ για εκσυγχρονισμό των εκθεσιακών εγκαταστάσεων με ΣΔΙΤ επί τη βάσει οικονομοτεχνικής μελέτης του γραφείου Δοξιάδη και αρχιτεκτονικής του Σαντιάγκο Καλατράβα, δεν υποστηρίχθηκε από την κυβέρνηση του κ. Κ. Καραμανλή, καθώς οι πολιτικοί και οι φορείς της Θεσσαλονίκης αντέδρασαν διακομματικά και ακύρωσαν το φιλόδοξο και ρεαλιστικό σχέδιο. Είναι χαρακτηριστικό το γεγονός ότι ο τότε αρμόδιος για τα δημόσια έργα και νυν υφυπουργός Υποδομών κ. Ι. Μαγκριώτης πρακτικά συντάχθηκε με τον απερχόμενο δήμαρχο, κ. Β. Παπαγεωργόπουλο, με ότι αυτό συνεπάγεται.

Άλλωστε ενδεικτική της στάσης της πολιτείας για τον εκθεσιακό της φορέα είναι ο - σύντομος όπως απεδείχθη- διορισμός Γενικού Επιτρόπου στην EXPO 2010 της Σαγκάης ενός υποδίκου πρώην χρηματιστή, πλήρως άσχετου με τα εκθεσιακά, και όχι ενός εκ των καθ’ ύλην αρμοδίων «εκθεσάδων» των ΔΕΘ – HELEXPO.
Απεικόνιση της πρότασης Καλογήρου για μεταφορά της ΔΕΘ στο Αεροδρόμιο

Πλέον, ο διεθνής διαγωνισμός για την διεθνοποιήση των δύο φορέων θα δείξει και τον δρόμο που θα ακολουθήσουν. Για τα υπόλοιπα θα χρειαστεί οικονομικό και πολιτικό κεφάλαιο.

Και επιτρέψτε μου ένα σχόλιο. Όταν η ΔΕΘ διοργάνωνε road shows για την προβολή της Ελληνικής Οικονομίας την δεκαετία του 1930, διάφοροι κύριοι εν Αθήναις, οι επίγονοι των οποίων απεργάζονται το κλείσιμο της ΔΕΘ για να αποκτήσουν το εκθεσιακό της έργο, γκρίνιαζαν να μεταφερθεί η εκθεση στην Αθήνα, τάχαμ γιατί δεν θα επιβίωνε στη Σαλονίκη.

Φωτογραφίες: Αρχείο Διεθνούς Εκθέσεως Θεσσαλονίκης

"Synarmodiotita?" What is that?

2010-09-07T10:55:00.002+02:00

Έστω ότι ο υπογράφων τυγχάνει διευθύνων σύμβουλος μεγάλο επενδυτικού ομίλου του Εξωτερικού και επιθυμεί να επενδύσει στην όμορφη χώρα μας.

Το επενδυτικό πρότζεκτ περιλαμβάνει:

1. Εργοστάσιο φωτοβολταϊκών γεννητριών στην Κεντρική Ελλάδα
2. Αλυσίδα λιανεμπορίου ανά την χώρα
3. Αιολικό πάρκο στο Κεντρικό Αιγαίο
4. Εγκατάσταση φωτοβολταϊκών συστημάτων στον κάμπο των Σερρών
5. Σύμπραξη Ιδιωτικού και Δημοσίου Τομέα για την εκτέλεση της ζεύξης του Θερμαϊκού (...λέμε τώρα)
6. Μεγάλο ξενοδοχειακό συγκρότημα σε παρθένα περιοχή, π.χ. Σύβοτα
7. Εκμετάλλευση Γεωθερμίας και Βιομάζας στην Φλώρινα

Για το 1 και το 2

Μιλάω με τον αρμόδιο για τις επενδύσεις, υπουργό Επικρατείας, κ. Χ. Παμπούκη; Ή με τον υπουργό περιφερειακής ανάπτυξης, κ. Μιχ. Χρυσοχοϊδη; Ποιός το χειρίζεται, αν μπω στον αναπτυξιακό νόμο; Η διεύθυνση Ιδιωτικών ή Βιομηχανικών Επενδύσεων; Και αυτήν ποιός την έχει; Ή μήπως η περιφέρεια Θεσσαλίας ή Στερεάς;

Για το 3

Με ποιόν μιλάω; Με τον κ. Παμπούκη, με την υπουργό Περιβάλλοντος, κυρία Τίνα Μπιρμπίλη ή με τον αναπληρωτή υπουργό Περιβάλλοντος, κ. Ν. Σηφουνάκη; Μήπως επειδή θα είναι θαλάσσιο πάρκο, μήπως θα μιλήσω και τον υπουργό Θαλασσίων Υποθέσεων, κ. Ι. Διαμαντίδη; Και αν θέλω να το βάλω στον αναπτυξιακό; Πάλι στον κ. Χρυσοχοϊδη;

Για το 4

Θα κάνω ότι έκανα στο 3; Ή μήπως πρέπει να μιλήσω με τον υπουργό Αγροτικής Ανάπτυξης, κ. Κ. Σκανδαλίδη; Μάλλον, ψιλιάζομαι ότι θα πρέπει να μιλήσω με την υφυπουργό του, την κυρία Μιλένα Αποστολάκη, που έχει περάσει και από το ΥΠΑΝ.

Για το 5

Τα ΣΔΙΤ και το Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων ποιός θα το έχει τελικά; Θα μιλήσω με τον υπουργό Υποδομών, κ. Δημ. Ρέππα; Με τον κ. Παμπούκη; Με τον κ. Χρυσοχοϊδη; Ή μήπως είναι ευκαιρία να γνωρίσω και τον υπουργό Οικονομικών, κ. Γ. Παπακωνσταντίνου;

Για το 6

Με ποιόν μιλάω ρε παιδιά; Με τον κ. Παμπούκη; Ή με τον κ. Χρυσοχοϊδη; Γιατί διάβασα στον "Vimatodotis" ότι πήρε τον Τουρισμό από τον υπουργό Πολιτισμού και Τουρισμού, κ. Π. Γερουλάνο; Και γιατί λέγεται έτσι, αν του πήραν το χαρτοφυλάκιο; Και πάλι, δεν μου είπατε; Who the fuck has this "diefthinsi idiotikon ependiseon"?

Για το 7

Έλεος ρε παιδιά; Με ποιόν μιλάμε; Με τον Παμπούκη; Με την κυρία Μπιρμπίλη; Με τον κ. Χρυσοχοϊδη; Ή με τον κ. Σκανδαλίδη;

Epilogue

Arthur: Well on second thought, let's not go to Camelot - it is a silly place

Από U2 σε Me2

2010-09-03T22:15:00.004+02:00

1997-2010: Πέρασαν 13 χρόνια από την συναυλία των U2 στη Σαλονίκη. Τότε τους είχε φέρει η «Πολιτιστική», επιδοτώντας το ήμισυ του εισιτηρίου. Μόλις είχαμε τελειώσει το Λύκειο και οι 4.000 (δρχ.) ήταν πολύ ΟΚ. Αν θυμάμαι καλά, τα ταμεία στη ΔΕΘ είχαν ανοίξει ένα τρίμηνο πριν, κοντά 1η Ιουνίου, και είχαμε πάει πρωί - πρωί.

Αν δε με απατά η μνήμη μου, τις ίδιες ημέρες οι Τελωνειακοί είχαν κανονίσει απεργίες και μπλόκαραν το κομβόι των φορτηγών του συγκροτήματος στα σύνορα. Τελικώς, δήμαρχοι, Πολιτιστική και οι συν αυτοίς πήγαν στην Δοϊράνη και έπεισαν τους τελωνειακούς να ανοίξουν τα σύνορα για το crew των U2. Επίσης, διορθώστε με αν κάνω λάθος, όμως, αν θυμάμαι καλά, τους είχαν ανοίξει οι ΜΙΚΡΟ.

Ήταν 1997 και ήταν η εποχή των παχέων αγελάδων. Ο κόσμος τα' χωνε στο Χρηματιστήριο, περιμένωντας Πόρσε εξ ουρανού, οι Αλβανοί «μας σκοτώναν», ο Μύλος πετούσε, ο «Πιλότος» συναγωνιζόταν το «Fanzein», η Αθήνα ήταν κατι μακρινό, άγχος δεν υπήρχε για τίποτα και το Μοχίτο ήταν ακόμη εκτός προγράμματος. Α! Και είχα αποφασίσει να ξεφορτωθώ κάτι cd με σκληρά ροκ στα μεταχειρισμένα, αγοράζοντας τις πρώτες μου μουσικές του Κόσμου.

Επίσης, ήταν η εποχή που το «όλον rave», όπως συνήθιζα να το λέω στην προηγούμενη ζωή μου, διεσπάτο στα γνωστά σημερινά υποείδη. Ακόμη, ήταν η πρώτη χρονιά που άρχισαν να φεύγουν καραβάνια από τη Σαλονίκη για σπουδές στην Αγγλία - όσοι επέστρεψαν, έφεραν πίσω τους και κάτι από UK.

Το 1997 το ίντερνετ ήταν ακόμη κάτι μακρινό, ενώ για τα κινητά επέμενα ότι «τα χρειάζεται μόνο ο πρωθυπουργός και οι υπουργοί του». Επίσης, το 1997 είχε κλείσει και η «Μακεδονία» με την «Θεσσαλονίκη», αφού έσκασε η φούσκα της απογόνου του αειμνήστου Βελλίδη.

Ήταν επίσης η εποχή που μας είχαν φλομώσει με τις σαχλαμάρες για «την πρωτεύουσα των Βαλκανίων», το Μετρό της Θεσσαλονίκης γινόταν γιοφύρι της Άρτας και τα παιδιά άρχιζαν να την ψάχνουν με τα Ισπανικά, τον Μάνου Τσάο, τον Αλμοδόβαρ και την Βαρκελώνη. Α! Και η Μαλβίνα τα'χωνε στον Σημίτη πριν το δελτίο των 20.00.

Έκτοτε ακολούθησαν 13 χρόνια που εμπεριείχαν ένα «δειγματολόγιο ολόκληρης ζωής» (η έκφραση θα μπορούσε να είναι κωδικός σε ταμειακή). Είδαμε και μάθαμε πράγματα, φάγαμε τα μούτρα μας, αποκτήσαμε email και msn - τεράστια υπόθεση- ήρθε το Ευρώ, ακρίβυναν όλα, κάναμε ταξίδια και διάφορες δουλειές, πήραμε Euro, κάναμε Ολυμπιακούς Αγώνες, κλείσαμε την Ολυμπιακή, έφυγαν τα εργοστάσια, διαλύθηκαν οι Τρύπες, βγήκαν οι Δεξιοί και το Skype, μας ρούφηξε η Αθήνα, έκλεισε ο 88μισο, ήρθε το myspace, ο Blogger και το Facebook, ενώ έφτασε η τρίτη γενιά Παπανδρέου στην εξουσία, οι πρόσφυγες από το Αφγανιστάν και την Σομαλία, η Σέχτα Επαναστατών και ακολούθως το ΔΝΤ, το troktiko και οι Τερκενλής & Χατζής στην Αθήνα.

Και φτάνεις τώρα Παρασκευή βράδυ 3/9 με U2 στο ΟΑΚΑ, - που μας το φτιαξε ο Καλατράβα και το έχουμε χεσμένο- να χαζολογάς στο PC, ερείπιο από την δουλειά πρώτη εβδομάδα μετά τις διακοπές και να λες τι σκατά κάνω στη ζωή μου, «εγώ που έβγαινα και ήμουν έξω όλη μέρα και δεν έχανα τίποτα».

Και ρωτάς στον εαυτό σου:

- Έτσι θα με πάει;

- Έτσι θα σε πάει αδελφέ...

Μοντέλο «Σουμελά»

2010-08-15T11:40:00.002+02:00

Ασχέτως θρησκευτικών πεποιθήσεων, όλοι οι σώφρονες άνθρωποι αντιλαμβάνονται την σπουδαιότητα της σημερινής λειτουργίας στο ιστορικό μοναστήρι της Παναγίας Σουμελά στον Πόντο.

Το ιστορικό γεγονός είναι μία κατάσταση win - win, όπως λένε στην Διπλωματία.

Οι απανταχού Πόντιοι είχαν την ευκαιρία να επανασυνδεθούν με ότι άφησαν πίσω τους από το 1915 έως το 1923 (όσο διήρκησε η Γενοκτονία και ο Διωγμός), δηλαδή με την ιστορική τους μνήμη.

Ο Πατριάρχης, κ.κ. Βαρθολομαίος πέτυχε αφ' ενός στην εκτέλεση μίας ιδιαίτερα δύσκολης αποστολής - δίχως να ανοίξει ρουθούνι- και αφ' ετέρου στην κατοχύρωση του ως ηγέτη της Ορθοδοξίας και προνομιακού συνομιλητή.

Επίσης, ο ποντιακής καταγωγής, ρώσος βουλευτής, Ιβάν Σαββίδης πιστώνεται το ήμισυ της επιτυχημένης προσπάθειας.

Η Τουρκία πέτυχε στο να εμφανιστεί ως χώρα ανεκτική που σέβεται το πολυπολιτισμικό της παρελθόν, ανεβάζοντας το διεθνές της status.

Επίσης, η οικονομία της από το πουθενά κατάφερε να κερδίσει από την κινητοποίηση χιλιάδων πιστών από την Ελλάδα, τη Ρωσία, τη Μαύρη Θάλασσα και τον Καύκασο.

Κοινώς, όλοι κέρδισαν!

Πιστεύω ότι έφτασε η ώρα να σκεφτούμε αντίστοιχες πρωτοβουλίες με τους τόπους ιστορικής μνήμης της χώρας μας, από όπου πέρασαν άλλες θρησκείες και λαοί.

Η Ελλάδα διαθέτει ισλαμικά Τεμένη, Εβραϊκές Συναγωγές, Συμμαχικά και μη Νεκροταφεία, Ναούς και Μοναστήρια Καθολικών, μνημεία Φράγκων και Οθωμανών και πολλά άλλα. Όλα αυτά κουβαλούν πάσης φύσεως ιστορίες περασμένες άλλοτε λίγο άλλοτε πολύ και άλλοτε καθόλου στη συλλογική μνήμη.

Θεωρώ ότι η εφαρμογή του Μοντέλου «Σουμελά» μπορεί να καταστεί πεδίον δόξης λαμπρόν για τη χώρα μας και όλοι να κερδίσουν από αυτό.

Να μια (μικρή) απάντηση στην κρίση.

Η Ιερά Δίαιτα

2010-08-13T20:25:00.004+02:00

ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ, ΚΕΡΚΥΡΑ. Τω καιρώ εκείνω εν Εξαρχείοις, σύμπασα η Αυτοκρατορία ετοιμαζόταν δια την Ιεράν Δίαιτα. Το σεπτό εγχείρημα, το οποίο εντάσσετο στο πλαίσιο των συμπεφωνημένων μεταξύ της Αυτοκρατορίας των Ρωμαίων και της Αγίας Τρόικας (Σταυροφορική Ένωσις, Παπικό Ταμείο, Χριστιανική Τράπεζα) για διανειοδότηση της Ρωμανίας υπό Φράγκων, Σλάβων τε και Κελτών, προέβλεπε ουκ ολίγες χαλεπές δοκιμασίες δια τους Βυζαντινούς λαούς.

Οι μιαροί Φράγκοι, προκειμένου να αποδυναμώσουν την Αυτοκρατορία, σκαρφίστηκαν επτά (ζ' - VII) δοκιμασίες - μία για κάθε Αμάρτημα. Αυτό όμως που απέφυγαν επιμελώς να διευκρινίσουν ήτο ότι κάθε Αμάρτημα είχε και παράγωγα! Έτσι, η Ιερά Δίαιτα δεν προέβλεπε μόνον επτά (ζ' - VII), αλλά 48 τελικές δοκιμασίες (μη' - XLVIII)!

Εις το Μυστικόν Κείμενον του Ιερού Μνημονίου, το οποίο ξυνεγγράφη υπό του Αγίου Πνεύματος, και το οποίο ουδείς θνητός ηδύνατο να αντιληφθή, υπήρχε μνοία, τοποθετημένη εις το τέλος του κειμένου, με αστερίσκο και λίαν μικρά γράμματα, που όριζε επακριβώς τα Αμαρτήματα.

«Κατά τον Άγιον Νικόδημον Αγιορείτην, τα αμαρτήματα διακρίνονται 1) Αμαρτήματα θανάσιμα και 2) εις αμαρτήματα συγγνωστά.

Θανάσιμα. Θανάσιμα αμαρτήματα είναι εκείνα τα οποία φθείρουν η την προς τον Θεόν αγάπην ή την προς τον πλησίον ομού και προς τον Θεόν και καθιστούν τον αμαρτωλόν ένοχοι της αιωνίου κατακρίσεως

Συγγνωστά. Συγγνωστά αμαρτήματα είναι εκείνα τα οποία φθείρουν την αγάπην προς τον πλησίον και δεν καθιστούν τον αμαρτωλόν εχθρόν του Θεού (Εξομολογητάριον Νικ. Αγιορείτου έκδοσις Β' σελ. 14-15). Κατά τον αυτόν Πατέρα τα θανάσιμα αμαρτήματα είναι επτά:

1) Υπερηφάνεια, 2) Πλεονεξία ή Φιλαργυρία, 3) Ασέλγεια, 4) Φθόνος, 5) Γαστριμαργία, 6) Θυμός και 7) Ακηδία ή αμέλεια».

Τούτον ήτο το πρώτον εδάφιον της κεκρυμμένης παραγράφου. Ακολουθούσε δεύτερον διατυπωμένο με ακόμη μικρότερο γράμματα, το οποίο ανεκαλύφθη αργότερα από τους αρχαιολόγους:

«Τα εν λόγω Αμαρτήματα έχουν και παράγωγα, ως το κατωτέρω σχήμα.

Υπερηφάνεια: Κενοδοξία, Καύχησις, Οίησις, Ανυποταξία, Καταγέλασις, Υποκρισία, Πείσμα
Πλεονεξία ή Φιλαργυρία: Ανελεημοσύνη, Σκληρότης, Κλοπή, Απαγή, Αδικία, Δολιότης, Επιορκία, Σιμωνία, Ιεροσυλία
Ασέλγεια: Πορνεία, Μοιχεία, Κτηνοβασία, Αιμομιξία, Παιδοφθορία, Συγκυλισμός, Αυνανισμός, Αναίδια
Φθόνος: Επιβουλή, Έχθρα, Χαιρεκακία, Φιλονικεία, Καταλαλιά, Απάτη, Προδοσία, Φόνος, Αχαριστία
Γαστριμαργία: Λαιμαργία, Ασωτεία, Λαγνεία,
Θυμός: Βλασφημία, Μνησικακία, Μίσος, Κατάρα, Ύβρις, Διαπληκτισμός
Ακηδία: Μικροψυχία, Θηλυπρέπεια, Απόγνωσις, Απιστία, Έλλειψις καλών Έργων».

Τούτα τα τρομερά, τα οποία εκόλασαν την Βασιλεία των Ρωμαίων, απεκαλύπτοντο σταδιακώς κάθε φορά που οι Επίσκοποι Οικονόμοι Ελεγκταί της Αγίας Τρόικας επισκέπτοντο το Αυτοκρατορικόν Θησαυροφυλάκιον του Ιερού Παλατίου δια να εξετάσουν την πρόοδον της Αυτοκρατορίας.

Το Ιερόν Μνημόνιον προέβλεπε ότι κάθε παραβάτης όχι απλώς των επτά Αμαρτημάτων, αλλά και των Παραγώγων τους, πέραν των θρησκευτικών κυρώσεων (αφορισμός) και των διοικητικών (ρινότμηση, λιθοβολισμός, κ.α.) θα αντιμετώπιζε και την επιβολή οικονομικών.

Φερ' ειπείν, ο αμαρτωλός που θα υπέπιπτε εις το παράγωγον του Θυμού, Διαπληκτισμόν, θα τιμωρείτο με την καταβολη ενός (α') υπέρπυρου υπέρ του Αυτοκρατορικού Ταμείου.

Αντιστοίχως, ο περιπέσας εις το παράγωγον του Φθόνου, Αχαριστία, θα μετέγγραφε το ήμισυ της περιουσίας του υπέρ της οικείας Μητροπόλεως, εις την οποία εξετάζοντο ιδιωτικοποιήσεις Ιερών Λειψάνων.

Για τους δε περιπεπτοκώτας εις το παράγωγο της Ασέλγειας, Αυνανισμόν εθεσπίσθη ένα μέγα, κατά τους ιστορικούς, μέτρον, αυτό του Φόρου Προστεθιμένης Αμαρτίας, τον οποίο εισέπρατταν οι Κομερκιάριοι υπό κάθε αμαρτωλό.

Τούτος ο φόρος, που συγκλόνισε την Αυτοκρατορία, σώζεται μέχρι και τις ημέρες μας, απευθυνόμενος περίπου εις την ίδια υπομάδα Αμαρτωλών.

Οι Λαϊκοί εξέρχονται εκ του Ναού

2010-08-11T20:03:00.002+02:00

Τω καιρώ εκείνω εν Εξαρχείοις η περγαμηνή "Το Άγιον Βήμα" έφερε τον περιπαικτικόν τίτλο "Οι Λαϊκοί εξέρχονται εκ του Ναού". Ο παραλληλισμός με την α' ενέργεια της Ακολουθίας της Καθιερώσεως δεν ήτο διόλου τυχαίος. Οι "Λαϊκοί", δηλαδή οι παλαιοί Βένετοι του Ιπποδρόμου, πρωτοστατούντος του Αντώνιου του Πολιορκητού του Ερημίτου, καταγομένου εκ θέματος Ελλάδος πλησίον δε Μεθώνης τε και Πύλου, κατηγορούσαν εις Παρλαμάν το γκουβέρνο του Αγίου ΠΑΣΟΚ και δη τον ίδιον τον Αυτοκράτορα, Γεώργιο τον Β' τον ΓΑΠ ως " Άνακταν του Ιερού Μνημονίου".

Το Ιερόν Μνημόνιον, συνηφθέν μεταξύ της Αυτοκρατορίας και της Αγίας Τρόικας (Σταυροφορική Ένωσις, Παπικό Ταμείο, Χριστιανική Τράπεζα) προέβλεπε την χρηματοδότησιν της βασιλείας των Ρωμαίων επί πιστώσει υπό Φράγκων, Τευτόνων, Κελτών, Ιταλών, Πετσενέγκων, Ενετών, Γενουατών, Καταλανών, Αραγονέζων και άλλων, έναντι της λήψεως σκληρών μέτρων. Τέτοια ήσαν η ιδιωτικοποίησις Ιερών Λειψάνων, η πώλησις και επαναμίθωσις (sale & lease back) Ιερών Ναών, Μετοχίων και Καθισμάτων, η αποδοχή του Filioque και των Πρωτείων της Ρώμης, η Λύσις Αφορισμών, η Συγχώρησις Αμαρτημάτων και άλλα τέτοια δαιμονικά πράγματα.

«Ελέησον ημάς ο Θεός... Έτι δεόμεθα υπέρ ελέους, ζωής ειρήνης, ηγείας σωτηρίας, επισκέψεως, συγχωρήσεως και αφέσεως των αμαρτιών των δούλων του Θεού, των Κτιτόρων του Αγίου Οίκου των Παπανδρέου και υπέρ του συγχωρηθήναι αυτοίς παν πλημμέλημα εκούσιον τε, και ακούσιον» δήλωσε ο Αυτοκράτωρ προσφάτως εις ξυνέντευξίν του σε Φραγκική περγαμηνή, αιτούμενος, ουσιαστικώς, το έλεος των χριστιανικών αγορών, οι οποίες στοιχημάτιζαν υπέρ της πτώσεως της αξίας του Υπέρπυρου, λόγω της Βυζαντινής Κρίσεως.

Οι Λαϊκοί, οπαδοί του δόγματος "Πυρ και Τσεκούριον", γεγραμμένου υπό του αειμνήστου Δούκα της Ηπείρου Ευαγγέλου του Σκληρού, καίτοι παρέδωσαν την Αυτοκρατορίαν εις αθλιοτάτην κατάστασιν, λόγω της άλογης διακυβερνήσεως του τέως αυτοκράτορος, Κωνσταντίνου του Δαμαλού, εποιούσαν την νήσσαν δια τα ατοπήματά τους.

Ο Αντώνιος ο Πολιορκητής εδιόρισε την εκ Διδυμοτείχου ορμωμένη, Οσία Τζότζολα την Παλαιολογίνα εις την θέσιν της επί της Γης β' αντιπροσώπου του Ακτίστου και του Ημιυπαιθρίου. Η Τζότζολα, η οποία ήτο πεπειραμένη νομομαθής και είχε γνωρίσει τον Αντώνιο κατά τη διάρκεια του Μακεδονικού Πολέμου, πρωτοστάτησε εις τας κατηγορίας κατά του νέου Αυτοκράτορος του Γκουβέρνου του Αγίου ΠΑΣΟΚ, καταγγέλοντας το Ιερόν Μνημόνιον, καθώς και την πρόσληψιν Φράγκων και συγκεκριμένα, του Καταλανού Αλμογάβαρου Ιωσήφ Αντωνίου Κρομμυδάτου του Ναυτικού, του Γενοβέζου Οικονόμου, Θωμά του Σκίωπος, του Φράγκου Επισκόπου, Ιωσήφ του Στιγκλιτσίου και άλλων Σταυροφόρων. «Γιατί όχι Ρωμαίους; Και πόσον κοστίζουσιν οι απ'ευθείας αυτές αναθέσεις; Περιμένωμεν απάντησιν!» δήλωσε εις τους ξυντάκτας των περγαμηνών.

Η θαραλλέα Τζότζολα, δοξασθείσα υπό το πλήθος των Λαϊκών εν Ιπποδρόμω εν Εξαρχείοις, επιστρέφοντας εις Διδυμότειχον, εφονεύθη εν τη Via Egnatia, εις το ύψος της Κομοτηνής υπό ζηλωτάς του Αγίου ΠΑΣΟΚ, προσκειμένους εις τον Γεώργιον τον Πεταλωτήν τον Μονομάχον, νικηφόρου πελταστού στην Μάχη της Λίμνης Βισθωνίδας. Η μνήμη της, ωστόσο, δοξάζεται εις τον Ιππόδρομον και τας Στοάς των Λαϊκών πάσα 11η του Αυγούστου.

Γράμμα προς τον κ. Παπακωνσταντίνου

2010-08-10T12:27:00.001+03:00

Του Paul Krugman, Το Βήμα

Τα φώτα σβήνουν στην Αμερική- κυριολεκτικά. Το Κολοράντο Σπρινγκς βρίσκεται στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων λόγω της απεγνωσμένης προσπάθειάς του να κάνει οικονομία σβήνοντας το ένα τρίτο των δημόσιων φώτων, ενώ παρόμοιες ενέργειες είτε σημειώνονται είτε βρίσκονται υπό συζήτηση σε όλες τις Ηνωμένες Πολιτείες, από τη Φιλαδέλφεια ως το Φρέσνο της Καλιφόρνιας.

Muere el intelectual canario Juan Marichal

2010-08-09T12:24:00.000+03:00

Juan Marichal, el hombre que redescubrió desde el exilio la obra de Manuel Azaña y trabajó por la reivindicación histórica de Juan Negrín, su paisano canario, falleció esta madrugada en Cuernavaca, México, según ha comunicado su hijo, el profesor Carlos Marichal, con quien vivía allí desde hace siete años.

Juan Cruz@El Pais

Fondum Monetarium Internationalis

2010-08-02T22:17:00.006+03:00

Τω καιρώ εκείνω εν Εξαρχείοις η αρχαία ρήση «θάλαττα, θάλαττα!» εγένετο «τάλαντα, τάλαντα!». Ουχί διότι αφίχθησαν εν βασιλεούση κακόφωνοι βάρβαροι, αλλά διότι στο imperium όλοι ξέμειναν από ρευστό.

Το αρχαίον θερινόν έθιμο της επισκέψεως εις Μύκονον, Θήραν, Ύδραν, Κρήτην τε και Χαλκιδικήν (όπου και η Αθηναϊκή αποικία της Τορώνης, πλαισιωμένη υπό του θυσιαστηρίου αυτής, Τριστινίκας) εγκατελείφθη υπό τους λαούς της Αυτοκρατορίας.

Εις τα Θέματα Ελλάδος, Κρήτης, Θεσσαλονίκης οι λαοί της Αυτοκρατορίας μετέβαιναν εις τα χωρία των προγόνων αυτών ή και των εξαδέλφων τε και συγγενών τους δια να αποφύγουν τα περιττά έξοδα.

Χαρακτηριστικόν δε εστί, ότι κατά την αρχαίαν περγαμηνήν "Το Βήμα", οι ξενοδόχοι, οι πανδοχείς τε και οι κάπηλοι εμέμφοντο την αυτήν τάσιν των κατοίκων της Αυτοκρατορίας, κατηγορώντας αυτούς περί αποχής των από την ανόρθωσιν της οικονομίας.

Χαλεπόν δε ήτο το αποτέλεσμα εις τας αφίξεις των βαρβάρων εις τας νήσους και τα θέρετρα της Αυτοκρατορίας. Οι Τεύτονες, λόγω και της διεθνούς οικονομικής υφέσεως, η οποία οφείλετο εις την μαζικήν κερδοσκοπίαν των διεθνών σταυροφορικών χριστιανοοικονομικών κέντρων, εμείωσαν τας επισκέψεις αυτών εν Ρωμανία. Τα ίδια εσυνέβησαν και με τους Φράγκους, τους Κέλτας, τους Ίβηρες και τους Γενοβέζους, οι οποίοι απεστράφησαν τα θέρετρα της Αυτοκρατορίας και μετέβησαν, επίσης, εις τα χωρία των προγόνων τους.

Τα πράγματα κατέστησαν σοβαρά. Ο νέος αυτοκράτωρ των Ρωμαίων, Γεώργιος ο Β' ο Καλτσάς (εκ του "όλοι εις τας κάλτσας") προσέλαβεν Φράγκον, Ιταλόν σταυροφόρον, ίνα ούτος καταστεί συμβουλάτωρ της Αυτοκρατορικής Κυβερνήσεως: Τον Γέροντα και αποκληθέντα "πατέρα" του Ευρώ, Θομάζον Πάδοαν Σκιόπαν, ο οποίος ανέλαβε χρέη λοβίσταν εις Φραγκίαν, με αποστολήν την σωτηρία της Ρωμανίας υπό των κερδοσκοπων.

Παραλλήλως, οι Φράγκοι ιππότες και καρδινάλιοι του Fondum Monetarium Internationalis, μίας ιεράς ξυμμαχίας, αφιερωμένης εις την Θεοτόκον, μετέβησαν εις την Αυτοκρατορικήν πρωτεύουσαν δια να ελέγξουν τας ιεράς βίβλους του Θησαυροφυλακίου της Ρωμανίας.

Εις δημοσίαν ξυνέντευξιν, την οποία παρηκολούθησαν δεκάδες συντάκται ημερησίων τε και οικονομικών περγαμηνών, απεφασίσθη, όπως η Αυτοκρατορία λάβη την δευτέραν δόσιν του Αγίου Δανείου της Οσίας Τρόίκας, ίνα πληρώσει η πατρίς τους Αυτοκρατορικούς Υπαλλήλους τε και την λεγομένη Βοβολιάδαν, ήτοι, τα λεγόμενα, Μεγάλα Έργα, τα οποία αφιερώνοντο εις την Αγίαν Αικατερίνην του Σινά, προστάτιδα των Μηχανικών.

Παραλλήλως, το Σώμα Διώξεως Ιερού Εγκλήματος εκατέσχεσε δεκάδας εξοχικάς κατοικίας εις Θήραν τε και Μύκονον, λόγω της αρνήσεως των ιδιοκτητών αυτών να καταβάλουν τους προβλεπομένους φόρους εις τους κομμερκιάριους του Imperium.

«Μολών λαβε» λέγεται ότι είπε εις τους ελεγκτάς του Οσίου Καπελλέρη του Μονομάχου διακεκριμένος επιχειρηματίας, ο οποίος και όφειλε μυριάδες υπέρπυρων εις το γραικόφωνον σώμα και ηρνείτο να αποπληρώσει την φορολογίαν του εις την οικεία ΔΟΥ (Δημόσιες και Όσιες Υπηρεσίες).

Την ώρα που σύσσωμο το Imperium εβρίσκετο εις τέλμαν, συνένη θαύμα εκ του ουρανού. Οι Οθωμανοί Τούρκοι του Σουλτάνου Ανατολής και Δύσης RTE (κατά το JFK) απεφάσισαν - έπειτα από έτη εκατό- τα θυρανοίξια της Ιεράς Μονής Παναγίας Σουμελάς εις το Όρον Μελά του Ευξείνου Πόντου.

Η συνέχεια έμελλε να τελεστεί υπό του υποψηφίου Δούκα Κεντρικής Μακεδονίας, Παναγιώτου Ψωμιάδου του Αοιδού.

Ψέματα και Αλήθειες

2010-07-31T23:04:00.035+03:00

Σύμφωνα με τον υπουργό Υποδομών, κ. Δημ. Ρέππα, οι τελευταίες άδειες για φορτηγά δημόσιας χρήσης δόθηκαν το 1971.

Αυτό, όμως, που δεν λέει ο υπουργός, αλλά και κανένας άλλος είναι τι ακόμη είχε νομοθετήσει η Χούντα.

Το Νομοθετικό Διάταγμα 1060/1971 προέβλεπε το άνοιγμα του επαγγέλματος μία πενταετία αργότερα, δηλαδή το 1976.

Ο κλάδος δεν άνοιξε ποτέ, καθώς οι δημοκρατικά εκλεγμένες κυβερνήσεις προτίμησαν να πετάξουν το μπαλάκι στον επόμενο. Και είναι βέβαιο ότι εάν δεν είχε έρθει το ΔΝΤ, δεν θα ετίθετο καν ζήτημα κλειστών επαγγελμάτων.

Έχει ενδιαφέρον όμως να δούμε τι άλλο εκτυλίχθηκε παλαιότερα με τις άδειες των ΦΔΧ και με το μεταφορικό κεφάλαιο εν γένει, μέσα από το αρχείο του Βήματος.

«Οι Αμερικανοί δια τους Αυτοκινητιστάς» (31.ΙΙΙ.1950)

Οι Αμερικανοί έπαιξαν σημαίνοντα ρόλο στην διαμόρφωση των μεταπολεμικών μας μεταφορών, καθώς ενθάρρυναν τις κυβερνήσεις να επενδύσουν στον αυτοκινητισμό, με το επιχείρημα ότι το αμάξι και το φορτηγό δημιουργούν αγορές (γκαράζ, βενζινάδικα, συνεργεία κτλ). Έτσι, ξηλώθηκε το τραμ και ο τότε προαστιακός σιδηρόδρομος για την «αναθέρμανση» της οικονομίας. Αντίθετα, σώθηκε το εθνικό σιδηροδρομικό δίκτυο, διότι οι Αμερικανοί επεδίωκαν (και πέτυχαν) να πουλήσουν τις παλιές τους αμαξοστοιχίες στην Ελλάδα!

«Πως θα λειτουργήσουν οι Συνεταιρισμοί των Αυτοκινητιστών» (1.Ι.1946)

Το σχέδιο νόμου είναι του 1946. Το πνεύμα του δεν είναι καθόλου μακριά από αυτό που έπρεπε να είχε γίνει εδώ και δεκαετίες, και έχει συνάφεια με αυτό που ζητάει σήμερα το ΔΝΤ!

Η Διάλυση της ΥΕΚΑ, δηλαδή της κρατικής μεταφορικής εταιρείας που δημιουργήθηκε για την ανασυγκρότηση της διαλυμένης χώρας (4.V.1950)

Και τότε άρχισε να βγαίνει χρήμα...

Ο Στρατάρχης Παπάγος ετοιμάζεται να κατέλθει στις εκλογές. Η ανάγκη για ψήφους παγώνει την εφαρμογή των κοινών ταμείων των φορτηγών (19.VIII.1951)

Βέβαια λίγο καιρό πριν έλεγαν άλλα με αρκετή, όμως, δόση αλήθειας (21.Ι.1950)

Είναι ευρέως γνωστό και το παραδέχονται ανοιχτά και οι σημερινοί ιδιοκτήτες φορτηγών, οι οποίοι είναι τα θύματα αυτής της ιστορίας, ότι οι άδειες μετά την απελευθέρωση δόθηκαν σε «μπουμπούκια».

Η παλιά καλή ΕΡΕ αποτελειώνει τον σιδηρόδρομο για το καλό της «ανάπτυξης» (9.IX.1954)

Αφου ως γνωστόν το τραμ επιβάρυνε τον προύπολογισμό, ενώ η ετήσια επιδότηση του ΟΑΣΘ καθόλου! Αμ' πως!

Φτάνει η βοήθεια της ΟΥΝΡΑ στην Ελλάδα και τα οχήματα πρέπει να μοιραστούν σε όσους έχασαν τα δικά τους στον πόλεμο. Οι αυτοκινητιστές ...απεργούν και η Αριστερά, όπως πάντοτε, το βιολί της! (5.Ι.1946)

Ξανά απεργία για φορολογία και λογιστικά βιβλία. Οι Αμερικανοί ανησυχούν και ζητούν λύση (22.XI.1950)

Σαν να γράφτηκε χθες. Τα υπουργεία δεν επικοινωνούν μεταξύ τους, τα φορολογικά έσοδα είναι χαμηλότερα από τα αναμενόμενα, οι οδηγοί δεν θέλουν να έχουν βιβλία εσόδων - εξόδων και η Αμερική (όπου εδρεύει και το ΔΝΤ) ανησυχεί και ζητά λύση!

Κάθε ομοιότης με την πραγματικότητα δεν αποτελεί ευθύνη του υπογράφοντος (30.XII.1945)

Υπουργέ, ποτέ δεν τάζεις άδεια σε οδηγό και δεν την δίνεις! (8.Ι.1950)

Και ο Μακεδονομάχος Γεώργιος Μόδης τα παίρνει στο κρανιό με τα ρουσφέτια των αδειών και ζητά εξεταστική (22.ΙΙΙ.1955)

Τα σκάνδαλα των υπουργών Στράτου και Χατζηπάνου αφορούσαν την παραχώρηση αδειών φορτηγών και αυτοκινήτων δημοσίας χρήσης, η οποία έγινε παράνομα, με ρουσφετολογικές διαδικασίες και κερδισμένους ψηφοφόρους, κομματανθρώπους και πρώην ταγματασφαλίτες.

Και φυσικά δεν έλλειψε η αλεπού από το παζάρι (12.ΙΧ.1948)

Η μοιρασιά των αυτοκινήτων που ήταν λεία πολέμου έγινε προς όφελος των ταγματασφαλιτών και των μεταπρατών του συστήματος, οι οποίοι έκαναν κομπίνες για να γδάρουν τους ιδιοκτήτες φορτηγών που τα είχαν χάσει στον πόλεμο.

Πολλές συμπτώσεις (δίχως ημερομηνία)

Και τότε κυβέρνηση Παπανδρέου - Βενιζέλου είχαμε!

Ο εμφύλιος τελειώνει, το μέτωπο του Γράμμου πέφτει, ο Δημοκρατικός Στρατός συνθλίβεται, οι Αμερικανοί κατακτούν τη χώρα και οι αυτοκινητιστές φυσικά σπάνε την απεργία τους! (17.ΧΙΙΙ.1949)

...

Ο Μόδης τελειώνει τον Στράτο για τα ρουσφέτια με τις άδειες (2.ΙV.1955)

Είπαμε να κάνει o υπουργός ένα δώρο στον εαυτό του, αλλά όχι και 5 εκατομμύρια.. Και ο αθεόφοβος έβαλε τους ευεργετηθέντες να διαμαρτυρηθούν μέσω του τύπου (29.Ι.1955)

Και μετά μπήκαν στα οχήματα και πήγαν στα χωριά για να «σιγουρέψουν» τη νίκη της ΕΡΕ

Το πρώτο μεταπολεμικό ειδικό δικαστήριο στήνεται. Το σκάνδαλο των αδειών και του ΟΛΠ παραλύουν την «Παράταξη» (π.Κ.) και Λαϊκοι καθαιρούν τον Τσαλδάρη (4.ΧΙ.1950)

Τελικά αυτοί οι δεξιοί δεν είχαν τον θεό τους από τότε

Δεξιοί, συνδικαλιστές, νονοί και μαφιόζοι.. όλοι για τις άδειες!

Ο χρυσούς αιών του ρουσφετιού και των αδειών (2.ΧΙ.1950)

Ήταν το «Βατοπαίδι» της εποχής..

Απάτες και ρουσφέτια και μάλιστα με άδειες προσωρινές! (5.VIII.1954)

Όλα τα καλά παιδιά. Το ΥΒΕ και ο πρόεδρος της Ενώσεως Τραυματιών (φαντάζεστε που τραυματίστηκε)

Οργάνωσις Εθνικοφρόνων Αυτοκινητιστών έκανε κομπίνα με αξιωματικούς και έτρωγαν τα λεφτά του Στρατού (9.ΙΧ.1954)

Οι εθνικόφρονες αυτοκινητιστές που λέγαμε... Πρώιμο ΣΔΙΤ!

Να μην ανοίξει το επάγγελμα, ζητούν οι αυτοκινητισταί (27.ΙV.1951)

Και φυσικά το επάγγελμα δεν άνοιξε, διότι «επιχειρήσεις κεφαλαιοκρατικαί αυτοκινητιστών» δεν υπάρχουν!

Η πρώτη μοιρασιά των οχημάτων της ΟΥΝΡΑ (5.V.1946)

Και τότε είχε προκληθεί «θόρυβος»

Και τα πρώτα κολπάκια με τους μαϊμού μετανάστες οδηγούς (11.X.1959)

Μην σας πιάνει πονοψυχία. Είναι η πρώτη φουρνιά μπουμπουκιών που πούλησαν τις άδειες σε ανυποψίαστους και πήγαν στο εξωτερικό, όπου έλαβαν νέες δωρεάν. Ήταν τότε που άρχισε το πάρτι!

Όπως καταλάβατε, η Ελλάς πέπρωται να ζήσει, και θα ζήσει!

Τουλάχιστον όσο υπάρχουν μαντράδες!

Των media των εννιάμερο

2010-07-29T23:50:00.004+03:00

Το βασικό πρόβλημα των ελληνικών ΜΜΕ είναι ότι σχεδόν όλοι παραπλανήθηκαν από μία εσφαλμένη άποψη, σύμφωνα με την οποία, η πλειονότητα των κατοίκων αυτής της κακόμοιρης χώρας είναι ανόητοι.

Πάνω σε αυτό το "μοντέλο" συγκροτήθηκαν αντιλήψεις, επιχειρησιακά σχέδια, μακροοικονομικοί στόχοι, αλλά και "ονοματα".

Συχνά, οι πρόσκαιρες επιτυχίες εκπομπών, περιοδικών, σκανδαλοθηρικών εφημερίδων, αλλά και ιστοσελίδων τροφοδοτούσαν αυτήν την "σχολή σκέψης" με αισιοδοξία.

Έτσι, φτάσαμε στο σήμερα. Με όλες τις εφημερίδες, τα περιοδικά, τα ραδιόφωνα και τα κανάλια να είναι υπερχρεωμένα.

Οι συνολικές υποχρεώσεις των εισηγμένων επιχειρήσεων των ΜΜΕ ξεπερνούσαν προ μηνών το 1,2 δισ. ευρώ.

Τα δε "ειδησεογραφικά" σαιτ, ακολουθώντας το παλιό καλό μοντέλο, χρησιμοποιούνται για την εκτέλεση "λογαριασμών".

Παρόλ'αυτά, η διαχρονικά αποτυχημένη - από οικονομικής, τουλάχιστον, πλευράς- αντίληψη εξακολουθεί να κυριαρχεί: Θέαμα με επίκεντρο έναν ηλίθιο και στόχο έναν διανοητικά καθυστερημένο.

Δυστυχώς, όμως, για όλους εκείνους που επένδυσαν στην υποτιθέμενη βλακεία του ελληνικού κοινού, οι εξελίξεις έρχονται να τους διαψεύσουν.

Την ώρα που τα "παραδοσιακά" ΜΜΕ παλεύουν να μην χρεοκοπήσουν, ακολουθώντας αποδεδειγμένα αποτυχημένες συνταγές προσέλκυσης του κοινού, στο διαδίκτυο τα πράγματα μπαίνουν στη θέση τους.

Ο χαζός είναι χαζός, ο ξύπνιος είναι ξύπνιος, ο αξιοπρεπής είναι αξιοπρεπής και η "μάζα" λάμπει δια της απουσίας της (προφανώς, περιμένωντας τον διάδοχο του Τρωκτικού).

Το στοίχημα παραμένει εκκρεμές.

Είναι στο χέρι μας.

Το δικό μας Ολοκαύτωμα

2010-07-26T17:14:00.000+03:00

Του Γ. Κιούση από την Ελευθεροτυπία

Νέα στοιχεία έρχονται στο φως από τον ομαδικό τάφο Ποντίων σε χωριό της Σαμψούντας της περιόδου 1916-1922, που ήρθε στο φως πριν από δύο χρόνια. Εκπρόσωποι των Ποντίων εκφράζουν την έντονη δυσφορία τους για την παθητική ελληνική πολιτική σε ό,τι αφορά το ποντιακό ζήτημα και τη διεθνή αναγνώριση της Γενοκτονίας στον Πόντο.

Αναδιάρθρωση του χρέους!

2010-07-17T00:12:00.005+03:00

Επειδή το δημοσίευμα για την ανάκληση της μείωσης της κρατικής χρηματοδότησης των κομμάτων προκάλεσε αρκετές συζητήσεις, αλλά και την ίδια την παρέμβαση του υπουργείου Οικονομικών, οφείλω να διευκρινίσω κάποια πράγματα.

Σύμφωνα με το Υπουργείο, τα κόμματα συμφώνησαν να «σπάσουν» την απόδοση της υπέρβασης των οφειλών σε τέσσερις ετήσιες δόσεις. Αν και το ζήτημα δεν είναι εάν μπορούμε να κάνουμε κι εμείς το ίδιο με τον ΦΠΑ ή τους φόρους μας, ωστόσο εξακολουθεί να τίθεται μία «ασήμαντη» λεπτομέρεια.

Το 2010 - πλήν απίθανων εξελίξεων- το δημόσιο ταμείο θα εισπράξει πολλά περισσότερα σε σύγκριση με το 2009. Μόνο η αύξηση του ΦΠΑ, η έκτακτη εισφορά, η άνοδος των ειδικών φόρων και ο φόρος μεγάλης ακίνητης περιουσίας θα αποφέρουν εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ στα έσοδα του δημοσίου.

Σύμφωνα με τον ισχύοντα νόμο για την χρηματοδότηση των κομμάτων, τα κόμματα της Βουλής και της Ευρωβουλής λαμβάνουν το 0,1% των εσόδων του προϋπολογισμού του κράτους.

Ως εκ τούτου, το πιθανότερο είναι ότι όταν κλείσει το ταμείο του 2010, τα κόμματα να δικαιούνται αρκετά παραπάνω χρήματα, και άρα να κάνουν μερικό ή ολικό συμψηφισμό των χρεών τους προς το δημόσιο. Τα ίδια αναμένονται, πλην απροόπτου, και για την επόμενη διετία.

Στην ουσία, η βεβαιότητα των αυξημένων εσόδων ώθησε τα κόμματα να φτιάξουν έναν άτυπο «μηχανισμό στήριξης» για την αποπληρωμή των υποχρεώσεών τους σε κράτος και τράπεζες , με χαμηλού κινδύνου αναδιάρθρωση των χρεών τους!

Μία ακόμη ελληνικού τύπου win - win κατάσταση!

Επίσης, όσοι γνωρίζουν ελληνικά, καταλαβαίνουν ότι το επίμαχο κείμενο δεν μιλά για αύξηση της χρηματοδότησης - όπως εσφαλμένα αντελήφθησαν αρκετοί - αλλά, πρακτικά, για μερική ανάκληση της μείωσης της χρηματοδότησης.

Απλά μαθηματικά: Τα 58 έγιναν 52, και στη συνέχεια, 37 για να καταλήξουν 48!

ΥΓ. Μακάρι να έδειχναν την ίδια σπουδή, μαεστρία και οξύνοια και για τα χρεή της χώρας.

The Prophecy

2010-07-04T16:18:00.003+03:00

«Πολλοί είχαμε ιδεολογικές και πολιτικές διαφορές με τους κ. Μάνο και Ανδριανόπουλο» παραδέχθηκε την Τετάρτη ο απερχόμενος κυβερνητικός εκπρόσωπος Χρήστος Πρωτόπαπας, τονίζοντας ωστόσο ότι «αυτές ανήκουν στο παρελθόν».

«Τώρα κοιτάμε μπροστά και δουλεύουμε το όραμά μας για την κοινωνία» προσέθεσε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, σχολιάζοντας την ανακοίνωση συνεργασίας των Ανδρέα Ανδριανόπουλου και Στέφανου Μάνου με το ΠΑΣΟΚ στις εκλογές της 7ης Μαρτίου.

«Η συμμετοχική διαδικασία που ξεκινήσαμε -και το μοντέλο της οποίας επικροτήθηκε την περασμένη Κυριακή- αποτελεί ένα άνοιγμα σε όλες τις δυνάμεις που θέλουν να συνεργαστούν μαζί μας για τις μεταρρυθμίσεις που απαιτούνται» σημείωσε ο κ. Πρωτόπαπας.

«Ανοίγουμε και δημιουργούμε ένα ρεύμα πλειοψηφίας, που ρίχνει τα διαχωριστικά τείχη και εγγυάται την ασφάλεια και την ευημερία του πολίτη. Κατανοώ ότι ορισμένοι έχουν δυσκολίες στο να αποδεχθούν τη νέα πραγματικότητα, αυτές οι αλλαγές όμως δημιουργούν τη δύναμη που χρειάζονται οι μεταρρυθμίσεις που θα προωθήσουμε» συμπλήρωσε.

Απαντώντας σε άλλη ερώτηση, ο κ. Πρωτόπαπας παρατήρησε πως, αν επικρατούσε η λογική της απόλυτης συνέπειας με το παρελθόν, ούτε η ΝΔ θαπρεπε να συνεργαστεί με τον Στέλιο Παπαθεμελή.

La lista de Franco para el Holocausto

2010-06-20T14:53:00.000+03:00

El régimen franquista ordenó en 1941 a los gobernadores civiles elaborar una lista de los judíos que vivían en España. El censo, que incluía los nombres, datos laborales, ideológicos y personales de 6.000 judíos, fue, presumiblemente, entregado a Himmler. Los nazis lo manejaron en sus planes para la solución final. Cuando la caída de Hitler era ya un hecho, las autoridades franquistas intentaron borrar todos los indicios de su colaboración en el Holocausto. EL PAÍS ha reconstruido esta historia y muestra el documento que prueba la orden antisemita de Franco

Η επανάληψη σαν τραγωδία

2010-06-01T10:42:00.000+03:00

Tου Πασχου Μανδραβελη / pmandravelis@kathimerini.gr

«Κοιτούσα τη θάλασσα και τα πολεμικά που μας περικύκλωναν, τον εχθρό. Είχαν αράξει στα ήρεμα νερά του λιμανιού κι ετοιμάζονταν να μας πολεμήσουν. Τρία (βρετανικά) θωρηκτά και το τεράστιο καταδρομικό Ajax... Θαύμαζα το Ajax και δεν διανοήθηκα τότε ότι μια μέρα θα το συναντούσα κι ότι θα έφτανε εδώ, στη δική μας θάλασσα, να πολεμήσει εναντίον μας... Είδα πως οι δυο νεαροί Αγγλοι ναύτες, εχθροί μέχρι πριν από μια στιγμή, πρόσεχαν το περπάτημά τους να μην πατήσουν κανένα χέρι ή πόδι των ανθρώπων που ήταν ξαπλωμένοι στο κατάστρωμα...» (Σμουέλ Γιανάι, μέλος της Παλγιάμ συνοδός εβραίων μεταναστών στην Παλαιστίνη μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.)

"Όλα τελείωσαν"

2010-05-30T20:48:00.003+03:00

(Άτιτλο, Αγνώστου Θεσσαλονικέως. Αθήναι, 30.V.2010)

Η φράση κυκλοφορεί και ακούγεται παντού. Στις πιάτσες, στις παρέες, στα μαγαζιά και στα γραφεία: "Όλα τελείωσαν".

Είναι σαφές ότι το σύστημα κλυδωνίζεται. Γι' αυτό και γίνεται πιο σκληρό, απότομο και βίαιο. Εξ ου και η οικονομική δικτατορία που επιβλήθηκε νύχτα και απειλεί να διαλύσει δικαίους και αδίκους.

Αυτές οι αναταράξεις, που σηματοδοτούν κι επίσημα το τέλος εποχής, ρίχνουν τις μάσκες και αφήνουν τη σαπίλα να αναδυθεί.

Όσο θα περνούν οι ημέρες τόσο το σύστημα θα ρίχνει τα παλιά καλά πουλέν του στον Καιάδα, σαν καράβι που πετάει σαβούρα στη θάλασσα, προκειμένου να καθυστερήσει τη βύθισή του.

Νομοτελειακά, οι ημέρες του Εκσυγχρονισμού και της άφρονης Νέας Διακυβέρνησης θα τεθούν στο εκτελεστικό απόσμασμα.

Το βασικό όμως ερώτημα είναι το εξής: Ποιοί θα είναι οι εκτελεστές; Τα ίδια πρόσωπα που ήταν στον χορό όλα αυτά τα χρόνια; Προφανώς, ναι. Θα αλλάξει κάτι; Άγνωστο.

Και εν τέλει, ποιο είναι το μείζον; Το "Νέο Γουδί" ή το Ασφαλιστικό, η Οικονομία, τα Εργασιακά και η ζωή μας;

Εάν πάνε φυλακή δύο - τρεις "έκπτωτοι άγγελοι" του Δικομματισμού, θα γίνει η ζωή μας καλύτερη; Θα πάρουμε σύνταξη στην ώρα μας; Θα κολληθούν όλα τα ένσημα; Θα έρθουν επενδύσεις; Θα επεκταθεί το μετρό; Θα γίνουν καλύτερα σχολεία και πανεπιστήμια; Θα σταματήσουν να φεύγουν τα παιδιά έξω;

Έφτασε η ώρα να κάνουμε τις επιλογές μας.

ΥΓ. GAZ1

Lasciate ogni speranza, voi ch'entrate

2010-05-28T22:45:00.002+03:00

Αν θες να μάθεις το μέλλον, ψάξε στο παρελθόν

2010-05-12T00:25:00.004+03:00

Βρήκα χαντακωμένο στον εξωτερικό σκληρό ένα μεγάλο αφιέρωμα που είχα γράψει το 2002 - 3 για λογαριασμό της "Ιστορίας του 20ου αιώνα" που δημοσίευαν τότε "Τα Νέα". Αν θυμάμαι καλά, δημοσιεύθηκε αυτούσιο. Για τυχόν ομοιότητες με πρόσωπα και καταστάσεις, ο υπογράφων δεν φέρει ευθύνη.

«Το 1989 οι πολίτες της Αργεντινής εξέλεξαν τον Κάρλος Μενέμ στην Προεδρία της χώρας. Ο Μενέμ διόρισε τον φιλελεύθερο Καβάγιο στο Υπουργείο των Οικονομικών και δρομολογήθηκε ο εκσυγχρονισμός της χώρας. Το πέσο συνδέθηκε με το δολάριο, δημιουργήθηκε η Μερκοσουρ, ήρθησαν οι δασμοί για τα εκτός της ζώνης της Μερκοσούρ προιόντα. Η Αργεντινή θεωρήθηκε ο καλύτερος μαθητής της παγκοσμιοποίησης, αφού περιέκοψε τις δημόσιες δαπάνες περισσότερο από κάθε άλλη χώρα της περιοχής».

«Η σκληρή νομισματική πολιτική μείωσε τον πληθωρισμό σε μονοψήφια νούμερα, χωρίς όμως να προλάβει την υπερτίμηση των εθνικών νομισμάτων. Ο χαμηλός πληθωρισμός επέτρεψε στις τράπεζες να ανοιχτούν με πιστώσεις στα μεσοαστικά στρώματα του πληθυσμού, ενώ το ελεύθερο εμπόριο έφερε φτηνότερα και ανταγωνιστικότερα προϊόντα. Το ισοζύγιο πληρωμών γρήγορα έγινε αρνητικό, αλλά αντισταθμιζόταν από τις ξένες επενδύσεις, οι οποίες αυξήθηκαν κατά 500% στη δεκαετία, φτάνοντας τα 40 δις δολάρια τον χρόνο (Αργεντινή, Βραζιλίας, Μεξικό)».

«Τα νέα καταναλωτικά ήθη που εισήχθησαν, μετέτρεψαν τη Λατινική Αμερική σε έναν μανιώδη καταναλωτή. Το 1997 η περιοχή κατανάλωσε 1,3 τρις δολάρια, αγγίζοντας τα αντίστοιχα γερμανικά νούμερα. Όμως, σταδιακά, η υποχώρηση των επενδύσεων και ο καιροσκοπισμός των ξένων κεφαλαίων δημιούργησαν μία πρωτοφανή αστάθεια, ρίχνοντας τους ρυθμούς ανάπτυξης στο 3,8%».

« Στα τέλη της δεκαετίας εμφανίζεται ένα αντίστροφο κοινωνικό φαινόμενο σε όλες τις χώρες της Λατινικής Αμερικής η ως «δια μαγείας εξαφάνιση» των μεσοαστικών στρωμάτων . Οι μισθοί και η αγοραστική δύναμη (και ως εκ τούτου) και η κατανάλωση εμφάνισαν πτωτικές τάσεις. Η ζήτηση στις αγορές περιορίστηκε και οι Λατινοαμερικανοί αρχίσαν να καταναλώνουν ότι κέρδιζαν».

«Με τα εθνικά χρέη να καλπάζουν, πολύ γρήγορα ο κρατικισμός έγινε μία πολυτέλεια του παρελθόντος. Η πολιτική των ιδιωτικοποιήσεων προσέλκυσε το μεγαλύτερο τμήμα των ξένων επενδύσεων και η ιδιωτική πρωτοβουλία πήρε τα ηνία σε κάθε τομέα της οικονομίας. Η ενέργεια, οι υδάτινοι πόροι, οι βασικές υποδομές της χώρας (λιμάνια, σιδηρόδρομοι, ακόμη και τα ταχυδρομεία), όλα πέρασαν σε ξένα χέρια, κάτι αναπόφευκτο, αφού οι ανάγκες για μαζικές επενδύσεις και επιχειρησιακή εμπειρία ήταν μεγάλες».

«Η φιλελευθεροποίηση της νομοθεσίας που αφορούσε τις ξένες επενδύσεις , προετοίμασε το έδαφος για την επέλαση του πολυεθνικού κεφαλαίου. Το κλείσιμο των μικρομεσαίων επιχειρήσεων της Λατινικής Αμερικής δεν άργησε να έρθει. Ελάχιστοι είχαν πρόσβαση στο εξωτερικό εμπόριο και ακόμη πιο λίγοι κατάφεραν να προχωρήσουν στον εκσυγχρονισμό των επιχειρήσεών τους. Ποτέ άλλοτε η ξένη ιδιοκτησία δεν έφτασε σε τόσο υψηλά ποσοστά στην Αργεντινή και το Μεξικό. Μόνο η Βραζιλία –για μια φορά ακόμη- ξέφευγε από τον κανόνα».

«Στα τέλη της δεκαετίας του ενενήντα, μια απλή δημογραφική περιγραφή εύκολα παρομοίαζε τη Λατινική Αμερική ως μία θάλασσα φτώχειας με ελάχιστες νησίδες πλούτου. Η αγοραστική δύναμη συγκεντρώθηκε στις γειτονιές των μεγάλων αστικών κέντρων. Οι 15 μεγαλύτερες μητροπόλεις της περιοχής έφτασαν να αντιπροσωπεύουν το 45% της κατανάλωσης της περιοχής, έχοντας, παράλληλα, συγκεντρώσει και την πλειονότητα των ξένων επενδύσεων. Μόνο το μελαγχολικό Μοντεβιδέο εξαιρέθηκε από αυτόν τον κανόνα».

«Μεγάλο ρόλο στις μεταβολές αυτές των Λατινοαμερικανικών οικονομιών έπαιξαν και οι διεθνείς οργανισμοί που ενεπλάκησαν στη διαδικασία του εκσυγχρονισμού . Η Παγκόσμια Τράπεζα, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, η Αμερικανική Αναπτυξιακή Τράπεζα και ο Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου μπορούν να θεωρηθούν παράγοντες βαρύνουσας σημασίας για την τελευταία δεκαετία του εικοστού αιώνα. Η παρέμβασή τους ήταν πολυεπίπεδη. Είτε επρόκειτο για προβληματικές οικονομίες με μεγάλες ανάγκες δανεισμού , είτε για εκτέλεση και χρηματοδότηση μεγάλων έργων, ήταν σχεδόν υποχρέωση κάθε κράτους της Λατινικής Αμερικής να προσφύγει στις συμβουλές -και τα κονδύλια- των μεγάλων διεθνών οργανισμών».

«Η περίπτωση της Παγκόσμιας Τράπεζας είναι ενδεικτική. Μόνο το 1996 ενέκρινε για τη Λατινική Αμερική 26 δράσεις εκσυγχρονισμού, ύψους 2,4 δις δολαρίων. Το αντίκρισμα όμως ήταν υψηλό. Τα μέτρα που καλούνταν να λάβουν τα κράτη ήταν υποχρεωτικά και έπρεπε να εφαρμοστούν άμεσα. Η μείωση της γραφειοκρατίας, η ιδιωτικοποίηση των προβληματικών επιχειρήσεων του δημοσίου και τα πάγωμα των μισθών ήταν μόνο η αρχή».

«"Οι περισσότερο ενσωματωμένες oικονομίες στη χρηματική παγκοσμιοποίηση αποδεικνύεται ότι είναι και οι περισσότερο χρεωμένες έναντι του εξωτερικού" σημειώνει σε μια μελέτη του για την παγκοσμιοποίηση ο καθηγητής Κώστας Βεργόπουλος. Σύμφωνα με τον τελευταίο η ταχεία αύξηση του εξωτερικού χρέους επιβεβαιώνει ότι οι εφαρμοζόμενες πολιτικές όχι μόνο δεν δίδουν κάποια νέα ώθηση στις λατινοαμερικάνικες οικονομίες , αλλά έχουν οι ίδιες περιέλθει σε αδιέξοδο , ενώ οι αντίστοιχες οικονομίες βρίσκονται σε διαρκή πτώση».

«Πράγματι για το σύνολο των χωρών της περιοχής κατά την περίοδο 1991 –1999 το εξωτερικό χρέος αυξήθηκε κατά 60%, ενώ έφτανε σε ποσοστό 33% του ΑΕΠ στην αρχή της περιόδου . Συγκεκριμένα, το ποσό του εξωτερικού χρέους της Αργεντινής αυξήθηκε κατά 150%, της Χιλής κατά 85% , της Βραζιλίας κατά 75% και του Μεξικού κατά 40%. Στις τρεις μεγάλες λατινοαμερικάνικες οικονομίες –Βραζιλία , Μεξικό , Αργεντινή- το εξωτερικό χρέος υπερέβη το 50% του ΑΕΠ , ενώ στην Χιλή ανήλθε σε 45% του ΑΕΠ.Οι πληρωμές τους εξωτερικόυ χρέους υπερδιπλασιάστηκαν μέσα σε μια δεκαετία αλλά το συνολικό χρέος αντί να μειωθεί , αυξήθηκε .Κι αυτό γιατί ο ρυθμός ανάπτυξης του ΑΕΠ ήταν πολύ χαμηλότερος από τον αντίστοιχο ρυθμό αύξησης των πληρωμών του εξωτερικού χρέους , με πιο ακραίες περιπτώσεις την Αργεντινή και την Βραζιλία. Επιδείνωση του εξωτερικού χρέους προκάλεσαν επίσης και οι κατά καιρούς φιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις των επιμέρους κρατών με σκοπό την εξυγίανση των εθνικών νομισμάτων τους».

« Δεν ήταν λίγες οι φορές που οι βιομηχανικές χώρες της Δύσης υπέταξαν τη διεθνή οικονομία στα δικά τους οικονομικά και πολιτικά συμφέροντα . Η εισβολή τους στις αναπτυσσόμενες περιοχές της Λατινικής Αμερικής, σύνέθλιψε τις μικρές τοπικές οικονομίες που αδυνατούσαν να ανταγωνιστούν τα πολυεθνικά κεφάλαια. Η αγορά έγινε χαοτική».

«Ο καθηγητής Λουίς Καμάργκο του Πανεπιστημίου του Σαντιάγκο της Χιλής εντοπίζει τις επιπτώσεις της ξένης επέλασης :

Κοινωνικές Επιπτώσεις

Εργασιακή αστάθεια, αλλά καλύτεροι μισθοί

Υψηλότερα επίπεδα ζωής

Συγκέντρωση του πλούτου στα χέρια ολίγων

Εξαφάνιση της μεσαίας τάξης

Οικονομικές Επιπτώσεις

Εφαρμογή σκληρών οικονομικών μέτρων

Αύξηση της αγοραστική δύναμης

Αύξηση της φορολογίας

Εξάρτηση από τη διεθνή οικονομία

Πολιτικές επιπτώσεις

Εξαφάνιση του παλαιού πολιτικού κόσμου

Εμφάνιση ανεξάρτητων κινημάτων

Ισχυροποίηση της Δημοκρατίας

Αδιαφορία της Νεολαίας για την Πολιτική

Πολιτιστικές επιπτώσεις

Εμφύτευση νέου τρόπου ζωής

Απώλεια του κύρους της παραδοσιακής κουλτούρας

Καλύτερη γνώση του κόσμου σε όλες του τις μορφές»

«Οι δοκιμασίες της δεκαετίας του ογδόντα έθεσαν μία νέα πρόκληση στα επιμέρους εθνικά κράτη , αυτήν του εκσυγχρονισμού στα πλαίσια της Παγκοσμιοποίησης. Το παλαιό, παραδοσιακό κράτος κλήθηκε να υιοθετήσει την κουλτούρα της παγκόσμιας οικονομίας και να ενσωματώσει την λογική της στην συνολική λειτουργία του . Για να επιτευχθεί όμως ένα τόσο δύσκολο εγχείρημα, απαραίτητο για τον τεχνολογικό εκσυγχρονισμό και τη συμμέτοχή στο δυναμικό χώρο του νέου παγκόσμιου καπιταλισμού, τα κράτη έπρεπε να εκμεταλλεύτούν τους παλιούς υποστηρικτές τους, αφαιρώντας τα ντε φάκτο παραδοσιακά προνόμια τους και παραδίδοντάς τους στο έλεος του ανταγωνισμού».

«Η φιλελευθεροποίηση του κράτους δεν άργησε να πραγματοποιηθεί . Τέτοια ήταν η πολιτική του Πινοτσέτ (στην αυταρχική της εκδοχή), του Σαλίνας και μετά του Ζελίγιο. Όμοια ήταν και του Μενέμ, του Σάντσες – Λοσάντα ή του Φουτζιμόρι. Ακόμη και η πολιτική του Καρντόζο ανταποκρίθηκε σε αυτό το σχήμα, τουλάχιστον μόνο ως προς τους σκοπούς . Ο Καρντόζο έψαξε και βρήκε υποστήριξη στα κεντροδεξιά, επιτιθέμενος στην κεντροαριστερή συμμαχία που εκπροσωπούσε τα παραδοσιακά πελατειακά συμφέροντα των λαϊκών μαζών».

«Σε όλες τις περιπτώσεις, πάντως, ένα ολόκληρο πολιτικό σύστημα, αυτό των παραδοσιακών συμμαχιών και των κρατικοδίαιτων προνομιούχων ανετράπη. Πάνω σε αυτό βασίζονταν , επί δεκαετίες ολόκληρες, τα παραδοσιακά μεσοαστικά στρώματα, καθώς και το σύνολο της εργατικής τάξης. Παρολ’ αυτά, αρκετές εκσυγχρονιστικές κυβερνήσεις επανεξελέγησαν (Αργεντινή, Βραζιλια κ.α.). Στις χώρες τους, παρά την αύξηση των ανισοτήτων, οι συνθήκες ζωής βελτιώθηκαν και σταδιακά, η εισαγωγή στο παγκόσμιο οικονομικό σύστημα άρχισε να παρέχει μία προοπτική».

«Στη δεκαετία του 1990 το Λατινοαμερικανικό έθνος-κράτος του παρελθόντος έπαψε να είναι εθνικό, συνεπεία της ρήξης του με την παραδοσιακή συμμαχία των μεσοαστικών στρωμάτων και του ευρύτατου δημοσίου τομέα, ομάδες που ακόμη συλλαμβάνονται να φυτοζωούν στις παρυφές του πολιτικού συστήματος. Αυτό το κοσμοϊστορικό γεγονός, ο εξοβελισμός , ή μάλλον η αχρήστευση της παλαιάς πελατείας του κράτους , καθώς και η εγκατάλειψή της στον ανταγωνισμό, οδήγησε σε μία δραματική ανασύνθεση του πολιτικού συστήματος. Η ανάδειξη νέων προσωπικοτήτων στην ηγεσία των συγκεκριμένων χωρών , έφερε μία πολιτική εξαρτημένη από τις διαμεσολαβητικές, πλέον, σχέσεις με τις λαϊκές μάζες. Ένας νέος λαϊκισμός, ο διαμεσολαβητικός απώλεσε την ενοποιητική ισχύ του κράτους και σε αντίθεση με τον κρατικιστικό (και αμύντορα του έθνους), παρέδωσε τις λαϊκές μάζες στις δυνάμεις της αγοράς, αντικαθιστώντας την ιδεολογία του έθνους με την ιδεολογία της αγοράς».

«Παράλληλα, η αποσύνθεση του πολιτικού κατεστημένου και η κρίση του κράτους, δύο αλληλοσυσχετιζόμενες διαδικασίες, οδήγησαν σε μία νέα αυτοκαταστροφική πολιτική πρακτική. Την πολιτική των Σκανδάλων , μία νέα πολιτική που εφαρμόστηκε σε δύο φάσεις.

Στην πρώτη φάση, οργανωμένα δίκτυα του εγκλήματος διείσδυσαν στα βάθη του συστήματος και εκμεταλλευόμενα τις δομές του κράτους, προκάλεσαν ακόμη μεγαλύτερη διαφθορά στον αμαρτωλό πολιτικό κόσμο της Λατινικής Αμερικής.

Στην δεύτερη φάση, τα μέσα μαζικής επικοινωνίας εισέβαλλαν στα πολιτικά πράγματα της χώρας, δημιουργώντας τις συνθήκες για να αναδυθεί ένα νέο είδος πολιτικού ανταγωνισμού , την επικοινωνιακή πολιτική. Τα μεγάλα ραδιοτηλεοπτικά και εκδοτικά μπλοκ άρπαξαν, στην κυριολεξία, την αγαπημένη πελατεία των πολιτικών και χωρίς πολύ κόπο έφτασαν να χειραγωγούν την πολιτική ζωή της περιοχής, αφού όλη η συζήτηση, ο έλεγχος και η κριτική περί πολιτικών και πολιτικής γινόταν πλέον μέσω των ΜΜΕ. Κάθε πολιτικός που ήθελε να φανεί αξιόπιστος στο λαό, έπρεπε να ακολουθήσει τους άτεγκτους κανόνες των μέσων ενημέρωσης, ενώ οι κομματικοί μηχανισμοί διεμβολίστηκαν και αυτοί από την σαγήνη της συναναστροφής με τους ανθρώπους του ηλεκτρονικού και γραπτού τύπου.

Οι αποκαλύψεις και καταγγελίες γύρω απ΄ τη διαφθορά, απότοκες της υψηλότατης διαφθοράς του πολιτικού βίου, βομβάρδιζαν καθημερινά την κοινή γνώμη των περισσότερων Λατινοαμερικανικών χωρών, μόνο που οι πηγές της καταγγελίας προέρχονταν συνήθως από το εσωτερικό του κόμματος του κατηγορουμένου και όχι από κάπου αλλού. Έτσι, η πολιτική κατέστη έρμαιο των συμφερόντων των ΜΜΕ που αντικαθιστώντας τον πολιτικό διάλογο με την εικόνα και έχοντας γίνει ο συνδετικός κρίκος μεταξύ κράτους και πολιτών, οδήγησαν την πολιτική στην ομηρία και στην απαξίωση και το κράτος σε μία πρωτοφανή αμφισβήτηση της νομιμότητάς του».

«Με τη σταδιακή αδρανοποίηση του δεσμού έθνους-κράτους, οι λαοί της Λατινικής Αμερικής άρχισαν να βιώνουν και τη ρήξη μεταξύ νομιμότητας και αντιπροσωπευτικότητας. Η κρίση του κράτους απέκτησε διπλή βαρύτητα και σημασία από την κρίση του πολιτικού συστήματος. Τα συντρίμμια της πολιτικής οδήγησαν στα ερείπια μίας ολόκληρης συλλογικής ταυτότητας».

«Στο μέτρο που το κράτος εμφανίζεται ως μεσίτης της παγκοσμιοποίησης και απαρνιέται τα παραδοσιακά κοινωνικά του θεμέλια, η δεκαετία του ενενήντα στιγματίζεται από την αποσύνθεση του δεσμού έθνους-κράτους και την κρίση εθνικής ταυτότητας που η τελευταία προκαλεί. Η κοινωνίες της Λατινικής Αμερικής βρέθηκαν να χάνουν τους συνεκτικούς δεσμούς τους, απόρροια της αντικατάστασης της εθνικής ταυτότητας από τον ατομικισμό που όλο και περισσότερο υπαγορευόταν από τον ορθολογισμό της οικονομίας της αγοράς. Η αναβίωση των εθνοτικών και τοπικών ταυτοτήτων κατέστη πια αναπόφευκτη, ενώ παράλληλα άρχισε να παρατηρείται και αναζωπύρωση του θρησκευτικού συναισθήματος που συμπλήρωνε την κυρίαρχη τάση της εποχής, την συγκρότηση τοπικών κοινοτήτων που λειτουργούσαν σαν ασπίδα προστασίας , μεριμνώντας για τα προβλήματα της επιβίωσης των επιμέρους άτομων . Ωστόσο σε καμία φάση δεν διαπιστώθηκε η δημιουργία κάποιας νέας ενοποιητικής συνθήκης που θα μπορούσε να στηρίξει και να αγκαλιάσει έναν ορφανό λαό, εγκαταλειμμένο από το κράτος του».

«Την δεκαετία του ενενήντα στην Λατινική Αμερική το 12% του πληθυσμού ζούσε κάτω από τα όρια της φτώχειας. Πάνω από 60 εκατομμύρια άνθρωποι αναγκάζονταν να επιβιώσουν με λιγότερο από 1 δολάριο την ημέρα. Αυτή η ανισότητα της κατανομής των εισοδημάτων δεν εμφανιζόταν πουθενά αλλού στον κόσμο»

«Στη Λατινική Αμερική, η ανθεκτικότητα της φτώχειας έμοιαζε να είναι πρωτοφανής. %. Η άνοδος του κατά κεφαλήν εισοδήματος αφορούσε μόνο ένα 30% της κορυφής της κοινωνικής πυραμίδας. Οι κρατικές πολιτικές για την αναδιανομή των εισοδημάτων συνάντησαν παταγώδη αποτυχία. Οι διοικητικές μεταρρυθμίσεις αδυνατούσαν να συνδυάσουν υψηλές φορολογίες και επιλεκτικές μεταφορές εισοδήματος. Ο εικοστός αιώνας κληροδότησε την Λατινική Αμερική με ανθεκτικότατη και επίμονη φτώχεια και με τα δεινά που αυτή συνεπαγόταν».

«Η Λατινική Αμερική ετοιμαζόταν να εισέλθει στον 21ο αιώνα, χτυπημένη και εξουθενωμένη από τη σκληρότητα της δεκαετίας που έφευγε. Στις αποσκευές που ετοίμασε, ήταν έτοιμη να μεταφέρει επτά τεράστια προβλήματα, που εκδηλώνονταν με διαφορετική συχνότητα στις περισσότερες χώρες τις περιοχής.

1. Τον κοινωνικό αποκλεισμό ενός μεγάλου τμήματος του πληθυσμού

2. Την καταστροφή του περιβάλλοντος

3. Την σταθερή απομάκρυνση των θεσμών του κράτους από τις κοινωνικές ανάγες

4. Την αδυναμία μετάβασης προς την κοινωνία της πληροφορίας

5. Την ανικανότητα πάταξης της χρονίζουσας διαφθοράς

6. Την παλαιότητα της διοικητικής μηχανής και την κρίση της πολιτικής νομιμότητας των κρατών

7. Την εξασθένιση των συλλογικών ταυτοτήτων και την αδυναμία ανακατασκευής νέων βιώσιμων ταυτοτήτων.

«Εν κατακλείδι, είναι ιδιαίτερα δύσκολο να αποτιμηθεί η συνεισφορά του εκσυγχρονισμού στην Λατινική Αμερική. Οι μεγάλες αλλαγές που συντελέστηκαν στα πλαίσια της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης, οι τιτάνιες, σχεδόν υπεράνθρωπες προσπάθειες που έκαναν τα κράτη της περιοχής για να εναρμονιστούν με το διεθνές οικονομικό γίγνεσθαι απέβησαν μοιραίες για την πλειονότητα του Λατινοαμερικανικού πληθυσμού.

Οι χρηματαγορές υποχώρησαν, οι ρυθμοί ανάπτυξης έπεσαν, το φάσμα της ανεργίας γινόταν όλο και πιο απειλητικό. Η Λατινική Αμερική δεν είχε ούτε το σθένος, ούτε την ανθεκτικότητα για να αντιμετωπίσει αυτές τις δραματικές εξελίξεις.

Ο καθηγητής Κώστας Βεργόπουλος μας υπενθυμίζει ότι ο Κέϋνς είχε κάποτε προβλέψει ότι "η παγκοσμιοποίηση του χρήματος συνεπάγεται μοιραία όχι παγκοσμιοποίηση των οικονομιών, αλλά αποδυνάμωση και οπισθοδρόμηση αυτών εντός των εθνικών πλαισίων". Η διαδικασία του φαινομένου που ευαγγελιζόταν την μετατροπή του πλανήτη Γη σε ένα παγκόσμιο χωριό εξασθενούσε. Νέα, πρωτοφανή προβλήματα έκαναν αισθητή την παρουσία τους στην καμπή της νέας χιλιετίας. Αλλά αυτή είναι η ιστορία ενός άλλου αιώνα..»

Του δικού μας αιώνα θα προσέθετα λίγα χρόνια μετά.

Αλσατία vs. Βισαλτία

2010-05-07T22:41:00.002+03:00

Η θέση μου είναι σταθερή όλα αυτά τα χρόνια: Η Ελλάδα πληρώνει τα σπασμένα της εισόδου της στο ευρώ. Και εξηγούμαι:

Η εισδοχή της στην ευρωζώνη δεν ήταν κακή ιδέα. Κακή ιδέα, όμως, ήταν η βεβιασμένη ένταξή της. Μπορούσε αυτή η μικρή οικονομία, στην οποία μία παραγωγική μονάδα με 80-100 άτομα αποκαλείται ευκόλως «βιομηχανία» να ενταχθεί σε μία κατηγορία χωρών, όπου μεσαίες επιχειρήσεις χαρακτηρίζονται όσες απασχολούν 5.000 έως 10.000 υπαλλήλους;

Προφανώς όχι. Η Ελλάδα ήταν μία καλή ομάδα της Β' Εθνικής, για την οποία κάποιοι φίλοι της στην Α' περίμεναν και ήλπιζαν στην αναβάθμισή της, ενώ άλλοι ποτέ δεν την πήραν στα σοβαρά. Αμφιβάλλω δε εάν ο «λαός» της ομάδας, ο πάγκος, οι βοηθοί προπονητές, αλλά και κάποιοι βασικοί της παίκτες πίστευαν πραγματικά κάτι τέτοιο.

Ο λόγος είναι απλός. Η ελληνική πολιτικοοικονομία είναι σαν το ελληνικό ποδόσφαιρο. Πασούλες, γκάφες, παράγκες και πάνω στα λάθη βάζουμε κανένα γκολ και στη συνέχεια παίζουμε άμυνα, περιμένοντας να φτάσουμε στο 90ο λεπτό. Η δε κερκίδα έχει παρόμοιο πάθος. Βρισίδια, «σορόπια», μπουνίδια, μπουκάλια, κροτίδες και ξύλο. Α, και αρχηγούς! «Αυτή είναι η Ελλάδα» που έλεγε και ο Κινέζος προπονητής.

Η μικρή αυτή ταλαντούχα ομάδα της Β' Εθνικής βρέθηκε ξαφνικά να παίζει στο Τσάμπιονς Λιγκ, με την Μπάρτσα, τη Ρεάλ, τη Λάτσιο και τα άλλα παιδιά. Ο δανεισμός του χρήματος ήταν φτηνός, οι τράπεζες μας οχλούσαν καθημερινώς για σύναψη δανείων και έκδοση πιστωτικών καρτών και κάθε επιχείρηση που υπήρχε στα χαρτιά, φρόντιζε βλέποντάς σε να σου βγάλει και μία κάρτα.

Η ομάδα πάντως δεν έβαζε γκολ. Αντίθετα, τα αγόραζε από τα αποδυτήρια με δανεικά. Δείτε την εξέλιξη του τραπεζικού δανεισμού στα νοικοκυριά: Το 2000 ήταν 19,9 δισ. και όλοι τότε λέγαμε "είμαστε μέσα με τα τσαρούχια". Στο κλείσιμο του 2009 το κοντέρ έγραφε 120 δισ! Τα εξαπλασιάσαμε! Και ο προπονητής έκλεινε το μάτι πονηρά στην κερκίδα.

Τα γκολ με δανεικά βαπτίστηκαν ανάπτυξη, παραγωγικότητα, θωρακισμένη οικονομία και διάφορες άλλες αρλούμπες, για τις οποίες σύσσωμη η 11αδα γνώριζε ότι αργά η γρήγορα η FIFA θα ζητούσε εξηγήσεις. Ο λόγος ήταν απλώς: Και οι άλλοι δανείζονταν γκολ, αλλά δάνειζαν κι όλας. Και μάλιστα, αρκετοί εξ αυτών δάνειζαν πολλά.

Πέρα από τα γκόλ, η ομάδα ούτε άμυνα έμαθε να παίζει ούτε και επίθεση. Και το χειρότερο; Δεν έκοβε καν εισιτήρια. Το εμπορικό ισοζύγιο εκτροχιάζεται σταθερά εδώ και χρόνια. Του ευρώ βοηθούντος, το ελληνικό ποδόσφαιρο εκτός από κακό έγινε και ακριβό. Με αποτέλεσμα όλοι να βλέπουν τα ξένα ματς. Το χρήμα που παράγεται και κόβεται εδώ, φεύγει έξω και αυγατίζει εξωχωρίως.

Αν και δεν το πολυπιστεύω, ίσως να καταφέρουμε να υπερνικήσουμε τα πέναλτι, τις κάρτες, τις στημένες φάσεις και τα πουλημένα σφυρίγματα και η Ελλάδα να παραμείνει στο Τσάμπιονς Λιγκ, έστω και ασθμαίνουσα. Ίσως βέβαια από την άλλη, μαζί μας να καταρρεύσει ολόκληρη η διοργάνωση, αφού τα δανεικά γκολ μάλλον υπερτερούν - μόνο η Μπόχουμ παίζει «σκληρή» μπάλα.

Το βέβαιον είναι, όμως, ότι όταν η παράταση θα έχει λήξει, εάν δεν θα έχουμε μάθει να παίζουμε και λίγη μπάλα, θα πέσουμε «εκεί - εκεί» στη Γ' Εθνική και θα μας μείνουν αμανάτι οι ελληνοποιήσεις. Όπως έλεγαν και κάποτε στον Απόλλωνα Καλαμαριάς, όταν πάλευαν να μετεγγράψουν κάποιον άσημο Αφρικανό:

- «Μπάλα ξέρει;»
- «Είναι καλό παιδί!»
- «Ναι, αλλά μπάλα ξέρει;»

Ανταπεξήλθαμε;

2010-05-07T00:22:00.003+03:00

Απολαύστε

Τι σύμπτωσις!

2010-05-04T23:57:00.001+03:00

Σαν σήμερα έγινε πρωθυπουργός η Θάτσερ.

Ο νοών νοείτω.